Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος
Ως ανθρώπινη κοινωνία ποτέ δεν συμφωνήσαμε να μπαίνει φυλακή αυτός που έκανε φόνο. Φυλακή πρέπει να μπαίνε αυτός που ΑΠΕΔΕΙΧΘΗ ότι έκανε τον φόνο. Χωρίς αποδείξεις, ο φονιάς δυστυχώς θα κυκλοφορεί ελεύθερος.
Στην υπόθεση του ελληνικού μπάσκετ ωραίες είναι οι θεωρίες και τα μηνύματα σε κινητά, αλλά αυτά δεν συνιστούν αποδείξεις. Η ευκολία με την οποία τα κανάλια δικάζουν και καταδικάζουν στο τέλος δεν σημαίνει τίποτε απολύτως. Είναι τα ίδια κανάλια που καταδίκαζαν τον Παναγόπουλο της ΓΣΕΕ με τα δήθεν εκατομμύρια (που είναι τώρα;) ή που έδειχναν που ακριβώς είναι το λαθραίο καύσιμο στο τρένο των Τεμπών.
Υπάρχει γκρίζα ζώνη στον αθλητισμό και πιο συγκεκριμένα στο μπάσκετ; Φυσικά και υπάρχει και το γνωρίζω εκ των έσω. Το Γυμνάσιο μας ήταν μια παντοδύναμη ομάδα στο μπάσκετ και μεγάλο φαβορί να πάρει το πανελλήνιο πρωτάθλημα που γινόταν στην Αθήνα. Ήμουν στη 10άδα μαζί μα άλλους εννέα αθλητές – μαθητές, όλοι μας από την πρώτη ομάδα του Απόλλωνα Πατρών, που τότε αγωνιζόταν στην Α΄ Εθνική.
Χάσαμε 31-30 από τον Βόλο, μια ομάδα που σε κανονικές συνθήκες θα την συντρίβαμε. Χάσαμε και το δικαίωμα εισαγωγής στα ΑΕΙ. Μετά τη λήξη φωνάζαμε έξαλλοι αλλά είχαμε χάσει. Καταλάβαμε πως το παρασκήνιο πάντα θα υπάρχει(και) στον αθλητισμό, όποιος και να διοικεί. Πήραμε ένα μάθημα ζωής τότε.
Όποιος νομίζει ότι είναι εύκολο να διοικηθεί το μπάσκετ (και κάθε άθλημα) όπου τα υπόγεια συμφέροντα και η ιδιοτέλεια συνυπάρχουν με τις ομορφιές του (αγαπώ το μπάσκετ) κάνει λάθος. Ναι πρέπει να εξυγιανθεί μια κακή πλευρά του μπάσκετ αν υπάρχουν αποδείξεις όχι με κραυγές και ασυναρτησίες. Αλλά να ξέρουμε ότι η καθαρότητα δεν είναι πια δεδομένη παντού πια, όχι μόνο στα τρίποντα.
