του Γιάννη Μόνιου
Δανείζομαι τον όρο-νεολογισμό «θαϊσμός» από το βιβλίο του Γ. Μπαμπινιώτη: «Η γλώσσα μας», τόμος 1ος, σελ. 301. Στην παραγωγή της νεότευκτης αυτής λέξης συμβάλλουν το προεκλογικώς πολλά υποσχόμενο μελλοντολογικό λεξίδιο «θα» και η «πολυφορεμένη» γενικευτική κατάληξη «-ισμός». Με βάση τον ως είρηται σχηματισμό μπορούμε να παραγάγουμε και το ρήμα «θαΐζω».
Ταιριάζει πολύ στον κ. Τσίπρα, αφού αδιάκοπα «θαΐζει». Δεν ξεχνιέται το «μ’ ένα νόμο κι ένα άρθρο θα…». Μένουν άληστα τα πρωτινά, φωναχτά του «θα» για σολώνειες σεισάχθειες. Κάτι τέτοιες εξαγγέλλουν και τα τωρινά του «θα» για διαγραφές κτλ, δανείων με νόμος «τσιπραϊκής κοπής», που θα αγνοούν της Ε.Ε. νομοθεσίες.
Κάτι τέτοιοι τζαμπομάγκικοι «θαϊσμοί» δεν ξεχνούμε ότι μας ευτέλιζαν κατά το έτος 2015, όταν λ.χ. στρώναμε τραπεζάκια έξω από Τράπεζες, κάθε δωδεκάτη της νυκτός, για να προλάβουμε να εισπράξουμε το αυριανό μας πενηντάευρο. Μας θέλουν επιλήσμονες οι «θαΪσμοί» του κ. Τσίπρα για πρόοδο, αξιοπρέπεια, δημοκρατία «και άλλα ηχηρά παρόμοια», αφού σχεδόν αναγκαστικά μας οδήγησαν σ’ ένα ευτράπελο, ανεκδιήγητο δημοψήφισμα…, με όλα τα παρεπόμενα ντροπιαστικά του. Τα μέχρι πολυκορεσμού «θα» του πάνε να μας θυμίζουν, εκτός από το τραγούδι «όλο θα και θα και θα πάψε, βρε παραμυθά…», τους «χαλασοχώρηδες» του Παπαδιαμάντη που κάπου προς το τέλος γράφει για όλους τους τέτοιους γενικόλογους «θαϊστές»: «Όπου γενικότης εκεί και επιπολαιότητης».
Όμως ο κ. Τσίπρας την γενικώς ανώριμη επιπολαιότητά του «ωρίμως» συνδυάζει με μπόλικη, ευώνυμη αριστεροσύνη, αρκετά θολοκουλτουριάτικη, σαφή ασάφεια και αοριστία. Όλα αυτά θέλγουνε πολλούς και μένουν αλειτούργητοι, καταπώς ανώνυμος πολτός και μάζα αδρανής. Η πλινθηδόν «θαϊσμοί» του και οι θα-κορώνες του για προοδευτική συμμαχία και πάει λέγοντας θέλουν να ξεχάσουμε τους λικνιζόμενους εναγκαλισμούς του με ΑΝΕΛοΚαμένους με αστόχαστο στόχο να βγούμε από δύο μημόνια, που εντέλει γίνανε τρία…
Το αείρροο «θαΐζειν» του έφθασε να κατασκευάζει εναέριους «κρεμαστούς φράχτες» (κατά το «κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνος») αψηφώντας τον γήινο φράχτη στον Έβρο. Πληθυντικοί οι αορίστως υπισχνούμενοι φράχτες τους: Φράχτης για την ακρίβεια, φράχτης για την κακοδιοίκηση, φράχτης για τους πλουσίους, φράχτης για…. φράχτης για… Όλοι αυτοί οι τσιπραϊκοι φράχτες είναι εν μετεώρω, όμορφα κυμαινόμενες νεφέλες, απασσάλωτοι, χωρίς θεμέλια, όπως λ.χ. ο καπνός του τσιγάρου μας.
Πού και πώς να σκεφθεί ο πληθωρικός «θαϊσμός» του ότι ο κήπος της τέρψεως και η «ζωή χαρισάμενη» βρίσκονται και περιμένουν στον «Κήπο της Εδέμ» στον «Παράδεισο» που είναι περιφραγμένοι με βαθιά στη γη πακτωμένους περσοεβραϊκοέλληνικούς πασσάλους, όπως πρέπει να είναι ο Ελληνοευρωπαϊκός φράχτης στον Έβρο;
Τωόντι, οι «κρεμαστοί φράχτες» του κ. Τσίπρα και των λοιπών «δημοκρατικών δυνάμεων» θυμίζουν κατιτίς από αριστοφάνειες ΝΕΦΕΛΕΣ και λίγο από τους εν νεφέλαις ΟΡΝΙΘΕΣ.
