Γράφει η Άννα Ζανιδάκη
Τα λάθη πληρώνονται
Οι ενοχές εκδηλώνονται
Τα χρέη αποπληρώνονται
Οι τύψεις διαβεβαιώνονται.
Όντως τα λάθη πάντα πρέπει να πληρώνονται, ώστε να ξέρουμε και να έχουμε την πλήρη επίγνωση άλλη φορά, αλλά και τις περισσότερες φορές, να μη διαμαρτυρόμαστε, παρά να θέτουμε τον εαυτό μας, όχι κατόπιν των εξελίξεων, αλλά προτού γίνουμε μάρτυρες αυτών .
Πρέπει και επιβάλλεται να είμαστε σε θέση να καταννοήσουμε και να συμπεριλάβουμε μέσα στις δικές μας αναγκαιότητες και τα όσα με τη σειρά, έχουμε στο μυαλό μας, στη δική μας επίβλεψη και πρόβλεψη.
Δεν πρέπει να εθελοτυφλούμε και να παραβλέπουμε τα μηνύματα και ότι κάποια στιγμή, προμήνυε και προέλεγε, στάση ζωής, γεγονότα, που φλυαρούσαν αυτά, αλλά μαζεμένοι και εντοπισμένοι στη δική μας ολιγαρκή παροχή αγαθών, ψυχήςκαι καρδιάς κυρίως, είχαμε ενταχθεί και συνταχθεί σε μια περπατημένη και διαγεγραμένη πορεία και συγκάληψη, γεγονότων, λαθών, παθών, με καταμέτρηση, μόνο των δικών μας ευθυνών και των δικών μας αποχών, ζωής, πράξης και σύμπραξης, σε μια οικογένεια, ένα θεσμό, που τείναμε μεν το χέρι βοηθείας, αλλά αποδεχόμασταν ως πληρωμή, την αλλαζονεία καιτο υπεράνω, του εγωισμού, που για τα καλά είχε φωλιάσει και είχε διαφθείρει κομμάτια και μέλη, ενός υγιούς και καθόλα μέχρι τώρα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, παρόντος παρά απόντος, διαχειρισμού και εκτελωνισμού τύψεων συνειδήσεως.
Τα τέλη αυτά όμως είναι ασύμφορα και καταλυτικά.
Αποσπούν και διασπούν χαρακτήρες και κομμάτια, ενωμένα ή αφαιρετικά, από προσωπικότητες και παρουσιάσεις, εκδηλώσεων, απόντων και πάντα συμμετέχοντων και παροτρύνοντας για επιβλέψεις έργων και ημερών, εκτός αυτών, παρά πλησίον, σιμά, ενισχύοντας γόητρα και θέλγητρα, καλοπέρασης και απαλλαγής ευθυνών και υποχρεώσεων.
Καθώς το θέμα δεν είναι να δίνεται και να παραδίνεται, μισθός ως εξαγορά και ενίσχυση των ανασφαλειών, των τύψεων και των εξαγοράσεων συνειδήσεων.
Αποτελεί βάση, και λιθος ακούνητο, ακίνητο και μόνιμο, το να νοιώσει ο άλλος, σίγουρος και ποτέ αποσπώμενα τα κομμάτια της ψυχής του, προς εξιλέωση αυτού, με πράξεις παρατεινόμενες και διαχρονικές, βρίσκοντας σύμφωνα και τα άλλα μέλη, είτε οικογένειας, είτε παρέας, είτε συγγενών.
Είναι καιρός να καταλάβουν, πως τα λάθη, ναι, πληρώθηκαν, πληρώνονται.
Όλοι και όλες έχουν δικαίωμα στο να τα κάνουν.
Δεν έχουν δικαίωμα όμως στο να τους επικρίνουν συνεχώς και αδιάλλειπτα, στο να ρίχνουν αλάτι στις πληγές τους και να χαίρονται να τους βλέπουν..και να αιμορραγούν αυτές.. συνεχώς.
Τότε έρχεται ένας φύλακας άγγελος, που θα ρίξει ζάχαρη, μέλι, θα τις μαλακώσει, θα τις απαλύνει και αυτοί οι σκληροτράχηλοι εκδικητές και διεκδικητές του είναι τους, θα στέκουν σε μια γωνιά να αναλογιστούν το ΜΕΓΙΣΤΟ ΚΑΚΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΑΝ… ΔΙΧΩΣ ΟΙΚΤΟ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΑ.