Του Γιάννη Μόνιου
…γι’ αυτό επιμένω να γράφω και να λέω:
Οροφή όχι πλαφόν
Συνέντευξη, όχι ιντερβιού
Σχέδιο βήτα, όχι πλαν μπι
Υπεραγορά, όχι σούπερ μάρκετ
Πρωτοπορία, όχι αβανγκάρντ
Εικόνα, όχι ίματζ
Συμπαγής/ψηφιακός δίσκος, όχι σιντί
Τηλεομοιοτυπία/τηλεομοιοτύπημα, όχι φαξ
Ιστιοσανίδα/κυματοδρομία, όχι σέρφινγκ
Δερματοστιξία, όχι τατουάζ
Ταχυφαγείο, όχι φαστ – φουντ
Εκκρεμότητα/ αγωνία, όχι σασπένς
Χρονομίσθωση, όχι λίζινγκ
Γόητρο/κύρος, όχι πρεστίζ
Αίθουσα τύπου, όχι πρες ρουμ
Γαλαξίας όχι γκάλαξι
Έγγραμμος, όχι ον λάιν
Εικονολήπτης, όχι κάμερα-μαν, οπερατέρ
Δημόσιος διάλογος, όχι ντιμπέιτ
Αλέξανδρος, όχι αλεξάντερ
Μεγάλο κανάλι, όχι μέγκα τσάνελ
Ενέργεια, όχι ένερτζι
Ζωντανός, όχι λάιβ
Ελαφρύς, όχι λάιτ
Άνετος, όχι λάιφ – στάιλ
Έλεγχος εμφάνισης, όχι φέις κοντρόλ
Προσωπικό βιβλίο, όχι φέις μπουκ
Ήρεμός/ψύχραιμος, όχι κουλ
Εμφάνιση, όχι λουκ
Ακρόαση, όχι οντισιόν
Αίγλη/λάμψη, όχι γκλάμουρ
Δημοσκόπηση, όχι γκάλοπ
Ομοφυλόφιλος, όχι γκέι
Δικτυοπειρατής, όχι χάκερ
Υψηλή πιστότητα, όχι χάι – φάι
Υπολογιστής, όχι κομπιούτερ
Συγχρονισμός/χρονισμός, όχι τάιμινγκ
Ομάδα, όχι τιμ
Διαδίκτυο, όχι ίντερνετ
Μέσα, όχι ιν
Ονυχοκομία/χειροκομία, όχι μανικιούρ
Ποδοκομία, όχι πεντικιούρ
Θερμό/ζεστό/φιλόξενο σημείο, όχι χοτ σποτ
Αίνιγμα/γρίφος, όχι κουίζ
Θέαμα, όχι σόου
Διαιτητής, όχι ρέφερι
Ελεύθερο κτύπημα, όχι φρι – κικ
Επόπτης γραμμών, όχι λάινσμαν
Επίδειξη, όχι ντέμο
Αναμικτήρας, όχι μίξερ
βιντεοπαιχνίδι, όχι βιντεογκέιμ,
Ευρωομάδα, όχι γιούρογκρουπ
Ευρωαστυνομία, όχι γιούροπολ
Ευρώ/εύρο, όχι γιούρο
Υψηλόμισθα στελέχη, όχι γκόλντεν μπόις
Καλοφαγάς, όχι γκουρμέ
Επιχειρηματίας, όχι μπίζνεσμαν
Ευπώλητο, πολυπώλητο, όχι μπεστ – σέλερ
Τερματοφύλακας, όχι γκολκίπερ
Υστέρηση, όχι χάντικαπ
Δικαίωμα αντιγραφής/αναπαραγωγής, όχι κοπιράιτ
Ανεπισήμως/μη καταγεγραμμένο, όχι οφ δι ρέκορντ
Ορεκτικό, όχι ορντέβ
Κέντρο, όχι σέντερ
Αυτοεξυπηρέτηση, όχι σελφ σέρφις
Αεροβιακή/αεροβική, όχι αερόμπικ
Ευτυχές τέλος, όχι χάπι εντ
Γραφείο Εξωτερικών, όχι Φόρεϊν Όφις
Συμψηφισμός/εκκαθάριση, όχι κλίριγκ
Συλλογή, όχι κολεξιόν
Αγροτική, όχι αγκρότικα
Καλοζωιστής, όχι μπον βιβέρ
Σωματοδόμηση, όχι μπόντι-μπίλντιγκ
Βραστήρας, όχι μπόιλερ
Κλειδοθήκη, όχι μπρελόκ
Επειδή «μονάχη έγνοια η γλώσσα μου» και επειδή πρώτα πρέπει να ‘μαστε ελληνόγλωσσοι κι ύστερα ξενόγλωσσοι, πρώτα να γινόμαστε ελληνοπολίτες και μετά κοσμοπολίτες και επειδή οφείλουμε να ξέρουμε ότι ο γλωσσικός ιμπεριαλισμός είναι ο υπουλότερος, γι’ αυτό σημείωσα 75 μόνο λέξεις – παραδείγματα, στα οποία καταφαίνεται η βλακοξενομανία μας και η ήλωση στην γλωσσική μας ειλωτεία.
