του Στέργιου Κεχαγιά
Τα παραδοσιακά πανηγύρια, είναι μέσο έκφρασης του λαϊκού πολιτισμού καθώς συνδυάζουν το θρησκευτικό στοιχείο με τα στοιχεία της διασκέδασης, της κοινωνικής συνοχής και της οικονομίας, με την έννοια της εμποροπανήγυρης, ιδίως την καλοκαιρινή περίοδο, και απαντώνται σε όλη την Ελλάδα.
Και μπορεί η εικόνα με τους αυτοσχέδιους πάγκους που έχουν κάθε λογής πραμάτεια, οι πλατείες, οι σχολικές αυλές ή τα γήπεδα που γεμίζουν με κόσμο που πάει να διασκεδάσει να είναι αρκετά οικεία σε πολλούς, υπάρχει επιπλέον η έννοια της επανασύνδεσης της κοινότητας, αφού πλήθος ετεροδημοτών και αποδήμων έρχονται, λόγω των θερινών διακοπών στους τόπους καταγωγής των, συνυπάρχουν με τους ντόπιους και επανατροφοδοτούν τη σχέση τους, ενώ μέσω της παρουσίας των, ζωντανεύουν ερημωμένα ή ημιερημωμένα χωριά όλης της επικράτειας.
Πολλές δε φορές, το παραδοσιακά γνωστό πανηγύρι του χωριού είναι χειμωνιάτικο και καθώς στο χωριό μένουν μόνο λίγοι ηλικιωμένοι μεταφέρεται τους καλοκαιρινούς μήνες.
Η διοργάνωσή τους σε πολλές περιοχές έχει μεταφερθεί στους τοπικούς πολιτιστικούς και αθλητικούς συλλόγους, ή συλλόγους εθελοντών οι οποίοι γενναιόδωρα προσφέρουν τον πολύτιμο χρόνο τους, τα περιουσιακά τους στοιχεία, χρηματοδοτούν ενίοτε τις συγκεκριμένες εκδηλώσεις, με μοναδικό γνώμονα την ενίσχυση του χάρτη της τοπικής κοινωνίας.
ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ανακαλύψαμε, εμπόδια του τύπου, εμπόριο, ψησταριές και διαδικασίες ελέγχου (μια και τα πανηγύρια είναι τα κέντρα φοροδιαφυγής, υγειονομικά ζητήματα -λες και έχουμε ρυθμίσει τα πάντα στα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, διαταράξεις κοινής ησυχίας-σάμπως γίνονται κάθε μέρα τα πανηγύρια ή δεν συμμετέχει όλο το χωριό, συνωστισμού -πρωτόγνωρο φαινόμενο σε χώρους διασκεδασης και πυρασφάλειας όπου οι πρώτοι που τρέχουν κάθε φορά σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης είναι οι ίδιοι εθελοντές -διοργανωτές.
Η λύση δεν βρίσκεται σε απαγορεύσεις, αλλά σε ένα ξεκάθαρο και εφαρμόσιμο πλαίσιο.
