του Παύλου Λεμοντζή
Από την εποχή του λεξικογράφου Φρύνιχου (2Ος μ.Χ. αιώνας) και ως τις μέρες μας, η ελληνική γλώσσα εμπλουτίστηκε (οι καθαρευουσιάνοι λένε μαγαρίστηκε) από νέες ρωμαϊκές, εβραϊκές, σλαβικές, τουρκικές κ.ά. λέξεις και σε πολλές άλλαξε η έννοιά τους.
Γι’ αυτό η «κλάση του άρτου» από τον Χριστό, με τη χρήση του αορίστου του αντίστοιχου ρήματος που χρησιμοποίησε ο Ευαγγελιστής, μας παραπέμπει σήμερα σε μια ανθρώπινη ανάγκη, η «κηδεία» σήμαινε συγγένεια (παράγωγό της ο κηδεμών) και το ρήμα του γάμου σήμαινε πάντρεμα.
Οι νέες λέξεις είναι αμέτρητες. Ενδεικτικά αναφέρω κάποιες της κλασικής εποχής που διαφοροποιήθηκαν ή κάποιες εντελώς νέες και ξενόγλωσσες, όπως π. χ. αλληλούια, Πάσχα, Μαρία, ταμπέλα (πινακίδα), μπαμπάς (πατέρας), μπόι (ανάστημα), μαστραπάς (χάλκινο δοχείο), ντουνιάς (κόσμος), γιουχαΐζω (αποδοκιμάζω), ντόμπρος (καλός/σταθερός), ντονμές (κωλοτούμπας).
Το «Ντονμές» (μεταφορικά ο αποστάτης), σε γεωγραφικά διαμερίσματα της χώρας μεταλλάχτηκε με την πάροδο του χρόνου σε Ντολμές και σημαίνει ακριβώς το ίδιο. Δηλαδή τον συμφεροντολόγο που πηδάει από το ένα μετερίζι στο άλλο ανενδοίαστα, προς εξασφάλιση μεγαλύτερου συμφέροντος. Δηλαδή, ο ξεδιάντροπος αποστάτης.
Όπως ακριβώς συμβαίνει στον πάλαι ποτέ κραταιό ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος κατάντησε από εύφορο χωράφι σε χέρσο, στείρο και, οσονούπω, άκαρπο, βραχώδες, άξιο για εγκατάλειψη.
Με πρώτον διδάξαντα τον Αλέξη Τσίπρα που, λαϊκιστί την κοπάνισε πρώτος, όταν το κλίμα άρχισε να βαραίνει και να χάνει τη μια εκλογική μάχη μετά την άλλη και αφανίστηκε- εξαφανίστηκε από την πολιτική σκηνή, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ακολούθησε, επομένως, τη στρατηγική της λήθης!
Είναι κοινός τόπος στην πολιτική ότι το εκλογικό σώμα επηρεάζεται έντονα από την επικαιρότητα και τείνει να ξεχνά ή να αμβλύνει τις εντυπώσεις του για το παρελθόν όσο περνά ο χρόνος.
Τα λάθη Τσίπρα της περιόδου 2015-2019 (η διαπραγμάτευση, το δημοψήφισμα, η φορολογική πίεση στη μεσαία τάξη, το κλάδεμα των συντάξεων) ήταν πολύ νωπά το 2019 και το 2023.
Η αποχή τριών ετών λειτούργησε ως «πλυντήριο» πολιτικής φθοράς. Η στρατηγική επιλογή ήταν απλή: «Αφήνω τον χρόνο να περάσει, αφήνω τους επόμενους να φθαρούν από την καθημερινότητα και την εξουσία, και επιστρέφω όταν η οργή του κόσμου για μένα θα έχει ατονήσει».
Άλλωστε, οι πολιτικοί που έχουν φτάσει στο ανώτατο αξίωμα μιας χώρας σε νεαρή ηλικία, σπάνια αποσύρονται οριστικά. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι αυτό που λέμε «πολιτικό ον».
Η αποχώρησή του το 2023 δεν έγινε επειδή έχασε το ενδιαφέρον του για την πολιτική, αλλά επειδή το brand name του είχε «καεί», έστω προσωρινά.
Η επιστροφή με νέο κόμμα (ΕΛ.Α.Σ.) επιβεβαιώνει το επιχείρημα ότι ο στόχος παραμένει η εξουσία. Ένα νέο κόμμα του επιτρέπει να πει: «Εκείνος ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε λάθη, εγώ άλλαξα, ωρίμασα, και τώρα σας παρουσιάζω κάτι εντελώς καινούργιο», ποντάροντας ακριβώς στο ότι πολλοί ψηφοφόροι θα προσπεράσουν το παρελθόν. Άλλωστε απολογήθηκα στην «Ιθάκη» μου.
Η επιστροφή του δεν βασίζεται μόνο στη δική του επιθυμία, αλλά και στην πεποίθησή του ότι το εκλογικό σώμα, λόγω έλλειψης άλλης ισχυρής εναλλακτικής στην Κεντροαριστερά, θα αναγκαστεί να τον ξανακούσει.
Είναι μια κίνηση που βασίζεται στον πολιτικό πραγματισμό (ή κυνισμό, ανάλογα πώς το βλέπει κανείς). Αν το παρόν πολιτικό σύστημα δεν ικανοποιεί τον πολίτη, ο πολίτης είναι πιο πρόθυμος να δώσει μια «δεύτερη ευκαιρία», ακόμα και σε κάποιον που παλαιότερα είχε αποδοκιμάσει. Το αποδεικνύουν αυτό οι δημοσκοπήσεις που τον φέρνουν δεύτερο κόμμα, άσχετα αν αυτές χαρακτηρίζονται από πολλούς, ως πομφόλυγες.
Οπότε είτε το δει κανείς από την πλευρά των υποστηρικτών του (ως «ώριμη επιστροφή»), είτε από την πλευρά των επικριτών του (ως «τυχοδιωκτική επιστροφή που ποντάρει στην κοντή μνήμη»), η ουσία παραμένει μία: Ο χρόνος στην πολιτική είναι το καλύτερο φάρμακο για τη φθορά. Και ο Τσίπρας χρησιμοποίησε αυτό το φάρμακο στο έπακρο για να κάνει το δικό του come back.
Καθημερινά, οι αποστασίες από τον ΣΥΡΙΖΑ αυξάνονται, ο Ευβοίας βουλευτής Κεδίκογλου είναι ο πιο πρόσφατος που άλλαξε στρατόπεδο με κοινότοπες δικαιολογίες , όπως «λόγοι συνέπειας και προσωπικής αξιοπρέπειας» -έστω κι αν παρέδωσε την έδρα του στον ΣΥΡΙΖΑ- και, όπως λένε οι εκτιμητές, θα ακολουθήσουν πολλοί ακόμη. Τιτλούχοι και μη είτε μέσα από το πρίσμα της πολιτικής σκοπιμότητας είτε μέσα από αυτό των προσωπικών συμμαχιών.
Επομένως, είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε μια διαρκή εσωκομματική περιδίνηση, διασπάσεις και δημοσκοπική καθίζηση και πολλοί βουλευτές βλέπουν ότι το πολιτικό τους μέλλον εκεί είναι δυσοίωνο. Η αποχώρηση, σαφώς, αποτελεί μια προσπάθεια να διασωθούν πολιτικά.
Ε, αυτή η στάση τούς καθιστά ξεκάθαρα «Ντολμέδες», όσο κι αν προσπαθούν να θολώσουν τα νερά με τις παραπάνω δικαιολογίες.
Κάτι της τελευταίας στιγμής. Η κίνηση του Κεδίκογλου δεν είναι μεμονωμένη. Λειτουργεί ως κομμάτι ενός ευρύτερου σχεδίου αποδυνάμωσης του ΣΥΡΙΖΑ και ενίσχυσης του νέου κόμματος του Τσίπρα, στέλνοντας το μήνυμα στους ψηφοφόρους ότι «το παιχνίδι πλέον παίζεται αλλού».
Και μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια για το εκλογικό σώμα: Παραδίδοντας την έδρα του, αυτός ο «έντιμος αποστάτης», δεν είπε ότι ο επόμενος επιλαχών για να την καταλάβει ήταν ο Μίλτος Χατζηγιαννάκης, ο οποίος όμως, έχει ήδη προσχωρήσει στην ΕΛ.Α.Σ.!
Αυτό δείχνει πόσο βαθιά είναι η διάβρωση και η μετακίνηση στελεχών προς το νέο εγχείρημα. Να, τι θα πει Ντολμές.
Μένει να δούμε πόσο κοντή είναι η μνήμη των ψηφοφόρων. Πόσο, ακόμα, πιο κοντή.
ΠΑΥΛΌΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ
