ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΛΕΜΟΝΤΖΗ
Αυταπάτες, φαντασιώσεις, φρούδα όνειρα, μάταιες προσδοκίες.
Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» άστραψε στη Θεσσαλονίκη στην περίφημη μάζωξη παθιασμένων οπαδών της ελπίδας, αυτής της έννοιας που αντιλαμβανόμαστε όλοι όταν προφέρουμε τη λέξη «ελπίζουμε», όταν ενεργοποιούμε έναν εσωτερικό μηχανισμό που γεφυρώνει το παρόν με το μέλλον, συνδυάζοντας συναίσθημα, λογική και ανάγκη.
Στην ουσία φανταζόμαστε ένα σενάριο, όπου μια τρέχουσα δυσκολία, αβεβαιότητα ή δυσβάσταχτο βάρος έχει εξαλειφθεί. Η λέξη εμπεριέχει πάντα μια προσδοκία για κάτι καλύτερο από το «τώρα».
Όταν χρησιμοποιούμε τον πληθυντικό «ελπίζουμε», φανταζόμαστε μια κοινή επιθυμία, μια ηθική συμφωνία με τους γύρω μας, ότι μοιραζόμαστε τον ίδιο στόχο ή την ίδια προσδοκία.
Η ελπίδα δεν είναι απλώς μια ευχή, αλλά η νοητική αναπαράσταση της πιθανότητας να συμβεί το επιθυμητό.
Σε κείνο το πάρτι, λοιπόν, στη Σαλονίκη, η κ. Καρυστιανού ανέβηκε τελευταία στο πάλκο, κοίταξε το πλήθος, μίλησε, χαμογέλασε, χειροκρότησε και έταξε. Διαφάνεια και δημοκρατικές διαδικασίες μπρος και πίσω από τα φώτα.
Καθώς έβλεπα τους παρουσιαστές, απόρησα πώς γίνεται να συνυπάρξει το ποντίκι με τη γάτα στο ίδιο κελί; Από τη μια η Κατερίνα Μουτσάτσου να επαίρεται για την καταγωγή της, έμπλεη εθνικής υπερηφάνειας, τυλιγμένη στη γαλανόλευκη και από δίπλα της ο γνωστός ρωσόφιλος δημοσιογράφος Θανάσης Αυγερινός, να καμαρώνει την περφόρμανς. Ποιος ξέρει τι έσερνε από μέσα του. Ώσπου ήρθε η ώρα και τα έσυρε από έξω του και, μάλιστα, με αιχμηρά λόγια.
Πριν αλέκτορα φωνήσαι , το καινούργιο αστέρι άρχισε να γέρνει επικίνδυνα ως εκεί που φτάνει η ολοκληρωτική πτώση. Διάτων ο Αστήρ, χωρίς αμφιβολία, εφόσον τα πρωτοκλασάτα μέλη άνοιξαν την πόρτα και βγήκαν, καθόλου αθόρυβα.
Διαβάσαμε ότι 22 πρώην στελέχη έχουν αποχωρήσει από το κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού, έπειτα από ένα κύμα παραιτήσεων που περιελάβανε ιδρυτικά και κεντρικά πρόσωπα, όπως οι: Κατερίνα Μουτσάτσου, Μαρία Ιωαννίδου και Τάκης Κοτσόργιος, καθώς και τη διαγραφή του Θανάση Αυγερινού.
Τα 22 στελέχη εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση κάνοντας λόγο για έλλειψη συλλογικότητας, αδιαφάνεια και απόκλιση από τις ιδρυτικές αρχές:
«Αποχωρήσαμε ακριβώς επειδή αρνηθήκαμε να συμβιβαστούμε με πρακτικές που θεωρήσαμε ασύμβατες με τις αρχές για τις οποίες ξεκίνησε αυτό το εγχείρημα.
Δεν θα επιτρέψουμε να παρουσιαστούν οι αποχωρήσεις μας ως αποτέλεσμα προσωπικών φιλοδοξιών, προσωπικών ατζεντών, έλλειψης αντοχής ή, ακόμη χειρότερα, ως ένδειξη ”χαρακτήρα”.
Γνωρίζουμε πολύ καλά γιατί μπήκαμε σε αυτό το εγχείρημα. Και γνωρίζουμε εξίσου καλά γιατί αποχωρήσαμε.
Δεν αποχωρήσαμε επειδή μας έλειψαν οι καρέκλες. Δεν αποχωρήσαμε επειδή δεν μας δόθηκαν αξιώματα. Δεν αποχωρήσαμε επειδή ”δεν αντέξαμε”.
Αποχωρήσαμε ακριβώς επειδή αρνηθήκαμε να συμβιβαστούμε με πρακτικές που θεωρήσαμε ασύμβατες με τις αρχές για τις οποίες ξεκίνησε αυτό το εγχείρημα.
Και οι λόγοι των αποχωρήσεών μας, παρά τις διαφορετικές προσωπικότητες και τις διαφορετικές διαδρομές μας, παρουσιάζουν σημαντικές κοινές αναφορές.
Πιστέψαμε στην ιδέα ενός πραγματικού κινήματος πολιτών, το οποίο θα οικοδομούνταν από τη βάση προς την κορυφή. Πιστέψαμε ότι επιδιώκαμε να μεταφέρουμε στη δημόσια ζωή το αυθεντικό κοινωνικό αίτημα εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών για Αλήθεια, Δικαιοσύνη και Λογοδοσία. Ένα πραγματικό Κίνημα Πολιτών ενάντια στη σήψη του πολιτικού συστήματος.
Πιστέψαμε ότι οι πολίτες θα είχαν ουσιαστικό λόγο στη διαμόρφωση των οργάνων, των διαδικασιών και των αποφάσεων.
Στην πορεία, όμως, διαπιστώσαμε πρακτικές συγκέντρωσης αποφασιστικών αρμοδιοτήτων σε έναν περιορισμένο κύκλο προσώπων, χωρίς την αντίστοιχη θεσμική και δημοκρατική νομιμοποίηση. Αντί για συλλογικές διαδικασίες, διαφάνεια και θεσμική συγκρότηση, διαμορφώθηκε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο αποφάσεων από ελάχιστα πρόσωπα, με λογικές “αυλών”, μηχανισμών και παρασκηνιακών ανταγωνισμών.
Οι περισσότεροι από εμάς δεν είχαμε ανάγκη το συγκεκριμένο εγχείρημα για να αποκτήσουμε δημόσια αναγνωρισιμότητα, επαγγελματική υπόσταση ή πολιτική παρουσία.
Είχαμε ήδη τη δική μας διαδρομή. Μπήκαμε επειδή πιστέψαμε ότι μπορούσε να δημιουργηθεί κάτι διαφορετικό».
Η Μαρία Καρυστιανού πέρασε στην αντεπίθεση, υπογραμμίζοντας χαρακτηριστικά πως «έφυγαν 1.000 από τη Ν.Δ. για τον Σαμαρά, αλλά όλοι ασχολούνται με ένα μέλος μας», αποδίδοντας την έντονη προβολή σε στοχεύσεις των ΜΜΕ.
Ωστόσο, η Μαρία Καρυστιανού δεν έμαθε ακόμη ότι για τον πολίτη, η εξέλιξη μιας νέας πολιτικής κίνησης σε μια προσωποπαγή κάστα ημετέρων, σημαίνει στην πράξη τη διάψευση των προσδοκιών για ανανέωση και τη μεταφορά της εξουσίας σε μια κλειστή ομάδα συμφερόντων.
Όταν διαρρέει με τυμπανοκρουσίες μια αλήθεια, όπως οι αποφάσεις δε λαμβάνονται μέσα από δημοκρατικές, συλλογικές διαδικασίες ή με βάση το δημόσιο συμφέρον, αλλά με γνώμονα τη διατήρηση του αρχηγού στην εξουσία και την εξυπηρέτηση του στενού του κύκλου, ο απλός πολίτης παύει να έχει ουσιαστική φωνή ή επιρροή, καθώς η κίνηση λειτουργεί με όρους «κλίκας» και αφοσίωσης στον ηγέτη, απορρίπτοντας την εποικοδομητική κριτική.
Το «διά ταύτα»: μ’ όλα αυτά τα τερτίπια ( όχι, ότι δεν τα περιμέναμε) ενισχύθηκε το αίσθημα τού «όλοι είναι ίδιοι» και ότι οι υποσχέσεις για «νέο» και «άφθαρτο» κόμμα ήταν απλώς το προσωπείο για την κατάληψη της εξουσίας.
Βέβαια, ως τις εκλογές του 2027 έχουμε κάποιο χρόνο, παρότι οι προεκλογικές διαδικασίες (ομιλίες, περιοδείες, δημοσιεύματα κλπ) έχουν αρχίσει προ πολλού και αν δεν ισοπεδωθεί εντελώς αυτή η κίνηση και δεν αποδειχθεί μια πομφόλυγα, έχει κάποια ελπίδα να πλησιάσει το όριο για τη Βουλή.
Άλλωστε, ο «έτερος Καπαδόκης» Τσίπρας, με τις τόσες κωλοτούμπες και ατασθαλίες που έκανε, μάζεψε αριστερά σπαράγματα από δω κι από εκεί – όπου εκεί, το κόμμα που ηγήθηκε και στη συνέχεια διέλυσε ο ίδιος – και φιγουράρει δεύτερος στις δημοσκοπήσεις. Τούτο σημαίνει, κ. Καρυστιανού, ότι το εκλογικό σώμα διαθέτει κοντή μνήμη. Πολύ κοντή.
ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ
