Ήταν Κυριακή απόγευμα της 16ης Απριλίου 1988 μνήμη των γυναικών μαρτύρων Αγάπης, Ειρήνης, Χιονίας. Η τοπική μας ομάδα μπάσκετ γυναικών του Αστέρα αγωνιζόταν στο κλειστό γήπεδο της Μίκρας Θεσσαλονίκης για να υλοποιήσει το όνειρο μιας δεκαετίας!
Τόσα χρόνια περίπου είχε από τότε που μια χούφτα άνθρωποι φίλοι του υγιούς αθλητισμού ίδρυσαν το φιλοπρόοδο σωματείο «Αστέρας». Θα αγωνιζόταν τρεις ομάδες και μια απ’ αυτές θα ανέβαινε στην Α΄ εθνική (δεν υπήρχε τότε Α1) που θεωρούνταν υψίστη τιμή τόσο για την ομάδα αλλά και για την πόλη, κυρίως όμως για τις αθλήτριες που αγωνιζόταν. Να κάνω μια παρένθεση για να δώσω την απαραίτητη διευκρίνιση επειδή τότε ήμουν 43 ετών και τώρα 73 μπορεί κάποια πράγματα να μου διαφεύγουν. Ζητώ την κατανόηση σας και συνεχίζω.
Αντίπαλοι της ομάδας μας ήταν η Ολυμπιάδα Λάρισας και ο Αρχέλαος Κατερίνης. Την πρώτη ημέρα είχαμε ρεπό γι’ αυτό μπορέσαμε να δούμε τα βασικά στοιχεία της δυναμικότητας και των δύο αντιπάλων. Σαφώς ανώτερη η ομάδα της Κατερίνης κέρδισε την αντίστοιχη της Λάρισας. Την 2η ημέρα κερδίσαμε και εμείς την ομάδα της Θεσσαλίας και έτσι φθάσαμε στην «μητέρα των μαχών» την Κυριακή 16 Απριλίου 1988.
Ήταν 4.00 το απόγευμα όταν δόθηκε το τζάμπωλ παρουσία λίγων φιλάθλων μερικών από την Κατερίνη και ελάχιστων κυρίως συγγενών των παικτριών από την Καβάλα. Νευρικός αγώνας που η κρισιμότητα του ήταν η κυριότερη αιτία. Όταν με μια νίκη έμπαινες στα «μεγάλα σαλόνια» και με μια ήττα ξαναγύριζες στο τοπικό, τι να λέμε! Ο Αρχέλαος προηγήθηκε στο πρώτο μέρος 28-14 δηλαδή με ντάμπλ σκορ. Στην ανάπαυλα η εμπνευσμένη ομιλία του προπονητή και οι συγκινητικές παροτρύνσεις των δυο εφόρων αλλά κυρίως του πρόεδρου φαίνεται να έπιασαν τόπο! Αυτή την στιγμή που τα γράφω είμαι τόσο συγκινημένος με μια φόρτιση που δεν περιγράφεται!!! Οι καβαλιώτισσες παίκτριες μπήκαν μέσα και ενώ σούταραν και στο ελαφρώς στραβό καλάθι του γηπέδου μεγαλούργησαν! Σαν φωτοβολίδες έμπαιναν τα καλάθια για να γραφεί το τελικό σκορ στον πίνακα 38-44!!! Περιττό να σας πω τι συνέβη όταν κτύπησε η κόρνα της λήξεως. Μέσα στο κέντρο του γηπέδου όλοι αγκαλιασμένοι κλαίγοντας από χαρά γιορτάζαμε και δοξάζαμε τα κορίτσια αυτά που κάνοντας σκληρή προετοιμασία ανέβασαν την πόλη της Καβάλας στην υψίστη θέση κατηγορίας γυναικών. Στην Α! εθνική!!!
Παραθέτω τα ονοματεπώνυμα όπως μου έρχονται στο νου: Ανδρεάδου Ελισάβετ, Ραζάκου Φωτεινή, Κοκκίνου Καίτη, Κουγιουμτζόγλου Ματθίλδη, Ακιόζογλου Αναστασία, Σεχλίδου Ρούλα, Τσέντς Ντάνα, Τσιοποντάριου Λίλυ, Γκόφα Σισυ, Μιχαηλίδου Μαρία. Αν λησμόνησα καμία συγνώμη. Προπονητής ήταν ο Νίκος Καλφόπουλος ενώ έφοροι το δίδυμο του αθάνατου Γιάννη Μουχτάρη και του υποφαινόμενου, και πρόεδρος –πραγματικός ηγέτης – ο Στράτος Σαββίδης. Κλείνω με την ευχή να μπορέσει στο μέλλον η ομάδα αυτή, ο Αστέρας, που παλεύει για τον υγιή αθλητισμό να επαναλάβει ένα τέτοιο άθλο!!!
VERITE DEMI SIECLE
