του Παύλου Λεμοντζή
Η κ. Μαρία Καρυστιανού, ως πρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών, έχει συγκεντρώσει ευρύτατη κοινωνική υποστήριξη από χιλιάδες πολίτες, καλλιτέχνες, νομικούς και συγγενείς θυμάτων στον αγώνα της για δικαιοσύνη.
Με την πρόσφατη κίνησή της να προχωρήσει στην ίδρυση πολιτικού φορέα (με την ονομασία «Ελπίδα για τη Δημοκρατία»), παρά τις αρχικές της δηλώσεις ότι δεν πρόκειται να πολιτευτεί εξ αφορμής του δυστυχήματος ( για πολλούς εγκλήματος) των Τεμπών, το ενδιαφέρον έχει στραφεί στα πρόσωπα που βρίσκονται στον στενό της πυρήνα, στους συμβούλους της, αλλά και σε όσους έχουν εκδηλώσει δημόσια τη στήριξή τους.
Στην πρώτη γραμμή δίπλα της βρίσκονται νομικοί και σύμβουλοι που τη στηρίζουν τόσο στο δικαστικό κομμάτι όσο και στα οργανωτικά βήματα του κινήματος.
Κατά τη διαδικασία συλλογής υπογραφών και στις πρώτες ανοιχτές εκδηλώσεις για το κόμμα, έχουν εμφανιστεί ή συνδεθεί με την προσπάθεια διάφορες προσωπικότητες από τον ακαδημαϊκό, πολιτικό και καλλιτεχνικό χώρο.
Λόγω της έντονης κινητικότητας και των πολλών προσώπων (από διάφορα πολιτικά και κοινωνικά υπόβαθρα) που επιδίωξαν να φωτογραφηθούν μαζί της ή να δηλώσουν υποστηρικτές, το επιτελείο της κ. Μαρίας Καρυστιανού εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση ξεκαθαρίζοντας ότι βασίζεται σε εθελοντές και απλούς πολίτες, επιδιώκοντας να διατηρήσει έναν αντισυστημικό χαρακτήρα και αποφεύγοντας –τουλάχιστον αρχικά– τις «μεταγραφές» γνωστών πολιτικών προσώπων, προκειμένου να μην αλλοιωθεί το μήνυμα της προσπάθειας.
Αλλά έχουμε συνηθίσει ν΄ ακούμε στην πολιτική σκηνή της χώρας μας στο: άλλα λέμε σήμερα, αλλά είπαμε χθες κι άλλα θα πούμε αύριο», οπότε από τα πρόσωπα που θα συμπλεύσουν στο κίνημά της, εκτός από την κ. Μαρία Γκρατσία, τη δικηγόρο που παραχώρησε το γραφείο της στο Κολωνάκι για τη συγκέντρωση των υπογραφών και τη λειτουργία του πρώτου άτυπου «στρατηγείου» του νέου κόμματος,
προσωπικότητες γνωστές, που ζουν στη Ρωσία και είναι βαθύτατα Ρωσόφιλοι, αλλά και δεξιοί συντάχτηκαν στο κίνημα της κ. Καρυστιανού.
Την Πέμπτη 21 Μαΐου 2026, στη Θεσσαλονίκη, παρουσίασε την ιδρυτική διακήρυξη για το κόμμα της «Ελπίδα για την Δημοκρατία».
Πριν την ομιλία της κ. Καρυστιανού προηγήθηκε μια εκδήλωση, πρόχειρα δομημένη, με παρουσιαστές τον δημοσιογράφο Θανάση Αυγερινό και την ηθοποιό Κατερίνα Μουτσάτσου, με πολλά λάθη στην εκφορά του λόγου τους, αλλά αυτά τα προσπερνάμε, τα έχουμε συνηθίσει.
Η κ. Καρυστιανού, παρότι νεοφώτιστη στην πολιτική, ήξερε όλες τις παραμέτρους που κάνουν έναν αρχηγό κόμματος, ηγέτη. Έντονη ομιλία με κρεσέντο κατά διαστήματα σε προτάσεις, σημεία που ξεσηκώνουνε το κοινό και δικαιώνουν τον ομιλητή με δυνατά χειροκροτήματα. Φυσικά, η ομιλία διανθίστηκε με τα γνωστά κλισέ, όπως «μαζί για το δικαίωμα στη δημοκρατία, στη δημόσια υγεία, κλπ. κλπ.»
Επομένως, μπορούμε να πούμε χωρίς φόβο και πάθος κι εφόσον η κ. Καρυστιανού σέβεται την Ελευθερία του Λόγου και τα δημοκρατικά ιδεώδη, ότι αντιπροσωπεύει επακριβώς τη «Θεωρία των Δύο Άκρων», ίσως και τη «Θεωρία του Πετάλου».
H «Θεωρία των δύο άκρων» ισχυρίζεται ότι η ακροαριστερά και η ακροδεξιά έχουν αρκετά κοινά στοιχεία και ομοιότητες, σε αντίθεση με την πιο διαδεδομένη αντίληψη ότι βρίσκονται στα αντίθετα άκρα ενός γραμμικού πολιτικού συνεχούς, όπως υπονοεί και η παραδοσιακή ορολογία που παραπέμπει σε μία αντίθετη «δεξιά» και «αριστερά».
Η «Θεωρία των δύο άκρων» χαρακτηρίζεται συχνά ως μια υπεραπλούστευση των πολιτικών ιδεολογιών, αγνοώντας θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ τους.
Η «θεωρία των δύο άκρων» δεν χαίρει υποστήριξης από τους ακαδημαϊκούς κύκλους.
Αυτό που περιγράφει η «Θεωρία των δυο άκρων» – ένα κόμμα που συνδυάζει στοιχεία και από την δεξιά και από την αριστερά – είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα πολιτική «ανωμαλία», που στην πολιτική επιστήμη συχνά την ονομάζουμε πολιτικό συγκρητισμό ή, σε πιο ακραίες περιπτώσεις, συνδέεται με τη λεγόμενη «Θεωρία του Πετάλου».
Η αίσθηση της «ανισορροπίας» ή της αντίφασης είναι απόλυτα λογική. Πώς γίνεται να είσαι και με το ένα και με το άλλο;
Στην πράξη, αυτά τα σχήματα συνήθως «κλέβουν» στοιχεία και από τους δύο κόσμους για να φτιάξουν κάτι δικό τους.
Από την Αριστερά παίρνουν την έντονη ρητορική ενάντια στον καπιταλισμό, τις πολυεθνικές, τις τράπεζες και την παγκοσμιοποίηση, προτάσσοντας την προστασία του «απλού λαού» απέναντι στις ελίτ.
Από την Δεξιά παίρνουν τον έντονο εθνικισμό, την ξενοφοβία, την έμφαση στην εθνική ταυτότητα, την παράδοση και την ανάγκη για έναν «σκληρό» ή αυταρχικό ηγέτη.
Όταν αυτά τα δύο ενώνονται, το αποτέλεσμα μοιάζει με πολιτικό «Φρανκενστάιν».
Η «Θεωρία του Πετάλου» υποστηρίζει ακριβώς αυτό: ότι η αριστερά και η δεξιά δεν είναι μια ευθεία γραμμή όπου τα δύο άκρα απέχουν όσο το δυνατόν περισσότερο. Αντίθετα, η πολιτική μοιάζει με πέταλο αλόγου. Τα δύο άκρα λυγίζουν προς τα πίσω και, τελικά, πλησιάζουν πάρα πολύ το ένα το άλλο, κυρίως ως προς τις μεθόδους τους ( “εμείς εναντίον των άλλων”).
Ιστορικά, τέτοια μίγματα έχουμε δει σε διάφορες φάσεις – ακόμα και ο Εθνικοσοσιαλισμός (Ναζισμός) στη Γερμανία ξεκίνησε προσπαθώντας να παντρέψει τον εθνικισμό με σοσιαλιστική ρητορική για να τραβήξει τους εργάτες, αν και στην πορεία εξόντωσε την αριστερά.
Στη σύγχρονη εποχή, βλέπουμε συχνά λαϊκίστικα κινήματα που είναι δύσκολο να τα κατατάξεις: μπορεί να θέλουν κλειστά σύνορα (άκρα δεξιά) αλλά και κρατικοποιήσεις και τεράστια επιδόματα (άκρα αριστερά).
Οπότε, ναι, η λέξη «ανισορροπία» αποδίδει τέλεια την ιδεολογική σύγχυση που προκαλούν αυτά τα κόμματα, καθώς πατούν ταυτόχρονα σε δύο βάρκες που κανονικά πάνε σε αντίθετες κατευθύνσεις!
Ωστόσο, σταχυολογούμε μερικές ενδιαφέρουσες στιγμές της βραδιάς. Στην ομιλία της, η οποία είχε σαφείς αναφορές στην τραγωδία των Τεμπών, η κ. Μαρία Καρυστιανού έκανε λόγο για μια χώρα «βαθιά προδομένη», επιτέθηκε στο πολιτικό σύστημα και μίλησε για την ανάγκη θεσμικής ανασυγκρότησης, λογοδοσίας και επιστροφής της πολιτικής στους πολίτες.
Ας είμαστε ειλικρινείς. Υπάρχει, έστω κι ένας πνευματικά έντιμος σε αυτή τη χώρα, που δεν αναγνωρίζει ότι αν η διαχείριση της τραγωδίας των Τεμπών από τη σημερινή κυβέρνηση ήταν διαφορετική, θα είχαμε το κόμμα της κ. Μαρίας Καρυστιανού;
Όσο για τον τίτλο του κόμματος, ας κρίνει το εκλογικό σώμα αν υποτιμά τη χώρα και τους πολίτες της, επειδή αμφισβητεί ευθέως το δημοκρατικό πολίτευμά μας.
ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ
