του Γιάννη Μόνιου
Απ’ τα ευάριθμα παλιά διαβάσματά μου μου’ ρχεται στο τώρα η ετυμολόγηση της λέξης «άνθρωπος». Και παραπέμπομαι από το λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη στον προπάππο μας Όμηρο. Αυτός σ’ έναν στίχο για τον Δία λέει: «Πατήρ ανδρών τε Θεών τε». Δηλ. οι άνδρες (=άνθρωποι) και οι θεοί έχουν τον Δία πατέρα. Η λέξη «ανήρ-ανδρός» μαζί με το «ωψ» (γενική: ωπός=όψη, πρόσωπο) μας κάνουν το «άνδρωπος-άνθρωπος».
Αυτός «άνδρωπος-άνθρωπος» παρουσιάζεται ως ον αρσενικού κα θηλυκού φύλου (άνδρες και γυναίκες). Η λέξη «ανήρ» στην αρχή είχε και την γενικότερη σημασία «άνθρωπος» σε αντίθεση προς το «Θεός» (ο ένας είναι «βροτός – θνητός», ο άλλος «άμβροτος – αθάνατος»). Ο Δίας, λοιπόν, κατά τον Όμηρο, είναι πατέρας ανδρώπων-ανθρώπων και θεών. Δεν είναι διχαστικός, δεν χωρίζει σε άνδρες και γυναίκες, όπως δεν ξεχωρίζει αρσενικούς θεούς από τις θηλυκές οντότητες.
Τα ως άνω αρκούν, νομίζω, για να οπλίσω την αντίδρασή μου στην, με το «έτσι θέλει» η ιδεολογία κάποιων, υιοθέτηση του νεοφανούς διχαστικού όρου «γυναικοκτονία» αντί του σωστώς καθιερωμένου «ανθρωποκτονία». Το ξέρουμε δα πως στην ειρημένη νεολογία υφέρπει μια εξαρθρωτική ιδεολογία που άκριτα και με ασθμαίνουσα βιασύνη πλασάρει στην «γλωσσική αγορά» νέους, αμάσητους όρους ακόμη κι αν υπάρχουν, αναντάμ παπαντάμ, άλλοι δοκιμασμένοι και πλήρως πετυχημένοι, που δεν σπερμοφυτεύουν τον διχασμό των δύο φύλων και δεν λιπαίνουν τάσεις προοδευτικούρας για διάλυση αιώνιων, ιερών θεσμών, όπως λ.χ. της οικογένειας.
Η τωρινή από κάποια κέντρα και τηλεοπτικά κανάλια αβασάνιστα και πλινθηδόν εκπεμπόμενη ειδική νεολογία («γυναικοκτονία») τείνει προς μιαν γενική νεολογομανία, που δεν μοιάζει καθόλου αθώα και που, όπως μας λεν οι ψυχολόγοι, μάλλον είναι σοβαρό σύμπτωμα ψυχοπνευματικής διαταραχής. Οι έτσι διχάζουσες γλωσσικές εξυπνάδες διαμορφώνουν ύπουλα, έναν ιδιότυπο «γλωσσικό εμφύλιο» ανάμεσα στα δύο φύλα. Μπορεί σιγά σιγά να οδηγήσουν και σε άλλα φρικώδη και συνάμα φαιδρά ακούσματα, όπως αρρενοκτονία – θηλεοκτονία, αγοροκτονία-κοριτσοκτονία, γεροντοκτονία-γραιοκτονία κτλ. Με τέτοιες λεκτικές -και όχι μόνο-ειδικεύσεις εξαφανίζεται ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Η ανθρωπιά του αρσενικού και θηλυκού φύλου. Και όσοι επιμένουν σε τέτοιες ειδικές κατηγοριοποιήσεις ας έχουν κατά νου ότι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ (άνδρας και γυναίκα) είναι ά-τομος, δεν τέμνεται.
Σημειώσεις: 1. Απ’ όσο μπορώ να θυμάμαι κατά την ελληνική αρχαιότητα υπήρχαν μόνον δύο σχετικοί όροι: «Πατραλοίας» (πατήρ-πατρός+αλίσκω) και «μητραλοίας» (μήτηρ-μητρός+αλίσκω) (=πατροκτόνος – μητροκτόνος).
- Πολλές είναι οι φορές που, τελείως αφιλολόγητα και κυρίως σε κηρυγματικές ομιλίες, ακούμε πομπωδώς ότι η λέξη «άνθρωπος» παράγεται από το ρήμα «αναθρώσκω» και σημαίνει, λένε, αυτός που τείνει προς τα πάνω, κοιτάει προς τον ουράνιο Θεό! Όμως το «αναθρώσκω» σημαίνει αναπηδώ και το σκέτο «θρώσκω» σημαίνει πηδώ, ορμώ, εκσπερματώνω, γονιμοποιώ. Ο αόριστος του «θρώσκω» είναι «έ-θορ-ον». Από το θέμα «-θορ-» γεννιέται το «θορός» (=αναπαραγωγικό σπέρμα) και τα «θορικά». Αυτά είναι τα γεννητικά μόρια που περιέχουν το σπέρμα. Η στομφώδης παρετυμολόγηση δεν αντέχει στην αυστηρή φιλολογική κρησάρα και απορρίπτεται.
