της Αναστασίας Τερζόγλου
Η Ελπίδα, η σύζυγος του Ιωάννη, ήταν από την Ζάκυνθο, ή Τζάντε, ή Φιόρο του Λεβάντε (Άνθος της Ανατολής), κατά τους Βενετσιάνους. Την Ζάκυνθο ο Όμηρος, ο αρχαίος, επικός μας ποιητής, ο δημιουργός της Ιλιάδας, αλλά και της Οδύσσειας, την ανέφερε σαν Υληέσσα, δηλ. δασώδης. Το όνομά της το πήρε από τον Ζάκυνθο, γιό του βασιλιά της Φρυγίας, Δαρδάνου. Στην συνέχεια την κατέκτησε ο Αρκείσιος, απόγονος του βασιλιά της Κεφαλονιάς Κέφαλου, πατέρας του Λαέρτη και παππούς του Οδυσσέα.
Η Ζάκυνθος γέννησε τον εθνικό μας ποιητή Διονύσιο Σολωμό, ο οποίος έμελλε να συνδέσει το όνομά του με την συγγραφή του ποιήματος «΄Υμνος εις την Ελευθερίαν», οι πρώτες δύο στροφές του οποίου έγιναν ο Εθνικός ΄Υμνος της Ελλάδας μας.
Η Ζάκυνθος έχει επίσης μακρά μουσική παράδοση. Τις γνωστές στις παλαιότερες γεννεές Καντάδες.
«Νάταν η θάλασσα κρασί και τα βουνά μεζέδες,
κι βάρκες κρασοπότηρα, να πίνουν οι γλεντζέδες.
Να χαμηλώναν τα βουνά, να ΄βλεπαν το Λεβάντε,
Ζάκυνθο και Κεφαλλονιά, Κέρκυρα και Λευκάδα.
Αυτά τα τέσσερα νησιά, στολίζουν την Ελλάδα»
Στην Ζάκυνθο επίσης, είναι ανεπτυγμένο ένα ιδιότυπο θεατρικό είδος που ονομάζεται «ομιλίες» και συμπρωταγωνιστούν οι θεατές με αυτοσχεδιασμούς, ως παρλάτες. Η ιστορία αυτών ξεπερνά τους τρείς αιώνες.
Αυτόν τον τόπο εγκατέλειψε η μικρή Ελπίδα. Γι’ αυτό η θλίψη της ήταν περίσσια. Κι όχι μόνο γιατί άφηνε πίσω όλη της την οικογένεια.
Όμως η όμορφη Ζάκυνθος είναι σεισμογενής περιοχή. Έτσι, πολλές φορές στο παρελθόν καταστράφηκε ολοσχερώς απο σεισμούς πολλών Ρίχτερ. Ισχυρότερος όλων στις 12 Αυγούστου 1953, μεγέθους 7, 1 της κλίμακας Ρίχτερ. Τότε, ισοπεδώθηκαν σχεδόν όλα τα κτήρια του νησιού, εκτός από αυτά που ήταν αντισεισμικά. Αυτό έδωσε αφορμή να θεσπιστούν αυστηρότεροι κανονισμοί δομής των νέων κτηρίων και να κτίζονται όλα, αντισεισμικά.
Σε μιά τέτοια καταστροφή, αποφάσισε η Ελπίδα να φύγει, χωρίς να το καλοσκεφτεί. Στοιβαγμένη με τις υπόλοιπές κοπέλες, μη ξέροντας που την κεφαλή θα κλίνει, άμα τη αφίξει στον προορισμό της. Που λέει ο λόγος. Της ψυχούλας της, δεν είχε μαξιλάρι. Ήξερε όμως ότι κάποιο Εβραϊκό σπίτι θα ήταν ο πρώτος τόπος εγκατάστασης της. Θα ήταν εσωτερική, θα σιτιζόταν από την οικογένεια υποδοχής της και το σημαντικότερο, θα πληρωνόταν ένα μισθό, που θα της έμενε σαν αποθεματικό. Ένα μέρος, θα το έστελνε στην Ελλάδα και πιθανόν, στο εγγύς μέλλον κατάφερνε να φέρει κάποιον από την οικογένεια της. Δικό της άνθρωπο. Να μην νιώθει, απελπιστικά μόνη και ξένη μεταξύ ξένων, όπως τις ατελείωτες ώρες και μέρες του ταξιδιού. Το ταξίδι των μεταναστών, τότε, αλλά και σήμερα δεν είναι κρουαζιέρα, ούτε ταξίδι αναψυχής. Δεν αφήνει ο καθείς το σπίτι του, για να πάει διακοπές ένα μικρό διάστημα. Φεύγει αναγκαστικά και μόνιμα. Διότι στην πατρίδα του συμβαίνουν γεγονότα που τον αναγκάζουν να μετακινηθεί. Όπως την Ελπίδα. Άφησε την πατρίδα της με μεγάλη θλίψη. Έφυγε με την ελπίδα ότι ίσως, μπορούσε να σώσει την οικογένεια της με την θαρραλέα της απόφαση.
Όλοι όσοι έφευγαν, καραβιές-καραβιές τότε, είχαν ένα κοινό σκοπό. Αυτό τους ένωνε. Τους έφερνε κοντά. Την καλυτέρευση των συνθηκών της ζωής τους και των οικογενειών τους. Σε απόρροια τέτοιων γεγονότων, που φέρνουν την ζωή του ανθρώπου, τα πάνω κάτω, γνώρισε την γυναίκα του ο Ιωάννης. Στο ταξίδι τους προς τον άγνωστο τόπο. Ένωσαν την μοναξιά τους και την ανασφάλειά τους οι δύο νέοι άνθρωποι και πορεύτηκαν τον δύσκολο δρόμο της ξενιτιάς, που όπως όλοι οι μετανάστες γνωρίζουν, δεν είναι στρωμένος ροδοπέταλα. Αντίθετα. Είναι γεμάτος με αγκάθια που σε ματώνουν στο κάθε σου βήμα. Ο Γολγοθάς των πρώτων ετών στον ξένο τόπο είναι μια διαχρονική αλήθεια, καθολικά παραδεκτή. Την βιώνουν όλοι. Η ένταση διαφέρει. Πολύ αργότερα, ο χρόνος σβήνει και απαλύνει τις πληγές τελικά. Έρχονται άλλα γεγονότα, επίκαιρα, να διώξουν τα παλαιά. Ο χρόνος κυλάει και μένει μόνο η ουλή, να μας θυμίζει το γεγονός που μας λάβωσε. Αυτή είναι η κατα σειράν διαδοχή. Οι ειδικοί θεωρούν ότι περνούν τρία χρόνια, ώστε να εγκλιματιστεί η ανθρώπινη φύση σε καινούργιο περιβάλλον. Μιάς ζωής λαβωματιά, είναι η ξενιτιά, αυτή είναι η αλήθεια.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΤΕΡΖΟΓΛΟΥ
ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ
ΝΙΣ – ΣΕΡΒΙΑΣ
