του Παύλου Λεμοντζή
Ο πόλεμος δεν έχει τίποτα ωραίο – και παρόλο που στα μάτια ορισμένων, όπως Πούτιν και Νετανιάχου, μπορεί να φαντάζει πολύ γοητευτικός, στην πραγματικότητα είναι η χειρότερη έκφραση της ανθρώπινης φύσης. Όσο κι αν αυτό φαντάζει στα μάτια των πολλών αυτονόητο, πιστέψτε με, δεν είναι.
Ζούμε σε μια φάση που η Ανθρωπότητα ακονίζει ξανά τα δόντια της, έτοιμη να σπαράξει τα ίδια της τα σπλάχνα για άλλη (κι άλλη – κι άλλη) φορά. Είναι καθήκον μας ως δημοσιολογούντες, ως πολίτες, ως φίλοι, ως γονείς κι ως καλλιτέχνες, να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας ώστε να τελειώσει αυτή η τρέλα. Αλλά με το δίκιο σημαία μας.
Σε μια εποχή, όπως η δική μας, όταν την ιστορία την παράγουν οι μηχανές με τα ανθρώπινα εξαρτήματά τους, σε τι μπορεί πια να χρησιμεύσει η φωνή του ποιητή;
Σε μια χώρα φτωχή και μικρή, όπως η δική μας, όπου γη, θάλασσες και άνθρωποι μεταβάλλονται στους ηλεκτρονικούς εγκεφάλους των μεγάλων σε προγράμματα της πολεμικής οικονομικής και τουριστικής τους πολιτικής, τι να περισώσουν οι λίγες λέξεις του ποιητή, που τις περισυλλέγει με τις διάχυτές του αισθήσεις;
Σε μια ώρα τόσο κρίσιμη, όπως αυτή του τόπου μας σήμερα, όταν ο επιούσιος λόγος πληρώνεται πολύ ακριβά, γιατί ο ποιητής με τη φωνή του να επισημοποιεί και τη δική μας και τη δική του ένοχη επιβίωση; Δε χωρά καμία λογική απάντηση. Όλες θα είναι καθοδηγούμενες από χειριστικούς ηγέτες. Το μεγάλο κέρδος τους, ο φανατισμός!!
Στη «λογική», «αν δεν μπορείς να αποφύγεις τον βιασμό απόλαυσέ τον», φαίνεται να κινούνται μια σειρά δημοσιογραφικές πένες. Έτσι, λατρεύουν να σιωπούν όταν η οικουμένη βοά για τα εγκλήματα του Πούτιν- μόλις σήμερα σκότωσε με μια μόνο βολίδα πάνω από είκοσι άμαχους, ενώ τσακίζονται να περιγράφουν, αναφέρουν, αναλύουν, σχολιάζουν, επικρίνουν τις δολοφονίες αμάχων στην Παλαιστίνη από τον έτερο αιμοσταγή Νετανιάχου.
Σωστά, αλλά μονομερές ενδιαφέρον. Σαν την κακιά μητριά των παραμυθιών, που χωρίζει τα παιδιά σε γνήσια και σε απόπαιδα. Σ’ αυτά που αξίζουν προσοχής και στα άλλα που τους πρέπει ο θάνατος. Ανατριχιαστικό, απάνθρωπο, αλλά αληθινό. Το Ισραήλ φονιάς, η Χαμάς και οι Χούθι πατριώτες. Έτσι βλέπουν την αιματηρή κατάσταση οι αλλήθωροι. Και είναι, περιέργως, πάρα πολλοί.
Πόσο αντέχει, άραγε, το στερεότυπο της «φιλορωσικής» Ελλάδας, που είναι ταυτόχρονα και στο πλευρό των Παλαιστινίων;
Ο κ. Ηλίας Ντίνας , Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, σχολιάζει επ’ αυτού σε συνέντευξή του: «στην Ελλάδα όλα τα διεθνή ακανθώδη θέματα εξελίσσονται σε μεγάλα διλήμματα, προκαλούν πόλωση, που όμως δεν μεταβάλλει τις πολιτικές πεποιθήσεις. Ο καθένας, από αριστερά και δεξιά, βλέπει τα γεγονότα μέσα από το πρίσμα των πεποιθήσεων, που ήδη έχει. Οι αριστεροί θα πουν να μην αφήνουμε στη μοίρα τους τους Παλαιστινίους, οι δεξιοί να μην αφήσουμε τη μοίρα τους στους Ουκρανούς. Έτσι, όλοι θα αισθάνονται καλά στο τέλος της ημέρας».
Από την υπερατλαντική πλευρά, οι Η.Π.Α θα αποσυρθούν από τη σύγκρουση στην Ουκρανία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, καθώς η χώρα είναι κουρασμένη από τις συνεχείς δαπάνες για αυτήν, δήλωσε ο Ρεπουμπλικανός Γερουσιαστής Tim Burchett σε συνέντευξή του στο Bloomberg. Φυσικά, αποσιώπησε τη συνάντηση Πούτιν – Κιμ- Σι, τις στρατιωτικές ενισχύσεις από τα κομμουνιστικά καθεστώτα στον Ρώσο εισβολέα και τις κρυφές συνομιλίες Τραμπ- Πούτιν, στις οποίες ψίθυροι αναφέρουν ότι κρύβουν εμπορικές συναλλαγές, με αμφίδρομο όφελος.
Στην υπόλοιπη επικαιρότητα, οι αναγγελίες πρωθυπουργού στα εγκαίνια της ΔΕΘ θα απασχολήσουν για κάποιες μέρες ακόμη τα Μέσα Ενημέρωσης, μέχρι να βαρεθεί ο υπουργός κ. Πιερρακάκης να απαριθμεί στην τηλεόραση τις θεωρητικές παροχές και μέχρι να σπάσουν τα εκκολαπτόμενα αυγά από πολιτικούς, όπως ο κ. Τσίπρας και, ίσως, η κ. Καρυστιανού, για την οποία ο λαός συζητά φανερά πλέον, ότι ετοιμάζει δικό της κόμμα. Εδώ μπήκε εν μία νυκτί στη Βουλή μια αναπάντεχη «ΝΙΚΗ», γιατί όχι και η χαροκαμένη μάνα, που καταφέρνει – εδώ και χρόνια – να γεμίζει πλατείες σε όλες τις πόλεις της χώρας με ένα σύνθημα: «Δεν έχω Οξυγόνο»!
ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ