Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος
Στην Ελλάδα, ο λαϊκισμός και η ψευδολογία βάζουν καθημερινά την ατζέντα των συζητήσεων. Ακόμη και η κυβέρνηση δεν μπορεί να μιλήσει για όσα έχει κάνει και σύρεται πίσω από ξυλόλια, δήθεν εκατοντάδες νεκρούς σε εργατικά ατυχήματα και ότι άλλο κάθε φορά επινoούν ως θέμα οι αποτυχημένοι της πολιτικής για να την χτυπήσουν, μη έχοντας σχέδιο για τίποτε άλλο.
Η κυβέρνηση έχει σημαντικό έργο αλλά έχει αποτύχει σε τρεις τομείς. Ας τους περιγράψουμε:
– Ο πρώτος είναι η αδυναμία της να περιγράψει την Ελλάδα του 2031. Όταν διεκδικείς μια τρίτη θητεία και έχεις ήδη 7 χρόνια στην κυβέρνηση, είναι επιβεβλημένο να περιγράψεις πως θα είναι η Ελλάδα μετά από 12 δικά σου χρόνια. Πως θα αντιστραφεί η εγκατάλειψη της Περιφέρειας, πως τα σχολεία δεν θα παραδίδουν πια αναλφάβητους στη ζωή, πως θα ενισχυθούν οι συνταξιούχοι των 550 ευρώ, πως θα περιοριστεί η βία, ποια δημόσια έργα θα αλλάξουν λειτουργικά την χώρα, πως ο στρατός δεν θα είναι ένα ψέμα ότι δήθεν εκπαιδεύει και πάρα πολλά ακόμη. Θα περιγράψει η κυβέρνηση (αλλά και η αντιπολίτευση) τη νέα Ελλάδα που θα έπρεπε να χτίζει;
– Δεύτερος τομέας είναι το σκληρό κομματικό κράτος. Συνεχίζεται χωρίς διακοπή από το 1981 με φοβερές επιπτώσεις. Αναξιοκρατία, κράτος τεμπέληδων και διεφθαρμένων, γραφειοκρατία που φρενάρει ακόμα και αποφάσεις πρωθυπουργών, τρομακτική σπατάλη πόρων προς ημέτερους από υπουργεία, Τοπική Αυτοδιοίκηση κ.α, ελάχιστη σχέση με οικονομικούς και κοινωνικούς φορείς που σχεδόν ποτέ δεν εισακούονται.
– Τρίτος τομέας είναι η αποτυχία της κυβέρνησης να… περιγράψει το έργο της. Γιατί ναι, όσα λέμε πιο πάνω ισχύουν, αλλά σήμερα η κυβέρνηση είναι η ΜΟΝΗ σταθερά στο πολιτικό σύστημα της χώρας και έχει σημαντικό έργο, που όμως δεν μπορεί να το περάσει στους πολίτες. Γιατί;
Γιατί πέραν της ανικανότητας της κυβέρνησης να μιλήσει για τον εαυτό της, η χώρα πορεύεται σε μια θάλασσα καθημερινών ψεμάτων στο διαδίκτυο και τη δημόσια ζωή. Εκεί απαξιώνεται και περιορίζεται το όποιο έργο της, εκεί αποθεώνονται τα ψεύδη και οι συνωμοσιολογίες σε βάρος της. Πορευόμαστε λοιπόν πάντα μακράν της αλήθειας και πάντα μέσα από ένα πρωθυπουργικό κεντρικό σύστημα που επέβαλε συνταγματικά ο Α. Παπανδρέου. Αυτά τα δύο πλήττουν βαριά τη λειτουργία τη Δημοκρατίας.
