Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος
Πόσο αισιόδοξος μπορεί να είναι σήμερα κάποιος από εμάς, για το 2026; Είχα γράψει πως αισιόδοξος, είναι ένας άνθρωπος που ξέρει πόσο άσχημα είναι τα πράγματα. Και είχα περιγράψει μια σκηνή. Ένας ναυαγός που κολυμπά προς μια ακτή, ενώ το πλοίο πίσω του σιγά – σιγά βουλιάζει.
Σε αυτή την κακή πραγματικότητα όχι μόνο αισιοδοξεί πως θα φτάσει στην ακτή, αλλά ονειρεύεται πως τότε, θα αλλάξει τη ζωή του, θα διορθώσει τα λάθη του, θα φροντίσει σωστά τον εαυτό του και τους δικούς του ανθρώπους.
Κατά μια έννοια, κοιτώντας πίσω μας ενώ “κολυμπάμε”, το πλοίο είναι η χρονιά που έφυγε. Και μπροστά μας, μια κάποια ακτή, είναι η νέα χρονιά, όπου αναρωτιόμαστε, όταν θα φτάσουμε, τι κοινωνία θα βρούμε.
Είμαι αισιόδοξος για το άμεσο μέλλον λοιπόν; Λυπάμαι, δεν είμαι. Η κοινωνία των αξιών που αγωνίστηκε όχι μόνο τον 20ο αιώνα αλλά σε όλη την ανθρώπινη διαδρομή, έχει ηττηθεί. Συντρίβεται καθημερινά, από την ανηθικότητα, το τυχάρπαστο, την χυδαιότητα, τα ψεύδη, σε μας περιέγραφε κάποτε η λέξη “ηθική”. Συντρίβεται από την προβολή του ασήμαντου και τον απόλυτο παραγκωνισμό, των σπουδαίων.
Δεν ελπίζω ότι θα αλλάξει κάτι λοιπόν, το θεωρώ αδύνατον. Και για να υπερασπιστώ το παράδειγμα του ναυαγού που προανέφερα, ναι, μπορεί να υπάρχει σε αυτόν αισιοδοξία, αλλά αφορά μόνο τον ίδιο. Αυτός μπορεί φτάνοντας σε μια ακτή, να διορθώσει τη ζωή του, να απομονώσει την ανηθικότητα και να σώσει τον εαυτό του. Η δική του σωτηρία όμως, δεν αφορά το κοινωνικό σύνολο, ακόμα και αν αγωνιστεί για αυτό. Η κοινωνία του “εμείς” έχει γίνει βίαια, κοινωνία του ατομισμού.
Η παρακμή, είναι πια ένας κλοιός, που μας σφίγγει όλο και περισσότερο. Ακούστε πολιτικούς να μιλούν. Υβριστές και ξερόλες του διαδικτύου τι γράφουν κάτω από υγιείς απόψεις όσων τολμούν να πουν κάτι σωστό. Βασικά Μέσα Ενημέρωσης, πως προβάλλουν χωρίς κρίση, μόνο την ευτέλεια λέξεων, νοημάτων και πράξεων.
Όταν ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας συντηρεί με τέτοια ευκολία έναν οχετό λάσπης και σκουπιδιών, “κολυμπάς” προς μια ακτή, αλλά ξέρεις ότι μπορείς να σώσεις μόνο τον εαυτό σου και μικρούς περίγυρους δράσεων, που όμως δεν είναι η κοινωνία. Είναι κάτι πολύ λιγότερο.
Η κοινωνία δεν θα διορθωθεί λοιπόν. Και για να λέμε την αλήθεια, ποτέ δεν το κατάφερε πραγματικά. Απλώς κάποτε το προσπαθούσε, πάσχιζε, όμως τώρα, για πρώτη φορά, μας λείπουν οι αξίες και η ηθική, με βάση τις οποίες, γινόταν η προσπάθεια για ένα καλύτερο αύριο.
Σήμερα αξίες και ηθική, έχουν εξαφανιστεί, δεν υπάρχουν καν εκπρόσωποι τους, να τους ακολουθήσουμε. Πώς να είναι κανείς αισιόδοξος; Ίσως μόνο για τον εαυτό του…
