Η Γερακίνα Μπουρίκα αναμετράται στο νέο βιβλίο «Όταν η αλήθεια ντύθηκε το ψέμα» (Εκδόσεις Ωκεανός) με την ενδοοικογενειακή βία, είναι ένα θέμα ταμπού για την ελληνική κοινωνία;
Πολλές οι θυσίες που γίνονται στο όνομα της αγίας οικογένειας κρατώντας καλά κρυμμένα πονεμένα μυστικά πίσω από κλειστές πόρτες. Δυστυχώς πολλές φορές η κοινωνία δεν αγκαλιάζει τα θύματα παρά μόνο τα στοχοποιεί. Προτιμά να διατηρεί μια καλή εξωτερική εικόνα παρά να διαταράξει τις ισορροπίες της.
Φυσικά η ενδοοικογενειακή βία είναι θέμα ταμπού γι αυτό και η καταπολέμησή της δεν είναι δυνατή. Αν κάποιος δεν φωνάξει βοήθεια ποιος άγνωστος θα μπορέσει να φανταστεί ότι την χρειάζεται;
Η κακοποίηση που «η κοινωνία ανέχεται χωρίς να καταδικάζει παρά μόνο κάνει πως δεν βλέπει» τελικά οι νομοί πρέπει να είναι ποιο αυστηροί, η για την ενδοοικογενειακή βία είναι θέμα κουλτούρας και παιδείας;
Οι νόμοι θα πρέπει να είναι όχι απλά αυστηροί αλλά πολύ σκληροί όταν αφορούν την ενδοοικογενειακή βία. Πρέπει να σκεφτούμε ότι εκτός από τους ενήλικες, εμπλέκονται και παιδιά που θα κουβαλούν στην υπόλοιπη ζωή τους ασήκωτο φορτίο επαναλαμβάνοντας συνήθως το ίδιο μοτίβο. Κι αν αναλογιστούμε και την ψυχολογική κακοποίηση που δεν αφήνει φανερά τραύματα όμως αφήνει ως αιώνια κατάλοιπα συναισθηματικές διαταραχές, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα.
Δεν είμαι σίγουρη ότι είναι θέμα κουλτούρας ή παιδείας. Η ενδοοικογενειακή βία έχουμε δει να ανθίζει σε όλα τα περιβάλλοντα, ακόμη και στις «ανώτερες» κοινωνικές τάξεις με υψηλή κουλτούρα και μόρφωση. Πιστεύω ότι η βία γεννά την βία, οπότε μόνο αν την καταπολεμήσουμε στην γέννησή της θα μπορούμε να σπάσουμε την αλυσίδα αυτού του κύκλου που επαναλαμβάνεται. Ο κάθε άνθρωπος που δέχεται μια επιθετική συμπεριφορά χωρίς να αντιδρά, απλά καταβάθος την ενδυναμώνει.
Οι ανατροπές σε αυτό το μυθιστόρημα είναι πολλές, αλλά και τα συναισθήματα είναι πολλά που χρωματίζουν το μυθιστορηματικό καμβά, αλλά εκφράζουν την πραγματικότητα έτσι γίνεται και στην καθημερινή ζωή;
Η ζωή γράφει τα καλύτερα σενάρια και τα πιο ευφάνταστα βιβλία. Πάντα τα βιβλία αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα εκτός και αν είναι επιστημονικής φαντασίας που ακόμη κι αυτά κρύβουν μια δόση αλήθειας.
Τρεις καρδιές θα ζητήσουν εκδίκηση, με τον πόνο να λειτούργει σαν κινητήρια δύναμη , ο πόνος της ψυχής αναζητά τελικά την εκδίκηση;
Η ψυχή όταν πονέσει μπορεί να λειτουργήσει επιθετικά σαν ένα πληγωμένο ζώο. Όπως αναφέρω και μέσα στο βιβλίο μου δεν είναι απαραίτητα η εκδίκηση το ζητούμενο αλλά η απονομή δικαιοσύνης. Πολλοί άνθρωποι
νομίζουν ότι θα ιαθούν οι πληγές όταν υπάρξει η δικαίωση. Είναι φορές όμως που μέσα από αυτή την διαδικασία καινούργιες πληγές γεννιούνται.
Η μοναξιά στην σύγχρονη κοινωνία είναι από τη αλλοτρίωση η από τον χαρακτήρα των ανθρώπων;
Η μοναξιά είναι οδυνηρό συναίσθημα. Κάποιο άτομο είναι μόνο αλλά νιώθει λαχτάρα για συντροφιά. Πολλές φορές ο συνωστισμός γεννάει εκτεταμένη μοναξιά, όπως γίνεται στις μεγαλουπόλεις. Η αλλαγή στον τρόπο ζωής μας σίγουρα βοηθάει στην αποξένωση όμως για μένα το βασικότερο ρόλο παίζει ο χαρακτήρας μας και πόσο «ανοιχτοί» είμαστε να επιτρέψουμε στην ζωή μας άλλους ανθρώπους.
Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν βρίσκει καμία φορά νομική υποστήριξη, τι πρέπει να κάνει η κοινωνία ώστε να έχει καταχώριση στην συνείδηση την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, είναι θέμα νόμου η παιδείας;
Αξιοπρέπεια είναι ο σεβασμός προς τον ίδιο σου τον εαυτό, και προς τους άλλους. Η αξιοπρέπεια είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ανατροφή και την παιδεία που έχουμε, καθώς και με τα ιδιαίτερα του χαρακτηριστικά του καθενός μας. Ο νόμος μπορεί απλά να μας προστατεύσει ή να μας αποτρέψει από κάτι. Ο φόβος της τιμωρίας σίγουρα παίζει σημαντικό ρόλο αλλά ουσιαστικά δεν θα μας διδάξει. Το να σεβόμαστε τους συνανθρώπους μας και τον εαυτό μας πρέπει να το επιλέγουμε συνειδητά και όχι απλά να συμμορφωνόμαστε σε κανόνες.
Ποιο δύσκολο ποιο είναι, αναγνώστης ή συγγραφέας;
Ο αναγνώστης με τον συγγραφέα βασικά αλληλεπιδρούν. Δύσκολη η δουλειά του συγγραφέα να καταθέτει κομμάτια της ψυχής του ουσιαστικά μέσα σε ένα βιβλίο, δύσκολη όμως και η δουλειά του αναγνώστη που προσπαθεί και πασχίζει να πλησιάσει όσο περισσότερο μπορεί την ψυχή του συγγραφέα και να αποκωδικοποιήσει τα μηνύματά του.
Ο φόβος είναι μέσα στην ανθρώπινη ζωή, υπάρχει συνταγή να τον αντιμετωπίσουμε;
Ο φόβος είναι ένας μηχανισμός που μας προστατεύει. Μια φυσιολογική, ασυνείδητη, αμυντική αντίδραση του οργανισμού. Όταν όμως συνεχίζει να υπάρχει χωρίς να υπάρχει πραγματικός κίνδυνος παύει να μας προστατεύει και γίνεται ένας εχθρικός μηχανισμός που μας εμποδίζει να ζήσουμε ελεύθεροι. Για παράδειγμα ο φόβος για μελλοντικές καταστάσεις που δεν έχουν γίνει ακόμη πραγματικότητα και δεν γνωρίζουμε καν αν μπορούμε να τις αποφύγουμε ή να διαφύγουμε από αυτές είναι παράλογος. Όταν συνειδητοποιήσουμε τι είναι πραγματικό και τι όχι θα μπορέσουμε να απελευθερωθούμε. Ας προστατεύσουμε λοιπόν τον εαυτό μας από πραγματικούς κινδύνους του παρόντος και ας αφήσουμε το μέλλον να μας αποδείξει χειροπιαστά αν αξίζει να φοβηθούμε για κάτι ή όχι.
Το ψέμα είναι στην ζωή ένα μέσο για να παρουσιάσουμε μια άλλη πραγματικότητα μερικές φορές. Είναι αναγκαίο γιατί;
Κάποιες φορές η αλήθεια δεν μπορεί να ειπωθεί. Είτε γιατί θα πληγώσουμε κάποιους ή γιατί θα τους δημιουργήσουμε προβλήματα λέγοντάς την. Πως θα στερήσει την ελπίδα από έναν ασθενή ένας γιατρός λέγοντάς του ότι θα πεθάνει; Πως θα παραδεχθείς στον ερωτικό σου σύντροφο ότι αυτό που ζεις μαζί του το έχεις ξαναζήσει και με άλλους άντρες και ένιωθες το ίδιο ωραία;
Ο Φρόυντ είχε πει πως αν δεν λέγαμε μικρά καθημερινά ψέματα, δεν θα υπήρχαν ούτε ερωτικές σχέσεις ούτε φιλίες. Γι’ αυτό κι εγώ τα θεωρώ αναγκαία μέχρι εκεί που η απόκρυψη της αλήθειας θα είναι ικανή να κάνει κακό σε κάποιον.