του Λάμπρου Τουφεξή
Γεγονότα που τα ζήσαμε, και εδώ θα ίσχυε ο Σολωμικός στίχος «και διηγώντας τα να κλαις!»
Οι Τούρκοι όπως πάντα αριστοτέχνες στις βρομοδουλειές στις 6-7 Σεπτεμβρίου του 1955 σχεδίασαν κι εξετέλεσαν το ΠΟΓΚΡΟΜ της Κωνσταντινουπόλεως, και δευτερευόντως της Σμύρνης, με μαθηματική ακρίβεια.
Ο απολογισμός είναι πλήρης εξουθένωση της ακμαζούσης εισέτι Ελληνικής Μειονότητας (παρά τον πόλεμο που δέχθηκαν με την βαριά φορολογία του λεγομένου ΒΑΡΛΙΚ – επί κατοχής 1941-1944 – ο Ελληνισμός ήκμαζε και αριθμούσε στην Κωνσταντινούπολη 120.000 Έλληνες!).
Στις 6 με 7 Σεπτεμβρίου 1955 οι Τούρκοι με συστηματική μεθόδευση μετεφέρθησαν από την τουρκική κυβέρνηση του Ατνάν Μεντερές (Μεντερές = Μαίανδρος ποταμός), ο οποίος ήταν νεαρός οπλαρχηγός τροφοδοτούμενος από τους συμμάχους μας τότε Ιταλούς. Ο Ατνάν Μπέης πολιτεύτηκε και έγινε Πρωθυπουργός, ο οποίος συνετέλεσε στην Μικρασιατική καταστροφή των Ελλήνων.
Αργότερα βέβαια, στρατιωτικό κίνημα συνέλαβε τον Μεντερές, μαζί με τους βουλευτές του και τους έκλεισε στην νήσο Πλάτη και καταδίκασε τον Μεντερές σε θάνατο δι’ απαγχονισμού.
Όμως το θέμα μας είναι τι κάναμε εμείς τότε όταν οι Τούρκοι έκαναν τα Σεπτεμβριανά.
Ο Τουρκικός όχλος εκτός του ότι ρήμαξε τα ελληνικά ακίνητα, όλα σχεδόν, σκότωσε 18 άνδρες και βίασε αμέτρητες γυναίκες και κοπέλες Ελληνίδες. Αυτά αναγράφονται λεπτομερώς από τον Κωνσταντινουπολίτη καθηγητή του Μετσοβείου Πολυτεχνείου κ. Ουζούνογλου, ο οποίος είναι εν ζωή.
Εμείς οι Έλληνες, όμως τι κάνουμε σαν Κράτος; ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΔΙΣΤΑΓΜΟΣ όπως πάντα!!
Αργότερα, (αναφερόμενος σε προσωπική μου εμπειρία που έλαβε χώρα τον Οκτώβριο του 1970) σε επαγγελματικό μου ταξίδι στο Βουκουρέστι, καθώς επέστρεφα, συνάντησα στο κουπέ 1ης θέσης, έναν κύριο καλοντυμένο, τον μόνο συνταξιδιώτη που είχα μέχρι την Σόφια όπου χωρίσαμε. Του πρόσφερα τσιγάρο –αν και εγώ δεν κάπνιζα ποτέ – και πιάσαμε κουβέντα. Στην αρχή στα Αγγλικά. ‘Όταν μου είπε από πού είναι και τι δουλειά κάνει, το γυρίσαμε στα τουρκικά που τα μιλώ και τα γράφω άπταιστα.
Ήταν Διευθυντής πωλήσεων Τουρκικού Εργοστασίου Κάμποτ και Χασέ, Αρμενικής καταγωγής – έφεδρος Υπολοχαγός του Τουρκικού στρατού. Μου είπε επί λέξει, το θυμάμαι σαν τώρα, και συμφωνώ απολύτως: «Εμείς περιμέναμε ότι θα αντιδρούσατε. Τότε μετά τα Σεπτεμβριανά ρεζιλίκια που κάνανε οι Τούρκοι στους Έλληνες της Κωνσταντινουπόλεως. Τότε βέβαια η Τουρκία δεν ήταν παρά 17 εκατομμύρια. Μου είπε τα εξής ο Τούρκος αυτός έφεδρος Υπολοχαγός: «Περιμέναμε να ιδούμε τον Στρατό σας στην Πόλη. Δεν θα σας αφήναν βέβαια στην Πόλη, θα σας γύριζαν πίσω, αλλά, θα δίνατε ένα μάθημα στους τουρκαλάδες». «Καλά» του λέω, «πώς θα διανύαμε τα 480 χλμ. για να μπούμε στην Κωνσταντινούπολη νικητές;»
«Εγώ», μου απάντησε τότε, ο Τούρκος Υπολοχαγός, «ήμουν μια περίοδο σε Κέντρο Εκπαιδεύσεως νεοσυλλέκτων. Όταν έδινα παράγγελμα ‘κλίνατε επί δεξιά’, τα ζώα οι Τούρκοι, οι μισοί γυρνούσαν αριστερά και άλλοι μισοί δεξιά. Μια εβδομάδα έβγαλα το άχτι μου, δεδομένου ότι επιτρέπεται το ξύλο στον Τουρκικό Στρατό. Δεν έμεινε κανείς να μην φάει χαστούκια. Όλα τα άρματα σκουριασμένα κυριολεκτικά, ακίνητα στη Θράκη. Έχω δει τον δικό σας Στρατό, από τις πολλές φορές που ήρθα στην Ελλάδα, αξιόμαχο και πειθαρχημένο, που δεν γίνεται σύγκριση με τον Τουρκικό στρατό».
Επίλογος
Και ο Τούρκος υπολοχαγός, βέβαια, είχε δίκιο, μπορούσαμε να δώσουμε ένα μάθημα στους Τούρκους, με τον εμπειροπόλεμο Στρατό μας, (όπως διαπίστωσε και εκείνος, διότι είχε επισκεφθεί πολλάκις την χώρα μας).
Αλλά ας σταθούμε, στην πολιτική και πολιτειακή ηγεσία μας, που βρισκόταν τότε: ο μεν Βασιλεύς Παύλος ήταν στο Βελιγράδι, επίσκεψη στον Τίτο, είχε δε μαζί του τον Γ. Ράλλη, Υπουργό τότε των Εσωτερικών, ο δε Πρωθυπουργός Αλέξανδρος Παπάγος, πάλευε με τον θάνατο και πέθανε μετά από έναν μήνα.
Σημείωση του γράφοντος: Ενώ τον Μάρτιο στην Ισπανία έδινε συνεντεύξεις σε ερωτήσεις δημοσιογράφων, όπως «κύριε Πρωθυπουργέ, πώς είστε θαλερός» κλπ. ευλόγως δημιουργείται και το ερώτημα πώς και γιατί πέθανε ο Παπάγος. Και κάτι που δεν έχει γραφεί αλλά είναι γεγονός: Όταν ingognito επισκέφτηκε την Αθήνα στην Βρετανική Πρεσβεία ο Ήντεν, Πρωθυπουργός της Βρετανίας, ζήτησε να τον δει ο Παπάγος. Πράγματι τον δέχτηκε ο Ήντεν και σε ερώτηση του Παπάγου, ο Ήντεν πήγε στο παράθυρο και δήθεν κοίταζε έξω, με γυρισμένη την πλάτη του στον Παπάγο. Τότε ο Παπάγος νευρίασε και του είπε: «Κύριε Ήντεν είμαι Πρωθυπουργός της χώρας αυτής και όταν σου μιλάω πρέπει να με κοιτάζεις στα μάτια, κι όχι να μου γυρνάς τον πισινό σου» και χτύπησε την πόρτα κι έφυγε. Ας λάβουμε, επίσης, υπόψη μας ότι ο Στρατάρχης Παπάγος, προεκλογικώς υπεσχέθη στον λαό ότι θα ενώσει την Κύπρο με την Ελλάδα.
Σε αντίθεση, ο Στρατηγός Πλαστήρας που ήταν Πρωθυπουργός, όταν ήρθε στην Αθήνα με τους τόμους του δημοψηφίσματος του 94% που ζητούσε την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, είπε στον Μακαριότατο Μακάριο (που είχε εκλεγεί προ εξαμήνου) «Μακαριότατε, όλοι θέλουμε την ένωση, αλλά υπομονή, θα’ ρθει η ώρα. Η Ελλάδα όπως και κάθε άνθρωπος έχει δύο πνεύμονες, ο ένας είναι η Αγγλία και ο άλλος η Αμερική. Εάν αγνοήσουμε αυτό θα πάθουμε από ασφυξία. Υπομονή, λοιπόν, και θα’ ρθει η ώρα!»
Έκτοτε, ταλανιζόμαστε με το Κυπριακό επί επτά δεκαετίες, και πάμε από το κακό στο χειρότερο.
