Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος
Το έχω ξαναγράψει αλλά αναγκάζομαι να επανέλθω, βλέποντας την ΕΕ, να καταγγέλλεται καθημερινά λόγω του Ουκρανικού, περίπου σαν μια άχρηστη ενότητα που δεν μπορεί να συνεννοηθεί και να δράσει με το βλέμμα στο μέλλον. Ας δούμε και πάλι την αλήθεια λοιπόν.
Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΗΠΑ συμφώνησαν με την Ευρώπη, να αναλάβουν τον παγκόσμιο έλεγχο όπου ήταν δυνατόν στον πλανήτη. Ήταν οι ΗΠΑ που θέλησαν να αποκτήσουν τον πιο σύγχρονο στρατό στον κόσμο και ήταν η Ευρώπη που δέχτηκε να τις ακολουθεί, στηρίζοντας στον ΟΗΕ και όπου αλλού.
Η Ευρώπη των ερειπίων, στράφηκε στην ανοικοδόμηση της ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ. Η απόφαση ήταν: Ποτέ πια πάλι πόλεμος εδώ. Μια απόφαση που στηρίχθηκε και στην δεδομένη ισχύ των ΗΠΑ, που μέσω του ΝΑΤΟ θα ήταν πάντοτε μια σταθερά. Η Ευρώπη μπόρεσε να γίνει ένας ευλογημένος τόπος, έχοντας τις ΗΠΑ ως πανίσχυρο εταίρο και διαθέτοντας τις δικές της δυνάμεις στο κοινωνικό κράτος και την ευημερία.
Όλα ανατράπηκαν σε λίγες ημέρες, όταν ο Τραμπ, εγκατέλειψε τα συμφωνηθέντα ΠΟΥ ΕΠΕΒΑΛΑΝ ΟΙ ΗΠΑ, βάφτισε την Ευρώπη εχθρό και στηρίζει εξοργιστικά τον δολοφόνο 1.800.000 νεκρών και αγνοουμένων, Πούτιν. Ποιος Ευρωπαίος θα μπορούσε ποτέ, να προβλέψει αυτή την εξέλιξη; ΚΑΝΕΙΣ.
Η Ευρώπη δεν θα μπορούσε ποτέ να υποθέσει ότι οι ΗΠΑ θα γίνουν – ελπίζουμε προσωρινά – εχθρός. Παρά ταύτα, αν και αιφνιδιασμένη, κάνει ότι πρέπει. Έχει επιβάλλει σκληρά μέτρα στη Ρωσία, την έχει αποβάλλει ακόμα και από δράσεις αθλητισμού και πολιτισμού, εξοπλίζεται, διέκοψε το φυσικό αέριο που προμηθευόταν και πολλά ακόμη.
Η Ευρώπη, δεν μπορεί να νικηθεί γιατί υπερτερεί παντού της Ρωσίας. Απλώς αυτή η επί 80 χρόνια ειρηνική ήπειρος ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΠΟΛΕΜΟ. Δεν μπορεί ξαφνικά να γίνει ένα αυταρχικό καθεστώς που θα στέλνει τα παιδιά της, αναίτια στο θάνατο, όπως κάνει ο Πούτιν ή ο Κιμ Γιανγκ Ουν.
Θα βρεθούν τρόποι να περιοριστούν και ο Πούτιν και ο Τραμπ, ας έχουμε εμπιστοσύνη σε μια ήπειρο που ενώ ξεκινούσε πολέμους, τους έχει εξαφανίσει.
