Γράφει ο Παύλος Λεμοντζής
«Πω, πω, βρώμα!!!» είπε το χαρτόμουτρο, η ακαμάτρα.
«Ο καθείς με την βρώμα του, μαντάμ» είπε ο παπατζής
«Για πρόσεχε πώς μιλάς», απείλησε ο πρώην τιτλούχος!
«Εσείς ρωτάτε, εμείς απαντάμε» αντέτεινε ο κλεφτοκοτάς.
Την καλντεριμιτζού, την αφήσανε όλοι.
Το καλντερίμι έγινε επισκέψιμες πανσιόν ξαναμένων αρσενικών και μαγαζιά «Dolls» με «κορίτσια» του «ντα, Κασπαζά», όμως πονηρός ο χωριάταρος, παρέμεινε χωριάτης, αλλά με μυαλό «Δον Κορλεόνε». Άνοιξε ένα ταπεινό αρχικά «Χωριάτικο», αστραπιαία το επέκτεινε σε αυτοκρατορία «Χωριάτικων», χώθηκε μέχρι τον λαιμό στις κομπίνες, λοβιτούρες και τα τέτοια, λούστηκε στα εκατομμύρια, τα παράχωσε σε τράπεζες εντός και εκτός Ελλάδος, στράτευσε και δεκάδες βαστάζους με μηδενική κατάρτιση περί της απατεωνιάς, τους βάφτισε «αχυρανθρώπους», σύστημα που απέφερε πλούτο με τη σέσουλα και ζούσε αυτός Μυκονιάτικα και οι μηχανισμοί καλύτερα.
Διότι δε γίνεται χρόνια και ζαμάνια να κρατάει αυτή η «κολόνια» και να μη φτάσει , έστω μια ικμάδα οσμής, στα ρουθούνια των υπηρεσιών- μη με ρωτάς ποιανής, είναι πολλές- και έπρεπε να σπάσει μια φορά ο διάολος το ποδάρι του, ώστε ν[u1] ΄ ανοίξει ο «ασκός του Αιόλου» και να βλέπουμε, ενεοί εμείς σήμερα, τα σκάνδαλα να σκάνε ξαφνικά και να βρωμίζει ο τόπος σαπίλα. Από τις «παράγκες» των αθλητικών κέντρων λήψεων αποφάσεων για το ποια σφυρίχτρα θα ανακατώσει ποιον αγώνα, έως πιτσαρίες και χωριάτικα προϊόντα συγκεκριμένων επιχειρήσεων με τα πολλά πλοκάμια.
Και ο πιο αδαής πολίτης, πλέον, καταλαβαίνει πολύ καλά ότι το φαινόμενο της πολυετούς «σιωπής» γύρω από παρανομίες, οι οποίες ξαφνικά μετατρέπονται σε μεγάλες αποκαλύψεις και σκάνδαλα, οφείλεται σε ένα πλέγμα συστημικών αδυναμιών, πολιτικών παρεμβάσεων, γραφειοκρατίας και έλλειψης πόρων των ελεγκτικών μηχανισμών.
Παράλληλα, η χρονική στιγμή που ένα σκάνδαλο «σκάει» συνήθως δεν είναι τυχαία, αλλά συνδέεται με αλλαγές σε πολιτικό, επιχειρηματικό ή κοινωνικό επίπεδο.
Παράδειγμα, διανύουμε μια μακρά προεκλογική περίοδο. Κόμματα και κομματίδια ερίζουν για θεσούλες στο Κοινοβούλιο.
Οπότε; Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα!
Πολλές ελεγκτικές αρχές, αν και ονομάζονται «ανεξάρτητες», εξαρτώνται οικονομικά ή διοικητικά από την εκάστοτε κυβέρνηση. Οι ηγεσίες τους συχνά διορίζονται από πολιτικά πρόσωπα.
Υπάρχουν περιπτώσεις, όπου πορίσματα ελέγχων ολοκληρώνονται αλλά «παγώνουν» σε κάποιο συρτάρι. Η αποκάλυψή τους αποτρέπεται για να μην πληγεί η κυβερνητική σταθερότητα, η οικονομία ή συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα.
Οι άνθρωποι που γνωρίζουν εκ των έσω τις παρανομίες, συχνά σιωπούν για χρόνια, φοβούμενοι για τη ζωή τους, τη δουλειά τους ή τη νομική τους εξόντωση.
Επίσης, σε κλειστά συστήματα εξουσίας η σιωπή εξαγοράζεται με ανταλλάγματα, προαγωγές, χρηματισμούς ή εκβιασμούς.
Για να κάνω και λίγο τον συνήγορο του διαβόλου, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί (π.χ. Σώματα Επιθεωρητών, οικονομικές υπηρεσίες, ανεξάρτητες αρχές) είναι συχνά δραματικά υποστελεχωμένοι. Ο όγκος των υποθέσεων είναι τεράστιος σε σχέση με το διαθέσιμο προσωπικό.
Οι έλεγχοι απαιτούν χρόνο, διασταύρωση στοιχείων και άρση απορρήτων. Μέχρι να ολοκληρωθεί μια έρευνα με αδιάσειστα στοιχεία, μπορεί να περάσουν χρόνια.
Οι παρανομούντες (ειδικά στο οικονομικό έγκλημα) χρησιμοποιούν εξελιγμένα μέσα, offshore εταιρείες και δαιδαλώδεις διαδρομές χρήματος και δικηγόρους «σαΐνια».
Όμως, όταν μια παρανομία αποκαλύπτεται απότομα μετά από χρόνια, αυτό συνήθως συμβαίνει επειδή έσπασε ο κρίκος που κρατούσε το σύστημα σε ισορροπία. Όταν οι ισορροπίες μεταξύ ποικίλων παρανόμων διαταράσσονται , ο ένας αρχίζει να «δίνει» τον άλλον (περίπτωση Μαζωνάκη), ενώ κάποιες φορές η παρανομία διογκώνεται τόσο πολύ, όπως μια τεράστια φοροδιαφυγή ή μια κατάρρευση οικονομικής πυραμίδας απατεώνων, που είναι πλέον αδύνατον να κρυφτεί (περίπτωση αποδείξεων της πίτσας FAN και του ΧΩΡΙΑΤΙΚΟΥ).
Δεν εκπλήσσομαι που τα σκάνδαλα δεν έπαψαν να σκάνε σαν πυροτεχνήματα από την εποχή που νοιαζόμουνα μόνο για την έξοδο (στα χρόνια της νιότης μου σε ντισκοτέκ), μέχρι σήμερα, και είμαι σίγουρος ότι ο κατάλογος έχει ακόμη πάμπολλες σελίδες.
Έχουμε κατανοήσει οι μεσήλικες ( βάλε λίγο ακόμη ), ότι η διαφθορά είναι ένα σύνθετο και πολύπλευρο φαινόμενο που συναντάται σε όλες τις μορφές πολιτικών συστημάτων και έχει διαβρωτικές οικονομικές και κοινωνικές επιδράσεις.
Η διαφθορά φαίνεται καθαρά πια, να επιδρά αφενός στον κοινωνικό ιστό της χώρας και αφετέρου στα δημοσιονομικά μεγέθη της.
Από την άλλη, οι οικονομικοί θεσμοί, όπως ποιότητα νομικού συστήματος, ύπαρξη κράτους δικαίου, προστασία περιουσίας, είναι αναπόσπαστο τμήμα της οργάνωσης και της ανάπτυξης μιας οικονομίας και είτε υπάρχουν εν υπνώσει είτε εθελοτυφλούν με το αζημίωτο, είτε δραστηριοποιούνται εξ ανάγκης.
Η δωροδοκία, η απάτη, ο εκβιασμός αποτελούν διάφορες μορφές της διαφθοράς, η οποία υπήρχε και υπάρχει παντού και δεν εντοπίζεται μόνο στην Ελλάδα. Μπορεί να βρεθεί σε όλες τις κυβερνήσεις και σε όλα τα κράτη, αν και το ποσοστό της διαφθοράς είναι κλιμακούμενο, αναλόγως τα μεγέθη των βιοτικών και μορφωτικών επιπέδων τους.
Μάλιστα, μία παρομοίωση της διαφθοράς είναι με αυτή του καρκίνου. Εισέρχεται σε όλες τις εκφάνσεις μιας κοινωνίας: πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές και καταστρέφει όλες τις υγιείς δομές της.
Για αυτόν τον λόγο, η διαφθορά αποτελεί αντικείμενο μελέτης όχι μόνο για την οικονομική επιστήμη αλλά και για τις πολιτικές επιστήμες και την κοινωνιολογία, λένε οι επαΐοντες.
Ειδικά στη σημερινή εποχή, έντονο είναι το ενδιαφέρον για τη μελέτη του φαινομένου, εντός του πλαισίου μίας προσπάθειας μείωσής του από τους διάφορους διεθνείς οργανισμούς, έτσι ώστε να υπάρξουν σωστές κυβερνήσεις, να χρησιμοποιηθούν ιδανικά όλοι οι πόροι, να υποστηριχθεί ο ιδιωτικός τομέας και γενικά να προστατευτούν τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα.
Με απλά λόγια, κύριοι των επιστημών, «Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι» ή «Φέξε μου και γλίστρησα» ή «Χαιρέτα μου τον πλάτανο» , που λέμε εμείς οι απλοί πολίτες, οι άνθρωποι του μόχθου, της βιοπάλης και μόνιμα θύματα των σκανδάλων που όψιμα σκάνε και διαχέεται η βρώμα τους (μέσω εκπομπών που ζουν από αυτή) , στις φτωχογειτονιές μας.
ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ
