Γράφει η Άννα Ζανιδάκη
Είναι εκείνος ο άνθρωπος, που θέλησες να μοιραστείς στιγμές δευτερόλεπτα και κυρίως να εναποθέσεις ,καρδιά και ζωή, πού στα δικά του τα χέρια!!
Είναι εκείνος που θες να μοιραστείς ακόμα και τώρα, στιγμές, λεπτά, όχι πια για κοινές βλέψεις και επιβλέψεις, φροντίδες και δικαιώματα, υποχρεώσεις, παρά για ένα κοινό σημαντικό, αξιοθαύμαστο για σένα, βαρίδιο οικτρό και φανερό, έκδηλο για εκείνον, τα παιδιά του..
Είναι το άτομο που αναζητάς, που θες και δεν το παραδέχεσαι, πόσο άλλαξε, πόσο το μετάλλαξαν οι συνθήκες, οι καλοπροαίρετες θελήσεις, απομακρύνσεών του, από σένα, τα παιδιά του και για ότι τέλος πάντων είχε ορκιστεί, ενώπιον Θεού και ανθρώπων.
Είναι τόσο διαφορετική κατάθεση και κατάσχεση συναισθηματικών πλέον αποβολών και επαίσχυντων δηλώσεων και εκδηλώσεων, φρίκης, κατακραυγής, όχι αδιάφορα, αλλά σπασμωδικές και παρορμητικές κινήσεις, ταυτίσεις ποτέ, παρά, αγέρωχες,. λυτρωτικές υποτακτικές στάσεις και υποστάσεις του είναι του.
Ζητάς εναγώνια, συνεννόηση, θέληση για αμοιβαία εκτίμηση, σεβασμό, αντίληψη, αλλά κυρίως για αμοιβαία προσωπική, ατομική, κατανόηση, με μέγιστο σκοπό και τρανή επιβεβαίωση, το μέλλον, τη γαλήνη, την ευημερία των ψυχών τους και ποτέ των κραυγών αυτών.
Εκείνη η μεταμέλεια ιδιοσυγκρασίας, αλλαγής για κάποιο νέο, καλοβολεμένο άτομο, σπαρακτικά, απόμακρο και αποθαρρυντικό, για τελέσεις και εκτελέσεις συνθημάτων και παρασυνθημάτων, όχι εύρεσης ειρηνευτικών συγκλίσεων, παρά τόλμης, θράσους, επιβολής, διεκδίκησης, χώρου και χρόνου, σε ψυχές, κενές, άσκοπες, άκυρες, άκαιρες των συγκεκριμένων διατεταγμένων υπηρεσιών, υποταγής του, σ’ αυτά, αλλά τόσο πιο πολύ, παρακινδυνευμένων και επικίνδυνων τάσεων αποκόλλησης, απόσχισης, από την οποιαδήποτε ..οικο ,,γεννειάδα … αποφράδας καταλήξεως, ημέρας και εμπαιγμού αυτής.
Αυτό το συστηματικό, καθήκον αποφυγής, το συγκεκριμένο μελλούμενο απαλλαγής ευθυνών, ποιος;
Εκείνος που είδες, επέλεξες και έθεσες, ως ΚΟΡΩΝΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ,,, μα κάποια στιγμή, ΑΠ ΤΑ ΤΟΣΑ ΒΑΡΗ, ΜΑΛΛΟΝ ΕΠΕΣΕ, ΣΩΡΙΑΣΤΗΚΕ ΚΑΤΑΧΑΜΑ …ΠΟΔΟΠΑΤΗΘΗΚΕ ΑΙΣΧΡΑ ΚΑΙ ΦΑΝΕΡΑ, ΑΠΟ ΔΟΛΙΑ ΚΑΙ ΥΠΟΥΛΑ, ΤΥΠΑΚΙΑ, ΑΝΘΡΩΠΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΠΕΒΛΕΠΑΝ ΣΕ ΚΑΛΕΣ ΧΡΥΣΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ..
Μα κι εκείνες αλλοιώθηκαν, σκούριασαν ,ώστε ..
ΑΝΘΡΑΚΑΣ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ,,,Ο ΠΑΛΑΙ ΤΟΤΕ ..ΑΛΛΑ
Ο τωρινός, που βρήκε εύκαιρο και ευκολότατα χρόνο και χώρο, αντικατάστασής του, με αληθινά και άτοφια συναισθήματα ,με ανθρώπινες υφές και στάσεις ζωής, υπέροχες και όχι πλέον εξωπραγματικές, γεύεσαι και ζεις, ονειρεύεσαι, υπάρχεις και διεκδικείς πια την ΨΥΧΗ ΣΟΥ.