του Παύλου Λεμοντζή
«Ηλί, Ηλί, λαμά σαβαχθανί» Το ξεστόμισε ο Ιησούς λίγο πριν πεθάνει. Το ξεστομίζει η κάθε εμπόλεμη ζώνη , όπου γης, στον Θεό που πιστεύει. Ένα παραπάνω, που στον τόπο Μαρτυρίου του Χριστού συμβαίνουν εδώ και καιρό, γεγονότα που ξεπερνούν και τις Δέκα Εντολές και οποιαδήποτε ανθρώπινη επίκληση για έλεος.
Το «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;» αποτελεί αναφορά στον 22ο Ψαλμό του Δαβίδ, εκφράζοντας την απόλυτη ανθρώπινη οδύνη, μοναξιά και εγκατάλειψη. Ο Νετανιάχου το ξέρει πολύ καλά, ο «έτερος Καππαδόκης» απ’ την υπερατλαντική μεριά, δε γνωρίζει τίποτα περισσότερο από το «τα εμά εμά και τα σά εμά», με καμιά θρησκευτική έννοια. Μόνο με αυτή του συμφέροντος.
Και οι δυο, ως «Έμποροι των Εθνών» αιματοκυλούν την Μ. Ανατολή, ενώ παράλληλα ομιλούν για εκεχειρίες ημερών, που δεν τις είδαμε ακόμη.
Ώρες που’ ναι, ακούμε και βλέπουμε τους άδοντες και ψάλλοντες κυρίους με τα μαύρα μπροστά στα μικρόφωνα των εκκλησιών και σταυροκοπιόμαστε. Υπέρ υγείας μας; Υπέρ συγχωρήσεως αμαρτιών υμών και ημών; Ποιος ξέρει τι κιτάπια ανοίγει το μυαλό του πιστού με το κερί στο χέρι στην κατανυκτική σκηνή της «Σταύρωσης», όταν ριγεί και συγκινεί το « «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας».
Πάσχα των Ορθοδόξων Χριστιανών, ωστόσο, ρευστή η κατάσταση και στα πολλαπλά μέτωπα μεταξύ χωρών που μάχονται για τα συμφέροντά τους και στα «ιδιωτικά σκαριά», που ελλιμενίζονται σε ταπεινά σπιτικά είτε στο χωριό μας είτε σε Μέγαρα, όπως Μαξίμου.
Κι αν το μέλημα του ΄Έλληνα είναι πόσο πλούσια θα στρώσει το πασχαλινό τραπέζι φέτος ή αν μας κοροϊδεύει ασύστολα η κυβέρνηση, με το ψίχουλο των σαράντα- πενήντα ευρώ για μια βόλτα έξω από την πόλη.
Οι ισορροπίες δεν είναι πλέον στατικές αλλά μεταβάλλονται, σχεδόν καθημερινά. Η περιοχή της Μ. Ανατολής βρίσκεται σε μια φάση «ελεγχόμενου χάους», όπου τα όρια μεταξύ τοπικών συγκρούσεων και περιφερειακού πολέμου είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτα.
Ενώ για δεκαετίες η σύγκρουση Ιράν-Ισραήλ διεξαγόταν μέσω τρίτων (Hezbollah, Hamas, Houthis), έχουμε περάσει σε ένα στάδιο απευθείας εμπλοκής. Η ρευστότητα έγκειται στο γεγονός ότι οι «κόκκινες γραμμές» έχουν επαναπροσδιοριστεί. Κάθε χτύπημα σε διπλωματικές αποστολές ή απευθείας σε εδάφη δημιουργεί νέα προηγούμενα, καθιστώντας τις προβλέψεις για το «επόμενο βήμα» ανισόρροπες. Τελεσίγραφα εκπνέουν και νέες συναντήσεις ανακοινώνονται .
Ο Λίβανος βάλλεται αδιάκοπα, απαντάει και παραμένει το πιο επικίνδυνο σημείο ανάφλεξης. Η στρατιωτική πίεση στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ και η εσωτερική πολιτική κατάρρευση δημιουργούν ένα κενό ισχύος. Η ρευστότητα εδώ, πηγάζει από την πιθανότητα μιας χερσαίας επιχείρησης που θα μπορούσε να αλλάξει τα σύνορα ή τις ζώνες επιρροής μέσα σε λίγες ημέρες.
Υπάρχει μια έντονη διελκυστίνδα: από τη μία, η επιθυμία για οικονομική σταθερότητα και συνεργασία (Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ). Από την άλλη, η λαϊκή πίεση λόγω του Παλαιστινιακού ζητήματος. Αυτή η εσωτερική αντίφαση κάνει τη στάση των αραβικών πρωτευουσών απρόβλεπτη, καθώς προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στη Δύση και την περιφερειακή κοινή γνώμη.
Η Μέση Ανατολή δεν είναι πλέον ένα μονοπολικό πεδίο υπό την επιρροή των ΗΠΑ.
Η Κίνα αναλαμβάνει ρόλο διπλωματικού μεσολαβητή, με το αζημίωτο. Το Ιράν την εξαιρεί από τον αποκλεισμό των στενών του Ορμούζ και η Ρωσία ενισχύει τους δεσμούς της μαζί του, λόγω του μετώπου στην Ουκρανία.
Η ασφάλεια στη Ερυθρά Θάλασσα (λόγω των Χούθι) έχει αποδείξει πόσο εύκολα μπορεί να διαταραχθεί το παγκόσμιο εμπόριο. Η απώλεια μεταφράζεται σε οικονομική αβεβαιότητα για την Ευρώπη και την Ασία, καθώς οι τιμές του πετρελαίου και τα ναύλα αντιδρούν σε κάθε στρατιωτική ανακοίνωση.
Η κατάσταση είναι «κινούμενη άμμος». Αυτό που θεωρείται δεδομένο το πρωί, μπορεί να ανατραπεί το βράδυ από ένα τυχαίο γεγονός ή μια λάθος εκτίμηση στο πεδίο των μαχών. Η Μέση Ανατολή δεν βρίσκεται απλώς σε κρίση, αλλά σε μια διαδικασία βίαιης αναδιαμόρφωσης του χάρτη ισχύος της.
Δε γνωρίζω ποια η έκβαση της συνάντησης των εμπλεκομένων στον πόλεμο με τη μεσολάβηση του Πακιστάν ούτε τι μέλλει γενέσθαι με Λίβανο και Ισραήλ. Το Τελ Αβίβ αποκλείει εκεχειρία, ενώ προαναγγέλλει απευθείας συνομιλίες με τον Λίβανο με στόχο τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ και μια μόνιμη συμφωνία ασφάλειας.
Μένω στο Πάσχα που σημαίνει «το Πέρασμα από τον Θάνατο στη Ζωή» και συμβολίζει τη μετάβαση από τη φθορά και την αμαρτία στην αιώνια ζωή, μέσω της Ανάστασης του Χριστού.
Οπότε, Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα!
ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ
