Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας
Συνήθως πιστεύουμε ότι όταν προσφέρουμε κάτι, ο αποδέκτης είναι αυτός που κερδίζει περισσότερο. Το παιδί που βοηθήσαμε, ο φίλος που στηρίξαμε, ο άνθρωπος που ένιωσε ότι κάποιος τον σκέφτηκε. Και ναι, φυσικά υπάρχει χαρά σε αυτό. Αλλά αν το παρατηρήσεις πιο προσεκτικά, κάτι συμβαίνει και σε εσένα την ίδια στιγμή. Κάτι μικρό ίσως, αλλά βαθιά ανθρώπινο. Σαν να ανοίγει για λίγο μέσα σου ένας χώρος που είχε στενέψει από τη βιασύνη, την πίεση, την καθημερινότητα.
Οι περισσότερες πράξεις προσφοράς δεν είναι μεγάλες. Δεν χρειάζονται ηρωισμούς. Είναι μικρές στιγμές που περνούν σχεδόν απαρατήρητες. Να βοηθήσεις ένα παιδί που δυσκολεύεται. Να καθίσεις λίγο παραπάνω με έναν άνθρωπο που έχει ανάγκη να μιλήσει. Να πάρεις ένα τηλέφωνο χωρίς ιδιαίτερο λόγο, απλώς για να δείξεις ότι θυμήθηκες κάποιον. Και όμως, αυτές οι μικρές κινήσεις έχουν μια ιδιαίτερη δύναμη.
Γιατί την ώρα που προσφέρεις, συμβαίνει κάτι παράξενο. Βγαίνεις για λίγο από τον στενό κύκλο του εαυτού σου. Από τις σκέψεις, τα άγχη, τις δυσκολίες που σε βαραίνουν καθημερινά. Και εκεί, μέσα σε μια απλή ανθρώπινη επαφή, αισθάνεσαι ξανά συνδεδεμένος. Με τον άλλον. Αλλά και με ένα πιο ζωντανό κομμάτι του εαυτού σου.
Υπάρχει μια μορφή πληρότητας που δεν έρχεται από το να παίρνεις, αλλά από το να συμμετέχεις στη χαρά ή στην ανακούφιση κάποιου άλλου. Ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα ευγνωμοσύνης, μια αίσθηση ότι «ήμουν εκεί» για κάποιον. Αυτά δεν αλλάζουν τον κόσμο θεαματικά… αλλά αλλάζουν κάτι μέσα σου. Σε κάνουν να νιώθεις ότι η παρουσία σου έχει νόημα.
Και ίσως αυτό να το έχουμε περισσότερο ανάγκη απ’ όσο νομίζουμε. Σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι συχνά απομονώνονται, κουράζονται, απορροφώνται από τις υποχρεώσεις τους, η προσφορά λειτουργεί σαν μια μικρή υπενθύμιση ότι δεν είμαστε μόνοι. Ότι υπάρχουμε και μέσα από τη σχέση με τους άλλους.
Το ενδιαφέρον είναι ότι οι καλές πράξεις δεν χρειάζεται να είναι τέλειες για να έχουν αξία. Δεν χρειάζεται να λύσεις τη ζωή κάποιου. Αρκεί καμιά φορά να σταθείς λίγο δίπλα του. Να τον δεις, να του δώσεις λίγο χρόνο, λίγη προσοχή, λίγη φροντίδα. Αυτά τα «λίγα» είναι που συχνά λείπουν περισσότερο.
Και μέσα σε αυτή τη διαδικασία, συμβαίνει κάτι ακόμα: Ο άνθρωπος μαλακώνει. Γίνεται πιο ανοιχτός, πιο ανθρώπινος, λιγότερο κλεισμένος στον εαυτό του. Η προσφορά δεν συνδέει μόνο αυτόν που δίνει με αυτόν που λαμβάνει. Δημιουργεί ένα αίσθημα κοινότητας, μια αίσθηση ότι οι άνθρωποι μπορούν ακόμα να αγγίξουν ο ένας τη ζωή του άλλου με έναν ουσιαστικό τρόπο.
Βέβαια, υπάρχει και μια λεπτή διαφορά εδώ. Η αληθινή προσφορά δεν γίνεται για επιβεβαίωση. Δεν είναι ένας τρόπος να νιώσεις «καλύτερος». Γίνεται επειδή κάτι μέσα σου ανταποκρίνεται στον άλλον ανθρώπινα, αυθόρμητα. Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό η χαρά που επιστρέφει είναι τόσο αληθινή. Καμιά φορά αρκεί κάτι πολύ απλό.
Μια παρουσία.
Μια βοήθεια.
Ένα ενδιαφέρον που δεν είναι τυπικό.
Και ξαφνικά, μέσα σε μια δύσκολη μέρα, κάτι φωτίζεται. Όχι μόνο για τον άλλον, αλλά και για εσένα… Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο όμορφο κομμάτι της προσφοράς. Ότι τη στιγμή που βοηθάς κάποιον να νιώσει λίγο καλύτερα,
κάτι θεραπεύεται και μέσα σου. Σαν να θυμάσαι ξανά ότι η ζωή δεν γίνεται πιο υποφερτή μόνο όταν παίρνουμε, αλλά και όταν μοιραζόμαστε.
