του Παύλου Λεμοντζή
…με μια ματιά μαχαίρι ματωμένο. Δύο φορές να σ’ αγαπώ και δυο ζωές για να σε περιμένω…» το φώναξε μελωδικά η μαμά Ελλάς στους αγρούς και στα χωράφια, αλλά τα παιδιά της πιάσανε μόνο το πρώτο επίπεδο, καθότι αγρότες του ήλιου τη μέρα και της πίστας τη νύχτα, την πετάξανε τη «μεταφορά» και το κάνανε πράξη το «κάλεσμα» με τα τρακτερωτά μαχαίρια τους και τα βερμπαλιστικά σχόλια – λόγια συμπαράστασης σύσσωμης της αντιπολίτευσης, που αν είχαν αυτοί την εξουσία, μπορεί και να κατέφευγαν στη λύση Σημίτη – δεν ξεχνιέται – όταν πήγαν με εντολή του τα όργανα το 1997 και ξεφούσκωσαν τα τρακτερωτά λάστιχα.
Κατάσταση πολιορκίας στους εθνικούς δρόμους, λες κι είναι τα χωράφια τους και τους ανήκουν, κόψανε τη χώρα στα δυο, στα τέσσερα, στα δεκατέσσερα, για σειρά ημερών μας κάνανε τη ζωή «ποδήλατο» κι εφόσον δυσαρεστήθηκαν από τα όσα είπε η κυβέρνηση – από μόνη της και άνευ διαλόγου – πήραν απόφαση να υψώσουν τη μοδάτη λέξη «κλιμάκωση», ως ασπίδα προστασίας κι ως όπλο, ταυτόχρονα.
Ανυποχώρητοι στα μπλόκα τους, καθώς μετά τις συνελεύσεις τους που ολοκληρώθηκαν το βράδυ της Τετάρτης (07.01.2026) αποφάσισαν να κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις που συμπλήρωσαν 40 ημέρες. Όπως τονίζουν, η εξειδίκευση των μέτρων από την κυβέρνηση δεν ικανοποιεί τα βασικά αιτήματά τους.
Το «σύνθημα» για παραμονή στα μπλόκα έδωσαν μετά από σχετικά σύντομη σύσκεψή τους οι αγρότες στη Νίκαια Λάρισας. Θα ακολουθήσει πανελλαδική σύσκεψη για να υπάρχει μία ενιαία στάση όλων των μπλόκων με στόχο συνάντηση με τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη.
Επίσης, εξετάζεται αμέσως μετά, μία κάθοδος με τρακτέρ στην Αθήνα.
Η «κλιμάκωση» είναι η τακτική των αγροτών, ενώ η «κυβέρνηση» την χαρακτηρίζει «εκβιασμό», προσπαθώντας να βρει ισορροπία μεταξύ της ανάγκης διαλόγου και της αποφυγής παρατεταμένης κρίσης.
Το αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας, όπως αναφέρει τηλεοπτικός σταθμός, έχει ενορχηστρώσει ένα τριπλό σχέδιο για να παραμείνουν ανοικτές οι παρακαμπτήριες οδοί στο οδικό δίκτυο. Αρχικά, σε πρώτη φάση, οι επικεφαλής αστυνομικοί θα προσπαθήσουν, με πειθώ, να πείσουν τους αγρότες να μην κλείσουν τους παραδρόμους, επικαλούμενοι προβλήματα στην τροφοδοσία, στις μετακινήσεις και στη γενικότερη λειτουργία της χώρας
Η δεύτερη φάση περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων αντιμετώπιση των αγροτικών κινήσεων με τροχονομικές παραβάσεις, όπως επιβολή προστίμων και αφαίρεση πινακίδων από αγροτικά οχήματα, ενώ στην τρίτη, οι αστυνομικοί θα προχωρήσουν σε ταυτοποίηση διαδηλωτών και στον έλεγχο για, τυχόν, διάπραξη ποινικών αδικημάτων, συλλήψεις και παραπομπή σε εισαγγελέα για απολογία.
Στο μεταξύ, η Μαμά Ελλάς βλέπει, ακούει και είναι στα πρόθυμα εγκεφαλικού για άλλη μια φορά, ευτυχώς που έχει τον απέθαντο κι επιβιώνει. Μερικοί εξ υμών και ημών έχουμε κάποια πνευματικά κιτάπια ανοικτά και τα μετατρέπουμε σε βάρκες σωτηρίας, ανάλογα την καταστροφική περίσταση.
Ένα από τα ωραιότερα ποιήματα του Γκάτσου, για παράδειγμα, είναι το “Γύφτισσα μαϊμού” και, δείτε, οι τρεις μεσαίες στροφές αρχίζουν με το στίχο «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», που μελοποίησε έξοχα ο Ξαρχάκος. Ποίημα τολμηρό, ανατρεπτικό, αιρετικό. Μιλάει για την καπηλεία των αρχαίων από τους νεότερους Έλληνες, για μια μορφή εθνικής αρχαιοκαπηλίας, που είναι χτισμένη πάνω σ’ ένα ζωτικό ψεύδος, ότι είμαστε δηλαδή οι απόγονοι των αθάνατων προγόνων, οι κληρονόμοι. Το ποίημα έχει πίκρα και είναι θυμωμένο, αναμφίβολα.
Τι είναι τελικά η σύγχρονη Ελλάδα; Θα μπορούσε ίσως να πει κάποιος, πως είναι μια φαντασιακή κατασκευή ρομαντικής και φιλελληνικής προέλευσης, που οι νεοέλληνες την ενστερνιστήκαμε με καμάρι, την ενισχύσαμε με την Παπαρρηγοπούλεια ( απέναντι στον Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράυερ ) αντίληψη για την ελληνική ιστορία, ως αδιάσπαστο τρίπτυχο (Αρχαιότητα, Βυζάντιο, Νέος ελληνισμός), την κάναμε σκέπη και κραταίωμά μας, πεδίο αυτοαναφορικού κομπασμού και άλλοθι αξιώσεων για ειδική μεταχείριση, που όταν λείπει νιώθουμε προδομένοι και αδικημένοι.
Περασμένα μεγαλεία και σύγχρονη θλίψη, ναι. Όχι όμως ψέμα και φαντασία, κύριοι αγροτοσυνδικαλιστές, κύριοι κυβερνώντες και κύριοι/κυρίες της αντιπολίτευσης.
Αν η Ελλάδα είναι ζωτικό ψεύδος, αυτό το ψεύδος λέει πολλή αλήθεια κι αν είναι φαντασιακή κατασκευή, αυτή έχει μέσα της πολλή πραγματικότητα. Ο μύθος της είναι και λόγος. Υπάρχει όντως συνέχεια και τα συνεκτικά στοιχεία είναι προφανή: Είναι ο τόπος με τα ονόματα και τα μνημεία του στην ίδια πάντα θέση και που αν σκάψεις λίγο το χώμα του, θα βγουν τα αγάλματα των θεών ακέραια ή διαμελισμένα. Είναι ο λαός που κρατάει τις ίδιες συνήθειες και που αν σκάψεις λίγο στο παλίμψηστο της ψυχής του, θα βρεις παρόμοια βιώματα και υπόγεια ρεύματα, έρωτα για τη ζωή και την ελευθερία, πάθη, διχόνοιες και διχασμούς. Είναι προπαντός η γλώσσα, αυτό το θαύμα να βλέπεις σήμερα τις ίδιες πανάρχαιες λέξεις να λάμπουν, όπως η θάλασσα στον ήλιο ή η σελήνη στον ουρανό, και αν σκάψεις λίγο στο λεξικό της, θα βγουν οι αρχαίες ρίζες της.
Υπάρχει συνέχεια και η συνέχεια είμαστε εμείς, όποιοι κι αν είμαστε εμείς, που ζούμε σ’ αυτόν τον τόπο και μιλούμε αυτή τη γλώσσα. Κάποτε, όμως, θα πρέπει να ανταποδώσουμε στους προγόνους μας ουσία και όχι μόνο ρητορική καπηλεία. Αφήνω που μπολιάζουμε λέξεις όπως «Δημοκρατία», «ελευθερία του λόγου, «πολιτισμός», με φράσεις θεσσαλικού κάμπου, όπως: «δεν πιρνάει κουνούπ..» και «κλιμάκωσ’ στα μπλόκα»
ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ
