Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος
Μετά το 1981 και σε όλη τη διαδρομή της Μεταπολίτευσης, μια κορυφαία, νοσηρή πραγματικότητα λειτούργησε ως ο απόλυτος διαλύτης του κοινωνικού ιστού της χώρας: η ατιμωρησία. Ήταν η «ομπρέλα» που γιγάντωσε τη διαφθορά, εξέθρεψε τον κυνισμό και συνέβαλε καθοριστικά στη συντήρηση ενός στάσιμου κράτους, το οποίο συχνά συμπεριφερόταν ως απροκάλυπτος διώκτης των ίδιων των πολιτών του.
Η ρίζα του κακού τοποθετείται χρονικά στην περίοδο που το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την εξουσία, εγκαινιάζοντας μια πρωτοφανή στρατηγική άλωσης του κρατικού μηχανισμού. Κομματικά στελέχη τοποθετήθηκαν μαζικά σε κάθε βαθμίδα της δημόσιας διοίκησης.
Οργανώθηκε η συστηματική κατάληψη Δήμων, Νομαρχιών και Θεσμών, με μοναδικό σκοπό τον απόλυτο έλεγχο των αποφάσεων και τη διανομή του κρατικού χρήματος. Με χιλιάδες δικά του «παιδιά» παντού, το σύστημα φρόντιζε για την αυτοπροστασία του: κάθε φορά που παρανομούσαν ή ζητούσαν μίζες, επιστρατεύονταν ακόμη και φωτογραφικές νομοθετικές ρυθμίσεις για να τους αθωώνουν εκ των προτέρων.
Υπηρεσίες-κλειδιά, όπως οι Εφορίες και οι Πολεοδομίες, εξελίχθηκαν γρήγορα σε μόνιμα άντρα διαφθοράς, χρηματισμού και σκληρών εκβιασμών. Οι ρόλοι ήταν ξεκάθαροι και βάναυσοι: θύματα οι απλοί πολίτες, θύτες τα κομματικά στελέχη στις θέσεις-κλειδιά.
Το φαινόμενο αυτό, βέβαια, δεν υπήρξε αποκλειστικό προνόμιο ενός κόμματος. Στη συνέχεια, μετατράπηκε στο επίσημο DNA του πολιτικού μας συστήματος. Κάθε κόμμα που κέρδιζε την εξουσία, έδιωχνε τους κομματικούς υπαλλήλους των ηττημένων για να τοποθετήσει τους δικούς του. Η διαφθορά απλώς άλλαζε χέρια, οι θύτες ανανεώνονταν, αλλά το σύστημα έμενε αλώβητο.
Αυτή η πραγματικότητα της προσβλητικής αναξιοκρατίας και των «βολεμάτων» συνεχίζεται, δυστυχώς, μέχρι και σήμερα, με στρατιές συγγενών, φίλων και κομματικών, σε θέσεις που επινοούνται εκ του μηδενός και σε προκλητικές αργομισθίες.
Σε όλη αυτή την ιστορική διαδρομή, οι μόνοι που ποτέ δεν αξιολογήθηκαν και δεν απόλαυσαν τα «προνόμια» της κομματικής ταυτότητας ήταν οι ανεξάρτητοι πολίτες. Εκείνοι που δεν ανήκαν σε κανένα μαντρί. Δεν τους κάλεσαν ποτέ πουθενά, όσο μεγάλη κι αν ήταν η αξία τους, όσα πτυχία κι αν διέθεταν.
Για πρώτη φορά, όμως, φαίνεται να δημιουργούνται ρωγμές σε αυτό το τείχος της προστασίας. Για πρώτη φορά, όσοι πιάνονται να παρανομούν δεν καλύπτονται από την πολιτική τους στέγη, αλλά οδηγούνται εκεί που τους αξίζει: στη Δικαιοσύνη.
Δείτε μερικά από τα πολλά παραδείγματα που είναι πλέον απτά και νωπά:
Στη ΔΟΥ Χαλκίδας, τα βασικά στελέχη ενός κυκλώματος που εκβίαζε στυγνά επιχειρηματίες βρίσκονται ήδη στη φυλακή.
Στον ΟΠΕΚΕΠΕ, οι αρχές ξεριζώνουν ένα βαθύ κύκλωμα παράνομων αγροτικών επιδοτήσεων με δεκάδες συλλήψεις.
Στην Πολεοδομία Κατερίνης, οι πρόσφατες συλλήψεις κρατικών υπαλλήλων και μηχανικών για μίζες ύψους χιλιάδων ευρώ επιβεβαιώνουν ότι η ατιμωρησία φαίνεται να έχει διακοπεί.
Σε άλλες εποχές, όλες αυτές οι υποθέσεις θα είχαν καλυφθεί κάτω από το χαλί της κομματικής αλληλεγγύης με «μηδέν ζημία» για τους ενόχους. Σήμερα, το γεγονός ότι οι θύτες οδηγούνται στα σωφρονιστικά καταστήματα αποτελεί μια χαραμάδα ελπίδας.
