του Γιάννη Μόνιου
Πέρα από τους μπόλικους «θαϊσμούς» του κ. Τσίπρα και πολί πιο πέρα από τους πολλούς γλωσσικούς μαργαρίτες του (όπως «απεύθυνση», «Μάης – Γιούνης – Γιούλης», «τίθονται», «επιτίθονται» κα άλλα ηχηρώς γλωσσικά αλλόκοτα, οφείλουμε να σημειώσουμε και την εν πολλοίς εκ μέρους του ηθελημένη χρήση της α-νόητης, αόριστης, σαφώς ασαφούς, ξύλινης γλώσσας του.
Η παραγωγή δημόσιου λόγου, με αρτιέπεια και καλλιέπεια θέλει γερά γλωσσικά κότσια να διαθέτει ένας υπό ψήφιση πρωθυπουργός. Τέτοια σίγουρα λείπουν από τον κ. Τσίπρα, γι’ αυτό μάλλον η γλωσσική του ασιτία βρίσκει λεκτική «λύτρωση» σε χορταστικές, ταριχευμένες, ξύλινες, κλισαρισμένες φράσεις, όπως λ.χ. εικονίζει ο παρακάτω πίνακας. Σ’ αυτόν υπάρχουν σαράντα γλωσσικά κλισέ που μπορούν να συνδυαστούν οριζόντια και διαγώνια και επιτρέπουν στον καθένα -ιδίως στους δημαγωγούς, που, φευ, χειροκροτούμε!- να μιλάει χωρίς προετοιμασία, αλλά και χωρίς ουσιαστικό νόημα, α-νόητα. Ας δοκιμάσουμε να σχηματίσουμε μερικές περιόδους λόγου με φράσεις-κλισέ που αεί χρησιμοποιούν και χρησιμοποιούσαν οι λογής δημεγέρτες Κλέωνες. Το mutatis – mutandis (τηρουμένων των αναλογιών) είναι πάντοτε λυσιτελές.
Ιδού ο πίνακας
Σημείωση: Ο ως άνω πίνακας είναι ειλημμένος από το «παλιό» βιβλίο της Γ΄ Λυκείου με τίτλο: Έκθεση ιδεών – Λόγος δημιουργικός, σελ. 126. Τον πρωτοδημοσιεύσαμε στον ΕΝΗΜΕΡΟ το 2006. Και τότε υπήρχαν ανάλογες, τσιπραΪκής κοπής, περιπτώσεις.
