Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος
Η άνοδος της ακροδεξιάς ακόμη και στην Γερμανία, θύμα του ναζισμού, φαίνεται να αγγίζει και την Ελλάδα. Με βάση τις δημοσκοπήσεις, σήμερα έχουμε ένα 25% που καταγράφεται δεξιότερα της κεντροδεξιάς ΝΔ.
Βελόπουλος, Νίκη, Λατινοπούλου, Σπαρτιάτες, είναι στην πρώτη γραμμή, αλλά ακολουθούν ο επερχόμενος Σαμαράς, το αόρατο κόμμα Κασιδιάρη, ένα ποσοστό από την φθίνουσα Καρυστιανού. Όλοι μαζί έχουν αποδοχή από έναν στους τέσσερις Έλληνες.
Την ίδια ώρα, στην Αριστερά υπάρχει μια στασιμότητα, ή ακόμα χειρότερα και υποχώρηση των ποσοστών της. Τα περισσότερα κόμματα είναι στο όριο του 3%, μια απόδειξη ότι δεν πείθουν πια και ακόμα χειρότερα, δεν μπορούν να αναχαιτίσουν την ανερχόμενη ακροδεξιά.
Οι αιτίες του φαινομένου είναι πλέον ορατές. Ας τις δούμε μια – μια:
– Πολίτες νιώθουν ότι η κεντρική εξουσία δεν ασχολείται μαζί τους, ακόμα και σε ζητήματα απλής λογικής που παραμένουν σε βάρος τους άλυτα. Νιώθουν αποκομμένοι από από τα κέντρα αποφάσεων.
– Ο πληθωρισμός και η ακρίβεια πλήττουν κυρίως αυτούς χωρίς κανένα μέτρο στήριξης τους. Η κακή καθημερινότητα τους, τους οδηγεί στο να απορρίπτουν το σύνολο του πολιτικού συστήματος, συμπεριλαμβανομένης και της αριστεράς που την θεωρούν και αυτή συστημική.
– Η μετανάστευση είναι μια αφορμή να αντιδρούν θεωρώντας και εδώ ότι είναι απροστάτευτοι (εγκληματικότητα, τους παίρνουν δουλειές, εθνική ταυτότητα). Μάλιστα πέρασαν στο έθνος – κράτος (γι’ αυτό και είναι κατά της ΕΕ).
Τα παραπάνω, δεν τα έλαβε υπόψιν του για να τα διορθώσει, το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Τα έλαβαν όμως υπόψιν τους οι εκπρόσωποι των ακροδεξιών κομμάτων και τάσεων, που αναγκαστικά προσαρμόστηκαν σε μια κανονικότητα, μιλώντας ήπια και αποβάλλοντας ακραίες τοποθετήσεις.
Τέλος είναι σημαντικό ότι μέσα από το διαδίκτυο, αποφεύγουν τα κλασσικά ΜΜΕ που τους καταγγέλλουν και έχοντας πλέον δικά τους κανάλια επικοινωνίας και επιρροής μεγαλώνουν.
