Αυτός ο ακαταλαβίστικος τίτλος, τρέλανε τους γιουροβιζιονιστές, όπου γης, και η Βουλγαρία πανηγυρίζει για πρώτη φορά τη νίκη της. Καλά κάνει. Να σπάσει κομμάτι το σερί των βραβείων στις υπερχώρες και να βγει νόστιμη η δική μας καραμέλα: «Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξει -γέλασε».
Εμείς τώρα, και παίξαμε και γελάσαμε και ξεγελαστήκαμε. Διότι για μήνες το «FERTO» μάς είχε γίνει «στενός κορσές» και μας πίεζε αφόρητα, ώσπου κόπηκε η ανάσα μας κι επειδή «Το πολύ το Κυρ ελέησον το βαριέται κι ο Παπάς», κατέληξε να επαναλαμβάνεται σε κάθε πιθανή και απίθανη συζήτηση κι έφτασε να γίνει το τέλειο παράδειγμα τού πώς το ίντερνετ και γενικά τα Μέσα Ενημέρωσης, μπορούν να πάρουν ένα χαριτωμένο αστείο – σλόγκαν και να το «πεθάνουν» μέσα από την υπερβολική χρήση.
Τώρα, αυτό το «Bangaranga» που δε σημαίνει τίποτα, αλλά η κοπελιά που το τραγούδησε έδωσε κάποιες ερμηνείες βαρύγδουπες περί αφύπνισης και ξεσηκωμού και τέτοια, ώστε μια χαρά το δέχτηκε ο κόσμος κι ο ντουνιάς.
Σκέφτομαι, πόσο έξυπνο θα ήταν να το έβαζε ταμπέλα ο Τσίπρας στο νέο του κόμμα, εφόσον θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι σημαίνει το οτιδήποτε βερμπαλιστικό θα ταίριαζε στην επάνοδό του, μια και το εκλογικό σώμα ποτέ δεν είχε καλή μνήμη και ξεχνά εύκολα τα τραγικά λάθη του παρελθόντος, από τον ίδιο άνθρωπο.
Στην πραγματικότητα, η συμπεριφορά του εκλογικού σώματος καθορίζεται από μια σειρά παραγόντων, που συχνά μοιάζουν με αμνησία, αλλά δεν είναι ακριβώς αυτό: Όταν καλείσαι να επιλέξεις και καμία επιλογή δεν σε ικανοποιεί, η ψήφος γίνεται αμυντική. Ψηφίζεις αυτόν που θεωρείς ότι θα κάνει τη μικρότερη ζημιά, ακόμα κι αν ξέρεις το ανθελληνικό και αντιλαϊκό ιστορικό του.
Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να θέλουμε να ελπίζουμε. Ένα νέο αφήγημα, μια υπόσχεση ή ακόμα και ένα «αλλάξαμε» από ένα κόμμα, μπορεί να λειτουργήσει λυτρωτικά για έναν ψηφοφόρο, που θέλει απεγνωσμένα να πιστέψει ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Η ελπίδα ή ο φόβος για το χειρότερο, συχνά, κερδίζει τη λογική της ιστορικής μνήμης.
Όταν η καθημερινότητα είναι καταιγιστική και τα προβλήματα (ακρίβεια, επιβίωση, εγκληματικότητα) πιεστικά, το εκλογικό σώμα παθαίνει μια μορφή κόπωσης. Ένα σκάνδαλο υψηλού μεγέθους ή ένα πολιτικό λάθος που, ίσως, πριν από χρόνια θα έριχνε κυβέρνηση, σήμερα μπορεί να ξεπεραστεί μέσα σε λίγες εβδομάδες, επειδή ο κόσμος έχει πάθει ανοσία στον πολιτικό κυνισμό.
Ακόμα, όταν η πολιτική ζωή πολώνεται, οι εκλογές σταματούν να είναι μια ορθολογική αξιολόγηση έργου και γίνονται «αγώνας ποδοσφαίρου». Στην πόλωση, οι ψηφοφόροι τείνουν να συγχωρούν τα λάθη της «δικής τους» πλευράς και να μεγεθύνουν τα λάθη της αντίπαλης.
Bangaranga και στον χώρο της Αριστεράς, δηλαδή «αφύπνιση, ξεσηκωμός» ή αλλιώς «πάρε λόγια πάνε στο παζάρι» που λέγανε οι παλιοί, επειδή είναι «ηλίου φαεινότερο» ότι τα στελέχη κομματιδίων πλέον, όπως η «Νέα Αριστερά» και ο «ΣΥΡΙΖΑ» θα προσχωρήσουν στον κόμμα Τσίπρα. Ήδη, ο Χαρίτσης έκανε το βήμα, το ανθίστηκε ο πολλά βαρύς Πολάκης κι έγινε το «έλα να δεις» στο παραπαίον κόμμα του.
Οι ραγδαίες εξελίξεις, με τη νέα διαγραφή του Παύλου Πολάκη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, δείχνουν ότι η Κουμουνδούρου βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους πολιτικής αναδιάταξης, να μην πω, αποσύνθεσης.
Το σκεπτικό πίσω από αυτή τη μετωπική σύγκρουση Φάμελλου – Πολάκη και η σύνδεσή της με το υπό δημιουργία κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, μπορεί να εξηγηθεί, κατά κάποιον τρόπο.
Ο Παύλος Πολάκης δεν κράτησε ποτέ κλειστά τα χαρτιά του. Η δημόσια επίθεσή του στον Σωκράτη Φάμελλο, με αφορμή τοποθετήσεις στελεχών (όπως του Δ. Χατζησωκράτη) που πρότειναν τη συνεδριακή ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ στο νέο εγχείρημα Τσίπρα, ήταν μια ευθεία αμφισβήτηση.
Κατηγορώντας τον Φάμελλο για «αφωνία και αδράνεια» απέναντι στη διάλυση του κόμματος, ο Πολάκης ουσιαστικά τον εγκάλεσε ότι λειτουργεί ως «τροχονόμος» για τη μεταφορά του ΣΥΡΙΖΑ στο νέο σχήμα.
Για τον Σωκράτη Φάμελλο, τάχα, αυτή η κατηγορία έθιγε την πολιτική του ηθική και την αξιοπρέπεια της παρούσας ηγεσίας. Η διαγραφή ήταν η απάντηση της ηγεσίας για να δείξει ότι δεν ανέχεται προσωπικές στρατηγικές και τη δημιουργία εντυπώσεων περί «κρυφής ατζέντας». Όμως, «πίσω έχει η αχλάδα την ουρά» και πολύ γρήγορα θα φανούν και τα δικά του βήματα στην οδό «Bangaranga» του Αλέξη Τσίπρα. Δεν το υποθέτω, είμαι σίγουρος.
Άμα θέλουμε να κάνουμε κι έναν παραλληλισμό των κομμάτων με τη φετινή Γιουροβίζιον, τα φαβορί θα υποστούν καθίζηση και όπως το ελληνικό τραγούδι «Ferto» έφερε ένα δεκάρι που, στην περίπτωση, δε σημαίνει ΑΡΙΣΤΑ, αλλά «στο παρά τσακ γλυτώσαμε τον διασυρμό», μπορεί κάποιο αουτσάιντερ να κάνει την έκπληξη.
Ε, φυσικά θα απορούμε για την ανατροπή, όπως εγώ απορώ γιατί αγνοήθηκε η Κύπρος, που είχε στη σκηνή ένα πανέμορφο μπουκέτο από πέντε κοπελάρες!!!!
Τι να πει κανείς για την ψήφο της αλληνής! Χώρας, εννοώ.
ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ
