του Παύλου Λεμοντζή
Ως ποινή, η ισόβια κάθειρξη είναι η βαρύτερη στερητική της ελευθερίας ποινή, που μπορεί να επιβάλει ένα δικαστήριο και, θεωρητικά, διαρκεί για όλη τη ζωή τού καταδικασμένου. Στην Ελλάδα ο νόμος διαφοροποιεί τον ορισμό και αποφυλακίζει τον ένοχο είτε στα 18 έτη είτε στα 25, αναλόγως της ποσότητας της κάθειρξης (δις, κλπ).
Αν αναποδογυρίσουμε τη σημασία της λέξης από αρνητική σε θετική, τότε θα ρίξουμε τα βλέμματά μας στα απολυταρχικά καθεστώτα που ζουν στον πλανήτη μας υπό την επίφαση της δημοκρατίας. Όλα τα δικτατορικά κράτη έχουν πλάι στο όνομά τους και τη λέξη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Ας μην τα αναφέρω, όχι γιατί είναι γνωστά τοις πάσι, αλλά γιατί θα στεναχωρηθούν οι αριστεροφασίστες περισσότερο από τους δεξιοφασίστες.
Ωστόσο, όλα αυτά τα κράτη κυβερνώνται από Προέδρους αιμοσταγείς και με κάθε τρόπο ισόβιους. Κάποιες εκλογικές διαδικασίες δώθε – κείθε, είναι αστειότητες, όπως συνέβη πολύ πρόσφατα στη Ρωσία και, λέει, κυριάρχησε ο Πούτιν με μεγάλη άνεση. Αν απλός Ρώσος πολίτης τολμήσει να σχολιάσει αυτές τις «εκλογές», κόκκινο φίδι που τον έφαγε.
Όμως, διαβάσαμε ότι οι προτεραιότητες της νέας θητείας του Βλαντιμίρ Πούτιν, όπως διαμορφώνονται το 2026, εστιάζουν στην εδραίωση της στρατιωτικής ισχύος και τον οικονομικό μετασχηματισμό της Ρωσίας, ενώ οι διεθνείς αντιδράσεις παραμένουν βαθιά διχασμένες ανάμεσα στη Δύση και τις χώρες που διάκεινται φιλικά προς τη Μόσχα.
Ο Ρώσος πρόεδρος έχει θέσει ως βασικούς άξονες τη συνέχιση των στρατιωτικών επιχειρήσεων και τη θωράκιση της εγχώριας παραγωγής.
Ο Πούτιν έχει καταστήσει σαφές ότι η νίκη στην Ουκρανία αποτελεί τον πρωταρχικό του στόχο. Το νέο Κρατικό Εξοπλιστικό Πρόγραμμα δίνει «απόλυτη προτεραιότητα» στην ενίσχυση της πυρηνικής τριάδας της Ρωσίας, των συστημάτων αεράμυνας, των drones και της ολοκλήρωσης του δικτύου στρατιωτικών δορυφόρων.
Παρά τις επίσημες αρνήσεις του Κρεμλίνου, διεθνείς αναλυτές εκτιμούν ότι η διατήρηση των μετώπων ενδέχεται να απαιτήσει κάποιου είδους νέα, μερική ή κρυφή επιστράτευση εφέδρων, δεδομένων των απωλειών.
Με σχεδόν το 40% του προϋπολογισμού να κατευθύνεται στην άμυνα και την ασφάλεια, ο Πούτιν ζητά τη δημιουργία θέσεων εργασίας σε τομείς υψηλής τεχνολογίας, τη μείωση της «παραοικονομίας» και τη στροφή των εξαγωγών σε πιο σύνθετα τεχνολογικά προϊόντα για να αντιμετωπιστεί η πίεση των κυρώσεων.
Συνεχίζεται δε η πολιτική κατάσχεσης και εθνικοποίησης ξένων αλλά και εγχώριων επιχειρηματικών περιουσιακών στοιχείων, με το πρόσχημα της προστασίας της εθνικής ασφάλειας.
Η διεθνής κοινότητα εμφανίζει δύο εκ διαμέτρου αντίθετα πρόσωπα: Οι ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ χαρακτήρισαν τις εκλογές «μη δημοκρατικές» και «παρωδία», τονίζοντας ότι η ψηφοφορία που διεξήχθη και στα κατεχόμενα εδάφη της Ουκρανίας είναι παράνομη.
Οι δυτικές χώρες συνεχίζουν να ενισχύουν την άμυνα της Ουκρανίας και να αυστηροποιούν τις κυρώσεις.
Σε μια αξιοσημείωτη διπλωματική εξέλιξη, η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ μέσω του Υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, απηύθυνε πρόσκληση στον Πούτιν να παραστεί στη σύνοδο κορυφής της G20 τον Δεκέμβριο στο Μαϊάμι, με σκοπό να υπάρξει δίαυλος επικοινωνίας για τον τερματισμό του πολέμου.
Το ψάχνει ο Πούτιν, δεν είναι σίγουρο ότι θα δεχθεί την πρόταση, αλλά ο Ζελένσκι προσεύχεται να τη δεχθεί, ελπίζοντας ότι οι δυο υπερδυνάμεις θα βρουν κάποιον ευνοϊκό γι’ αυτόν τρόπο να σταματήσει ο πόλεμος Ρωσίας- Ουκρανίας, αν και ο ισόβιος Πρόεδρος θέλει οπωσδήποτε εδάφη της Ουκρανίας να τα οικειοποιηθεί.
Βέβαια, χώρες όπως η Κίνα, η Βόρεια Κορέα, το Ιράν και αρκετά κράτη της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής έσπευσαν να συγχαρούν τον Πούτιν, επιβεβαιώνοντας τη στρατηγική τους συμμαχία και την ενίσχυση του «πολυπολικού κόσμου» που προωθεί η Μόσχα.
Από την άλλη πλευρά ο Τραμπ που, ναι μεν δεν είναι ισόβιος Πρόεδρος, αλλά με τις ανισόρροπες κινήσεις του φέρνει το χάος στην οικουμένη, που εύχομαι να μην είναι ισόβιο στον πλανήτη Γη, παρά τις συντονισμένες προσπάθειες των κάτοικων της να την καταστρέψουν ολοσχερώς.
Αυτός ο άνθρωπος που ηγείται μιας μεγάλης και δυνατής χώρας, ξεκίνησε τον πόλεμο στο Ιράν, οι αλυσιδωτές συνέπειες στους Ενεργειακούς Πόρους έφεραν τον κόσμο – και δη την Ευρώπη – σε αδιέξοδο, τα ημίμετρα δεν μπορούν να σώσουν την κατάσταση και ο αλαζόνας Τραμπ δε ρίχνει νερό το κρασί του. Αντίθετα, η κλιμάκωση της ρήξης στον Περσικό Κόλπο προοιωνίζεται έναν βαρύ και ασήκωτο Χειμώνα.
Στο μεταξύ, ο Αμερικανός Πρόεδρος ποντάρει πολλά στην προσωπική του σχέση με τον Σι, τον οποίο υποδέχθηκε σήμερα 24 του μηνός στην Ουάσιγκτον, δηλώνοντας (ο αθεόφοβος) ότι έχουν αναπτύξει μια «πραγματικά μεγάλη φιλία». Μέσω αυτής της προσέγγισης, ελπίζει να κρατήσει τις μεγάλες γεωπολιτικές εντάσεις (όπως το ζήτημα της Ταϊβάν) εντός ελεγχόμενων ορίων.
Στο επίσημο κρατικό δείπνο προς τιμήν του Σι έχουν προσκληθεί κορυφαίοι CEOs της Silicon Valley (όπως ο Ίλον Μασκ, ο Τιμ Κουκ και ο Σαμ Άλτμαν). Ο Τραμπ θέλει να δείξει ότι η αμερικανική τεχνολογική ισχύς βρίσκεται στο επίκεντρο των διαπραγματεύσεων με την Κίνα.
Αναλυτές (υποθέτω οι απ’ έξω των μεγάλων δικτύων ενημέρωσης που μποϊκοτάρισε ήδη ο αναξιόπιστος πλανητάρχης), επισημαίνουν ότι, παρά τη μεγαλοπρεπή υποδοχή με στρατιωτικά αγήματα και πτήσεις βομβαρδιστικών, ο Τραμπ δεν αναμένει άμεσες, ριζοσπαστικές συμφωνίες, αλλά τη δημιουργία ενός σταθερού διαύλου επικοινωνίας, ό,τι και να σημαίνει αυτό για τις Η.Π.Α.
Εμείς εδώ, περπατάμε πεζοί κι όχι εποχούμενοι, ένεκα οι τιμές καυσίμων είναι της αγχόνης και περνάμε τα μεσημέρια μας με τη χιλιοστή ανάλυση του πώς και του γιατί «δολοφονήθηκε» ο Μαζωνάκης, με το γιατί έπρεπε να πεθάνει ένας κοσμαγάπητος καλλιτέχνης για να ξυπνήσουν και να κινητοποιηθούν οι κοιμισμένοι μηχανισμοί, με το πώς εδώ και χρόνια κομπογιαννίτες θησαυρίζουν «εις υγείαν των κορόιδων», ενώ τα βράδια μας τα δέρνουν ανελέητα οι νέες ελληνικές σειρές που κατακλύζουν τα τηλεοπτικά κανάλια και που καμιά τους δεν είναι καλή. Ακόμα.
ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ
