του Παύλου Λεμοντζή
Οι λίγοι και τυχεροί γεύονται το «γάλα» τους. Τετράγωνοι, με μούσια, αγροτοσυνδικαλιστές με τρακτέρ, αλλά με fake χωράφια. Η χαρά των δελτίων ειδήσεων και των πολιτικών από απέναντι. Πολλοί και μικροί αρχηγίσκοι με ανάστημα μεγάλο, όπως νομίζουν ότι διαθέτουν, ξιφουλκούν πάνω σε σοβαρά και μη, ζητήματα, τα οποία θα αγνοούσαν ετσιθελικά, εάν είχαν την εξουσία στα χέρια τους. Είναι σίγουρο!
Αλλά, φευ, η δημοσκόπηση – απ’ όπου κι αν προέρχεται – τους κατατάσσει διαρκώς στα υπόγεια, παρά τις αντιδράσεις ισχυρών ομάδων, όπως τρακτερτζήδες.
H ελληνική κοινωνία σε όλες τις διαβαθμίσεις της, δεν παύει να επιφυλάσσει εκπλήξεις. Ανατρέχοντας πολλά χρόνια πίσω, συμπεριφορές και πρότυπα που αναδύθηκαν από την κουλτούρα της κατανάλωσης άρχισαν να ασκούν πίεση στη συμβατική πολιτική σκηνή, στα κόμματα και στα μέλη τους. Έχουμε κάνει κατάχρηση του όρου «on camera» μιλώντας γι’ αυτή την κοινωνική κουλτούρα της εποχής.
Προφανώς, υπήρξε κάτι περισσότερο από κάποιες έντυπες σελίδες ή δίλεπτα ρεπορτάζ του τηλεοπτικού αφρού: κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’80 η συγχώνευση παγκόσμιων τάσεων και εθνικών ιδεολογικών μοτίβων, διεκδίκησε τον καθορισμό της κυρίαρχης αισθητικής της ευμάρειας. Η αναρρίχηση μιας νέας μεσαίας τάξης και η αφελής προσχώρηση πολλών λαϊκών νέων στο άρμα της σχετικής φαντασίωσης (η οποία από οικονομική άποψη δεν ήταν αυταπάτη) χρωμάτισε σε μεγάλο βαθμό την ύστερη Μεταπολίτευση. Η νέα αγορά συμβόλων και στυλ αρκέστηκε να περιπαίζει την πολιτική τάξη, κολακεύοντας συγχρόνως κάποιους από τους ισχυρούς της εποχής.
Πολιτικές συγκεντρώσεις, κομματικά καφενεία, ηγετικές φυσιογνωμίες, φεμινισμός, φιλελευθεροποίηση του οικογενειακού δικαίου, σκάνδαλα, ελεύθερη ραδιοφωνία, ιδιωτική τηλεόραση, αθλητικές επιτυχίες, σατέν πουκάμισα, παντελόνια σωλήνες, βιντεοκασέτες ή ντισκομπάλες και όλοι στον θηλασμό των μαστών ευτυχίας!
Μιλάμε για την Ελλάδα της «Αλλαγής» και της μετάβασης, για τη δεκαετία κατά την οποία δημιουργήθηκε η μεσαία τάξη και ένας άνεμος αισιοδοξίας κυριαρχούσε σε όλους τους τομείς. Πόσο γρήγορα ξεθώριασαν όλα και στέρεψαν και οι μαστοί.
Στις μέρες μας οι ισχυροί είναι ανίσχυροι μπροστά στη λαίλαπα των απεργιακών κινητοποιήσεων, δικαίωμα δημοκρατικό βεβαίως, αλλά δαμόκλεια σπάθη πάνω από τα κεφάλια και τα Κεφάλαια άλλων επαγγελματικών ομάδων.
Σου λέει, λοιπόν, ο τρακτερτζής: «Θέλεις κ. πρωθυπουργέ τον ΟΠΕΚΕΠΕ – μαστό ευτυχίας – να περάσει στην ΑΑΔΕ (Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων), ώστε να αυξηθεί ο έλεγχος από την εφορία και ο έλεγχος στις επιδοτήσεις; Όχι, κύριε. Αλλάζουμε την παραγγελιά, έτσι όπως τη βροντοφωνάζουν οι απέναντι. Δηλαδή, η αντίδρασή μας δεν είναι ότι δεν θέλουμε τον ΟΠΕΚΕΠΕ στο δημόσιο, αλλά ότι δεν θέλουμε να μετατραπεί σε ένα ακόμη «δημόσιο» όργανο που θα προσθέσει γραφειοκρατία και έλεγχο από την ΑΑΔΕ, εμποδίζοντας την έγκαιρη και δίκαιη εκταμίευση των επιδοτήσεων».
Μοιάζει και, πιθανώς, να είναι ισχυρό άλλοθι.
Η απορία είναι γιατί το επικροτούν αυτό και κοινωνικοί επιστήμονες, διανοούμενοι ή άνθρωποι που, υποθέτουμε, πως έχουν πιο σύνθετα εργαλεία για την ανάλυση των πραγμάτων. Γιατί να αισθάνονται την ανάγκη να κάνουν πολιτική «είμαστε μαζί σας» μιλώντας και γράφοντας σαν να αντιγράφουν έναν Μιθριδάτη;
Μα, για διαφορετικούς λόγους. Ας πούμε, για λόγους εκλαΐκευσης, πιστεύοντας πως έτσι καταλαβαίνει καλύτερα ο κόσμος το δραστικό, πολιτικό μήνυμα: «Να πέσει ο αχαΐρευτος».
Μπορεί, επίσης, να το κάνουν για λόγους ένθερμης ταύτισης με μια κοινότητα φίλων, ομοϊδεατών, συναγωνιστών. Τέλος, μπορεί κανείς να θέλει να βάλει τάξη στα διαφορετικά ερεθίσματα των ημερών ή της συγκυρίας, ενώνοντας τα διαφορετικά υφάσματα σε ένα φόρεμα, σε μία φόρμα: «Εκλογές εδώ και τώρα».
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο: ότι με βήματα συνειδητά ή όχι, με ρυθμούς γρήγορους ή πιο διακριτικά, φτάνουμε και στο θέμα του Διαβόλου. Πίσω από το «συμφωνούμε με τους απεργούς που έχουνε κόψει τη χώρα σε σαράντα δυο κομμάτια» αναπαύεται στον θρόνο του το αιώνιο ανταγωνιστικό ζεύγος: της εξουσίας και της αντιπολίτευσης.
Και μ’ αυτά και με κείνα, καλοδεχόμαστε το Σωτήριον έτος 2026 με βεγγαλικά και αισιόδοξα λογύδρια, με ευχές και βασιλόπιτες, στο μέσον του προκηρύσσονται εκλογές, αμφίβολα τα αποτελέσματα νίκης και οδηγούμαστε σε μια συνεργασία.
Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Μπερδεμένο το εκλογικό σώμα, πάμπολλοι οι επίδοξοι μεταρρυθμιστές και μια εύλογη απορία. Τους μαστούς της ευτυχίας ποιος πρώτα θα αρμέξει; Εδώ σε θέλω παικταρά μου. Ο Chase καραδοκεί!!
Α, με την ευκαιρία, ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, με υγεία, χαρά, χαμόγελα, προκοπή και όλα τα θετικά συμπαρομαρτούντα!
ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ
