ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΛΕΜΟΝΤΖΗ
Είναι αλήθεια πως το τηλεοπτικό τοπίο συχνά θυμίζει «αρένα», όπου η προσωπική ζωή, οι φήμες και ο σχολιασμός επωνύμων ή ανωνύμων γίνονται το κύριο προϊόν. Η «ρουφιανιά» στην τηλεόραση δεν είναι τυχαία. Είναι ένα καλά στημένο μοντέλο κερδοφορίας.
Αν αναρωτιέστε γιατί αυτό το νοσηρό φαινόμενο δεν σταματά ποτέ, οι λόγοι είναι συνήθως οι εξής:
Στην τηλεόραση, ο χρόνος είναι χρήμα. Το «κουτσομπολιό» και οι «αποκαλύψεις» για τις ζωές των άλλων, προκαλούν άμεσα συναισθήματα (θυμό, περιέργεια, σοκ), τα οποία κρατούν τον τηλεθεατή «κολλημένο» στην οθόνη.
Τα υψηλά νούμερα τηλεθέασης φέρνουν διαφημίσεις, άρα και κέρδος.
Όταν τα κανάλια βλέπουν ότι ο κόσμος σχολιάζει στα social media μια τέτοια συμπεριφορά, την αναπαράγουν ξανά και ξανά, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο τοξικότητας.
Όσο υπάρχει κοινό που καταναλώνει το «δήθεν μυστικό», θα υπάρχουν και εκείνοι που θα το πουλάνε. Η δύναμη βρίσκεται σε εμάς που επιλέγουμε τι θα δούμε.
Μέρες τώρα παρακολουθώ – θέλω δε θέλω – το θέμα της 16χρονης Λόρας, της όμορφης κοπέλας που απέδρασε, δεν εξαφανίστηκε, απέδρασε το κορίτσι από ένα κακοποιητικό, τοξικό οικογενειακό περιβάλλον.
Αλγεινή εντύπωση κάνει η σωρεία ρουφιάνων του δρόμου – κάθε ηλικίας και φύλου- που στέκονται μπροστά στις κάμερες και μιλάνε με σοβαρό ύφος, για ό,τι ξέρουν ή νομίζουν ότι ξέρουν σχετικά με την 16χρονη κουκλίτσα:
« -Την είδα στο πεζοδρόμιο και τηλεφωνούσε. Ναι, καλέ, αυτή ήταν. Φορούσε μπουφάν με κουκούλα, αλλά εγώ την αναγνώρισα.
-Κι εγώ την είδα κι έτρεξα πίσω της και της φώναξα «κοπελιά, κοπελιά, εσύ δεν είσαι που σε ψάχνουν όλα τα κανάλια;» αλλά γρήγορα έστριψε στη γωνία και την έχασα.
-Μιλούσε σπαστά αγγλικά, τουριστικά ελληνικά, γερμανικά έτσι κι έτσι, βγήκε από το ταξί, ναι, αυτή ήταν, είμαι σίγουρος.
-Ψώνισε από Μάρκετ στου Ζωγράφου. Αφού, σας λέω, αυτή ήταν».
Παρότι οι έρευνες συνεχίζονται από κρατικούς φορείς, όπως αστυνομία, από ρεπόρτερς του δρόμου και από ρουφιάνους του δρόμου, έχουν γίνει ήδη γνωστά όλα όσα προϋπήρχαν της δραπέτευσης της Λόρας από τη «φυλακή» της.
Η υπόθεση, λοιπόν, της 16χρονης Λόρας από την Πάτρα, που έφυγε από την πόλη της στις 8 Ιανουαρίου 2026, έχει φέρει στην επιφάνεια ένα εξαιρετικά βαρύ και περίπλοκο οικογενειακό ιστορικό.
Οι πληροφορίες που έχουν γίνει γνωστές μέσα από τις έρευνες των αρχών και τις μαρτυρίες ανθρώπων του περιβάλλοντός της, περιγράφουν μια κατάσταση που εξηγεί γιατί η κοπέλα φαίνεται να σχεδίασε τη φυγή της τόσο προσεκτικά.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιευτεί:
Η οικογένεια ζούσε παλαιότερα στη Γερμανία. Εκεί, είχε αφαιρεθεί προσωρινά η επιμέλεια της Λόρας από τους γονείς της και το κορίτσι είχε φιλοξενηθεί σε ειδική δομή, λόγω καταγγελιών για κακοποιητική συμπεριφορά του πατέρα.
Ο πατέρας ανέκτησε την επιμέλεια δικαστικά (υποστηρίζοντας ότι οι καταγγελίες ήταν ψευδείς από «κακό γείτονα») και η οικογένεια μετακόμισε στην Πάτρα πριν από περίπου τρία χρόνια.
Η Κατάσταση στο Σπίτι (Πάτρα), θα μπορούσε να είχε γίνει μυθιστόρημα ή σειρά του ΝΕΤΦΛΙΞ.
Φίλες της 16χρονης αναφέρουν ότι η Λόρα βίωνε έντονη ψυχολογική πίεση. Ο πατέρας της ήταν υπερβολικά αυστηρός, δεν της επέτρεπε να έχει μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Instagram, Viber) και έλεγχε απόλυτα τις κινήσεις της.
Μια μαρτυρία που προκάλεσε αίσθηση αναφέρει ότι, όταν η Λόρα ζήτησε να πάει στο κομμωτήριο, ο πατέρας της την κούρεψε ο ίδιος πολύ κοντά («σαν αγόρι») ως τιμωρία ή μέσο ελέγχου.
Η μητέρα της, φέρεται να είχε εκμυστηρευτεί σε εκπαιδευτικό ότι και η ίδια ήθελε να φύγει από το σπίτι, ενώ η Λόρα της είχε ζητήσει τον Οκτώβριο: «Να φύγουμε μαζί, δεν αντέχουμε άλλο».
Ο ετεροθαλής αδελφός της στη Γερμανία, δήλωσε στις αρχές ότι δεν είχε επαφές με την οικογένεια τα τελευταία χρόνια, ενισχύοντας την εικόνα μιας απομονωμένης και δυσλειτουργικής οικογενειακής μονάδας.
Η υπόθεση παραμένει σε εξέλιξη, με τις αρχές να ερευνούν αν η ανήλικη βρίσκεται ακόμα στην Αθήνα (υπήρξαν μαρτυρίες για την περιοχή της Βάρης και του Ζωγράφου, από ρουφιάνους του δρόμου) ή αν κατάφερε να περάσει τα σύνορα.
Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες (μέχρι σήμερα, 17 Ιανουαρίου 2026), οι έρευνες για τον εντοπισμό της Λόρας βρίσκονται σε μια πολύ κρίσιμη καμπή.
Οι αρχές αντιμετωπίζουν την υπόθεση πλέον ως μια σχεδιασμένη απόδραση από ένα κακοποιητικό περιβάλλον και όχι ως μια τυχαία εξαφάνιση.
Η αστυνομία εξετάζει εξονυχιστικά τις κάμερες ασφαλείας από το σταθμό των ΚΤΕΛ στον Κηφισό, καθώς και από το λιμάνι του Πειραιά και το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος».
Ο μεγάλος φόβος είναι μήπως η Λόρα κατάφερε να χρησιμοποιήσει το διαβατήριο της μητέρας της (με την οποία έχει μεγάλη ομοιότητα) για να ταξιδέψει στη Γερμανία, όπου έζησε για χρόνια και νιώθει μεγαλύτερη ασφάλεια.
Η αστυνομία έχει προχωρήσει σε άρση του τηλεφωνικού απορρήτου και έρευνα στα ψηφιακά ίχνη (emails, ιστορικό αναζήτησης σε υπολογιστές του σχολείου). Παρόλο που ο πατέρας της δεν της επέτρεπε να έχει κινητό, εξετάζεται αν η κοπέλα είχε προμηθευτεί κρυφά κάποια συσκευή ή αν επικοινωνούσε με κάποιο άτομο που τη βοήθησε να κρυφτεί.
Λόγω των σοβαρών καταγγελιών για τις συνθήκες διαβίωσης στο σπίτι (το κούρεμα-τιμωρία, τον εγκλεισμό και το ιστορικό στη Γερμανία), υπάρχει, επιτέλους, εισαγγελική παρέμβαση. Ερευνάται το κατά πόσο το περιβάλλον ήταν τέτοιο, που εξώθησε το παιδί σε φυγή, ενώ η μητέρα και ο πατέρας δίνουν συμπληρωματικές καταθέσεις.
Το Amber Alert παραμένει ενεργό. Οι αρχές ζητούν από οποιονδήποτε έχει δει ένα κορίτσι με πολύ κοντά μαλλιά (ή που μπορεί να φοράει περούκα για να καλύψει το κούρεμα του πατέρα της) να επικοινωνήσει αμέσως με την αστυνομία.
Υποθέτω, ότι αυτή η πρεμούρα έχει να κάνει με το γεγονός της μη ενηλικίωσής της. Κανείς δεν πιστεύει ότι το κορίτσι έπεσε θύμα απαγωγής από συμμορίες ή μαστροπό, κανείς δεν πιστεύει ότι κινδυνεύει.
Πολλοί, σαν κι εμένα, εύχονται να έχει ξεφύγει η Λόρα από τα δεσμά της. Οριστικά!
Η υπόθεση αυτή -είναι φανερό – ότι δεν έχει καμία σχέση με εκείνες της αναζήτησης από φορείς εξαφανισμένων προσώπων: αγοριών και κοριτσιών ανηλίκων, ανθρώπων ενηλίκων, που οι οικογένειές τους τους αναζητούν γιατί ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ για άγνωστους λόγους και βρίσκονται υπό κίνδυνο.
Μακάρι να έχει αίσιο τέλος.
ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ