του Παύλου Λεμοντζή
Ρήμα, που εκατομμύρια χείλη ξεστόμισαν στο βαθύ παρελθόν και συνεχίζουν να το κάνουν, χωρίς να εξαιρείται τυπικά η υποχρέωση να τηρήσουν την υπόσχεση.
Όρκο στο επάγγελμά τους δίνουν οι λειτουργοί του κράτους, οι ένστολοι και ορισμένοι επιστήμονες υγείας, οι νομικοί ελεύθερου επαγγέλματος, καθώς η εργασία τους σχετίζεται άμεσα με τη δημόσια ασφάλεια, τη δικαιοσύνη, το δημόσιο συμφέρον και την ανθρώπινη ζωή.
Ο όρκος δίνεται προς το Θείο, προς το Σύνταγμα, την Πατρίδα και τον Λαό, προς την Επιστήμη και την Ανθρωπότητα, προς το Δικαστήριο και την απονομή Δικαιοσύνης.
Η νομική σημασία της παραβίασης ενός όρκου εξαρτάται από το πλαίσιο στο οποίο δόθηκε και το είδος του όρκου. Στο ελληνικό δίκαιο, η παραβίαση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια ηθική παράβαση, αλλά επιφέρει σοβαρές ποινικές, αστικές ή διοικητικές συνέπειες.
Αυτά, στα χαρτιά, στη θεωρία. Στην πράξη, οι όρκοι γράφονται εκεί που δεν πιάνει μελάνι, όπως λέει ο λαός και οι επίορκοι είναι πολύ, μα πολύ περισσότεροι από τους νομοταγείς, που όταν σήκωναν το χέρι και ψέλλιζαν τον όρκο τους, το εννοούσαν και τον τηρούν απαρέγκλιτα στη ζωή τους. Ψύλλοι στ’ άχυρα, δηλαδή.
Εμείς οι κοινοί θνητοί, όμηροι της όποιας ανθρώπινης ανάγκης, εθελοτυφλούμε, ανίσχυροι να διεκδικήσουμε δικαιοσύνη. Ξέρουμε ότι η αίσθηση της ατιμωρησίας και η έλλειψη λογοδοσίας αποτελούν πηγές έντονης απογοήτευσής μας κι αν κάποιοι ζητούν διαφάνεια και δικαιοσύνη, βαδίζουνε στον δρόμο της ουτοπίας, αν όχι της εκδίκησης.
Στα έδρανα της Βουλής των Ελλήνων, στο μεγαλύτερο ποσοστό των εκλεκτών του λαού, κάθονται δικηγόροι και γιατροί. Είναι ποτέ δυνατόν να ομονοήσουν και να ψηφίσουν αυτοί οι άνθρωποι κάποιον νόμο που να τιμωρεί αυστηρά τους επίορκους, όπως οριστική αφαίρεση αδείας επαγγέλματος; Ας μη γελιόμαστε.
Μόνο καραμπινάτες παρανομίες που οδηγούν στον θάνατο, όπως του κακόμοιρου Γιώργου Μαζωνάκη, κινούν μηχανισμούς ελέγχου, κι αυτό, γιατί τα μέσα ενημέρωσης απομυζούν καθημερινά και την τελευταία ικμάδα δύναμης των θεατών να βυθίζονται στο πώς και το γιατί της λειτουργίας των κομπογιαννιτών ιατρών επί σειρά χρόνων, της εξαγωγής στη Λετονία του θησαυρού τους και των τραγικών λεπτομερειών θανάτου του δημοφιλούς τραγουδιστή.
Πέρα από τα τρανταχτά παραδείγματα ανενόχλητων απατεώνων και εγκληματιών που εμπλέκονται στο παραπάνω ζήτημα, η χρόνια φοροδιαφυγή με μαύρα χρήματα και το «φακελάκι» στα νοσοκομεία αποτελούν δύο από τις πιο βαθιές και διαχρονικές
πληγές της ελληνικής κοινωνίας. Παρά την κοινή πεποίθηση ότι δεν γίνεται τίποτα, η πραγματικότητα είναι ότι κάποιες προσπάθειες ελέγχου επιχειρούνται, αλλά προσκρούουν σε συστημικά εμπόδια, κοινωνικές συνήθειες και στην ίδια τη φύση των συναλλαγών με μετρητά μέσα σε κλειστά γραφεία, χωρίς μάρτυρες, χωρίς αποδείξεις και χωρίς ενοχές.
Τα τελευταία χρόνια, η ΑΑΔΕ χρησιμοποιεί τεχνητή νοημοσύνη στους φορολογικούς ελέγχους, διασταυρώνοντας τραπεζικές κινήσεις, δαπάνες διαβίωσης και ψηφιακά τιμολόγια, περιορίζοντας τα περιθώρια απόκρυψης σε έναν μικρό βαθμό, επειδή οι «μεγαλοκαρχαρίες» έχουν τρόπους να επιπλέουν στον αφρό της ατιμωρησίας και της εκτίμησης πολιτών, ενώ από την άλλη, ο ασθενής ή η οικογένειά του, μπροστά στον φόβο για τη ζωή τους ή την ανάγκη για ένα επείγον χειρουργείο, αναγκάζονται να υποκύψουν στον εκβιασμό.
Οπότε, το φακελάκι δίνεται οικειοθελώς μετά την επέμβαση ως «δώρο» ή «εξασφάλιση καλύτερης φροντίδας», συντηρώντας έναν φαύλο κύκλο που μετατρέπει τη δημόσια δωρεάν υγεία σε εμπόριο.
Ας μη ξεχνάμε ότι οι λίστες αναμονής στα χειρουργεία των δημόσιων νοσοκομείων, δημιουργούν το πρόσφορο έδαφος για να ζητηθεί φακελάκι προκειμένου να «επισπευσθεί» μια διαδικασία.
Οι επίσημες αρχές τονίζουν ότι οι πολίτες δεν πρέπει να υποκύπτουν. Αν σας ζητηθούν παράνομα χρήματα σε δημόσιο νοσοκομείο, μπορείτε να κάνετε επώνυμη ή ανώνυμη καταγγελία στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας ή να απευθυνθείτε άμεσα στην Αστυνομία (Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων).
Ασφαλώς, αυτό μοιάζει και είναι κοροϊδία, εφόσον ο πολίτης αντιλαμβάνεται άμεσα ότι μια τέτοια κίνηση θα τον κατρακυλήσει στην τελευταία θέση της λίστας και ότι θα αντιμετωπίσει μια «εχθρική» συμπεριφορά από όλο σχεδόν το προσωπικό του Νοσοκομείου.
Αυτά είναι γνωστά τοις πάσι και τα γράφω για να τονίσω το μέγεθος της ανοχύρωτου Κράτους, την έλλειψη κοινωνικής μέριμνας, τη σημασία τού να είσαι πολίτης σ’ ένα διεφθαρμένο σύστημα είτε λέγεται υγείας ή παιδείας είτε άλλως πώς.
Από το νοσηρό καθεστώς της φοροδιαφυγής δεν απουσιάζουν οι πάσης φύσεως τεχνίτες που εργάζονται αποκλειστικά με μαύρα χρήματα, διαφορετικά δεν πρόκειται ο νοικοκύρης να βρει υδραυλικό, ηλεκτρολόγο, μερεμετατζή. Οπότε, υποκύπτει στην ανάγκη. Και η δουλειά τους γίνεται και ο τεχνίτης δηλώνει ψίχουλα στη φορολογική του δήλωση και τα κοινωνικά επιδόματα απολαμβάνει και ζει με όλες τις ανέσεις. Ποιος θα τον ελέγξει; Οι εκλεκτοί της Βουλής είναι πολύ χειρότερα χωμένοι στην επιορκία, που μεταφράζεται ως πελατειακή εργασία, τουλάχιστον. Στο κάτω- κάτω, θα πείτε, οι τεχνίτες δεν έδωσαν κανέναν όρκο πουθενά. Ούτε καν στον εαυτό τους.
Η ύπαρξη επίορκων ή καταχρηστικών υπαλλήλων που συνεχίζουν να εργάζονται επειδή δεν έχουν καταγγελθεί λόγω φόβου, αποτελεί ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα στους εργασιακούς χώρους. Και δεν εννοώ μόνο στον χώρο της Υγείας, αλλά και της Προστασίας του Πολίτη. Ο φόβος της εκδίκησης, της απόλυσης, της κοινωνικής απομόνωσης ή της υπηρεσιακής περιθωριοποίησης (ειδικά στο Δημόσιο) «παγιδεύει» τα θύματα και τους μάρτυρες στη σιωπή.
Και που μιλάω εγώ δημόσια, έστω γραπτώς, εχθρούς θα κάνω, παρά υποστηρικτές στις αλήθειες μου.
ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ
