Στο αμφιθέατρο «Φρίξος Παπαχριστίδης» οι θεατές κατέκλυσαν από νωρίς , απόγευμα Κυριακής, την αίθουσα. Τόσο η συγγραφέας, όσο και η θεατρική ομάδα έχουν ήδη καταθέσει τα διαπιστευτήρια τους στην πόλη από τις πρότερες επιτυχημένες δουλειές τους, γεγονός που λειτούργησε ως εγγύηση για τη φετινή. Κι όχι άδικα.
Η «Δίκη» γράφτηκε το 2018. Προσαρμόστηκε στις ανάγκες της ομάδας εφήβων «ΠΑΡΕνΘΕΣΗ», σκηνοθετήθηκε με «ματιά» αρχιτέκτονα από την Βάγια Παπαποστόλου και ανέβηκε στη σκηνή ύστερα από πολύμηνη εργασία όλων των συντελεστών.
Η ιστορία ξεκινά όταν ένας άντρας, περνώντας τυχαία από ένα πηγάδι, βλέπει εννέα παιδιά να «πνίγουν» εκεί μια ευκαιρία, ένα όνειρο, μια προσδοκία τους. Έχοντας την εμπειρία των χρόνων και γνωρίζοντας πόσο μπορεί να κοστίσει κάτι τέτοιο στην ενήλικη ζωή κάθε ανθρώπου, αποφασίζει να καταγγείλει τα παιδιά αυτά, τα οποία τελικά οδηγούνται σε δίκη.
Πρέπει να πω ότι η Βάγια Παπαποστόλου δεν είναι συγγραφέας της ευκαιρίας. Έχει ένα αξιόλογο background που της χαρίζει, τουλάχιστον, εγκυρότητα. Πιο συγκεκριμένα, η Βάγια Παπαποστόλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Από το 2003 ζει και εργάζεται στην περιφέρεια της Καβάλας. Διδάσκει μουσική, γράφει βιβλία για μικρά και μεγάλα παιδιά, θεατρικά έργα και στίχους. Παράλληλα με την ενασχόλησή της με τη μουσική και τη συγγραφή, συνεργάζεται με θεατρικές ομάδες νέων και ενηλίκων. Προηγούμενα βιβλία της: «Η παραμυθού της Σελήνης» εκδόσεις Καστανιώτη το 2016, «Πολυαγαπημένη μου ΄Αννα» εκδόσεις Κέδρος το 2018, ενώ συμμετείχε στο συλλογικό « Zombie στην Ελλάδα» εκδόσεις iWrite.gr to 2017.
Ακόμη, έχει γράψει μέχρι σήμερα τέσσερα θεατρικά έργα, ένα για ενήλικες και τρία για εφηβικό-νεανικό κοινό. “Το κλουβί”, το “Κοινή συναινέσει” και το “Ο.Κ.Ε.Π. – Ομάδα Καταστολής Ερωτικών Παρακρούσεων” για εφήβους, τα οποία έχουν ήδη γίνει παραστάσεις. Το βιβλίο “Η Παραμυθού της σελήνης” έχει διασκευαστεί σε θεατρικό κείμενο και έχει παρουσιαστεί σε θεατρικές σκηνές ανά την Ελλάδα.
Η αγάπη της για τα παιδιά και η βαθιά της γνώση στη ψυχοσύνθεση του εφήβου, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι προηγήθηκε ενδελεχής μελέτη και πολύχρονη ενασχόληση με το είδος αυτό της λογοτεχνίας .
Η « Δίκη» είναι πάνω από όλα ένα αισθητικά δικαιωμένο λογοτεχνικό κείμενο, που καταφέρνει να φέρει τον έφηβο σε επαφή με το διδακτικό φαινόμενο της Τέχνης και, ειδικότερα, της θεατρικής. Είναι φανερό πως η Βάγια Παπαποστόλου έλαβε υπόψη της συγκεκριμένα στοιχεία της παιδικής ηλικίας, σύμφωνα με τις πληροφορίες που προσφέρει η Ψυχολογία για το παιδί προσχολικής – εφηβικής ηλικίας, και τα προσάρμοσε στη γλωσσική, γνωστική και ψυχική ανάπτυξη του παιδιού, ώστε να ικανοποιήσει τις ανάγκες του για κίνηση, χαρά, μα να μην προκαλέσει έντονες συγκινήσεις που αναστατώσουν τον ψυχικό του κόσμο. Μερίμνησε δε, να είναι απλό και παραστατικό αλλά ικανό να δωρίσει μια ανακούφιση, μια δικαίωση.
Ταυτόχρονα με την τροφοδότηση των εσωτερικών αναγκών κάθε εφήβου με θετικά μηνύματα, η συγγραφέας- σκηνοθέτις ,κούνησε το δάχτυλο στους γονείς, τους έθεσε προ των ευθυνών τους και ,πολύ έξυπνα, τους οδήγησε στα έδρανα των κατηγορουμένων, κυρίως μέσα από τις απολογίες των εφήβων επί σκηνής, μέσα από τα «γιατί» και τα «διότι» που αντάλλαξαν «Πρόεδρος» , «συνήγοροι» , «κατήγοροι», «κατηγορούμενοι».
Γονείς, κυρίως, πήραμε ένα διαφορετικό μάθημα από την εξαιρετική θεατρική ομάδα «ΠΑΡΕνΘΕΣΗ», την τόσο πειθαρχημένη, την τόσο άριστα συντονισμένη στη σκηνή , γύρω από τις αλλαγές στη φυσιολογία, στις ανατροπές της ψυχικής ισορροπίας των εφήβων , ενώ ο ρόλος του ενήλικα στη δομή του έργου ήταν η γονική παρένθεση , η μετατροπή της αλληγορίας σε πραγματική ουσία των οικογενειακών σχέσεων. Αντιληφθήκαμε τις επιρροές στη συμπεριφορά των αγοριών και κοριτσιών από τις νέες φιλίες, απ’ τον πόνο ενός ανεκπλήρωτου έρωτα, απ’ την αφύπνιση της σεξουαλικότητας και, πιστεύω, ότι έγινε κατανοητό πως η εφηβεία είναι μια περίοδος μεταπτώσεων για το παιδί και τους γονείς του.
Είδαμε, εντέλει , μέσα από τον θεατρικό λόγο, τη μουσική, την κίνηση και την υποκριτική, πώς να συνοδεύσουμε τα παιδιά σ΄ αυτήν την ταραχώδη διαδρομή τους , σ΄ αυτήν τη διελκυστίνδα ανάμεσα στην πρόκληση για αυτόνομη ύπαρξη και το, συχνά , οδυνηρό πένθος για την απώλεια της παιδικής αθωότητας.
Η παράσταση πέρασε με ευφάνταστο τρόπο ένα καθαρό μήνυμα στους γονείς : οφείλουν να υποστηρίζουν και ν’ ακούνε προσεκτικά το παιδί τους, να φροντίζουν την ποιότητα της αγάπης και της μεταξύ τους σχέσης, ν’ αφήνουν χώρο ο ένας στον άλλο, και να θέτουν τα σωστά όρια στα δικά τους «θέλω» , στις δικές τους φιλοδοξίες. Τα παιδιά δεν είναι προέκτασή τους αλλά αυτόνομοι οργανισμοί.
Θέλω να επαινέσω όλους τους ηθοποιούς- εφήβους , είκοσι ένας τον αριθμό, τα υπέροχα κοστούμια, τη μελετημένη στάση τους σ΄ όλο το εύρος της σκηνής, τις μουσικές γέφυρες, το έξοχο τραγούδι του Τάσου Καλαφάτη στο φινάλε και κάθε συντελεστή της εξαιρετικής παράστασης. Θα πρέπει να ταξιδέψει και σ’ άλλες αίθουσες αυτή η συλλογική σπουδαία δουλειά, θα πρέπει να αφυπνίσει κι άλλες συνειδήσεις που, ίσως, βρίσκονται ακόμη εν υπνώσει.
Συντελεστές:
ΚΕΙΜΕΝΟ – ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Βάγια Παπαποστόλου
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Βάγια Παπαποστόλου / Τάσος Καλαφάτης
ΗΧΟΣ / ΤΡΑΓΟΥΔΙ «Οι πιο όμορφες σελίδες: Τάσος Καλαφάτης
ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Βασίλης Κάτσικας
ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ-ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ: Θάλεια Αβραμίδου
ΚΙΝΗΣΙΟΛΟΓΙΑ: Κατερίνα Βασιλείου
ΣΚΗΝΙΚΑ: Βασίλης Παπαευαγγέλου
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΦΙΣΑΣ-ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ: Μαρία Παπαποστόλου
ΠΑΙΖΟΥΝ (με αλφαβητική σειρά):Αγγελίνα Νεστορίδου, Αλεξία Ζάβαλη, Αναστασία Μουλάκη, Ανθή Κατσαρού, Άννα Γιαλαμή, Ασημίνα Γιαννούλια, Βασίλης Δημούδης, Δήμητρα Κορώνη, Εύη Καπατζιά, Θοδωρής Σπαρτσής, Κατερίνα Ιχτιάρογλου, Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος, Μαργαρίτα Νινέ,Μαρία Καπατζιά, Μυρτώ Τουφεξή, Νεφέλη Μποσμπότη, Νικόλας Σταθάκης, Σοφία Καπατζιά, Στέλιος Κατσαρός, Σωτηρία Αραμπατζή, Χρυσούλα Σαράντου, Ωραία Σπαρτσή
ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ
