Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου, 2020

Είδα «Το παλτό» του Νικολάι Γκόγκολ στο θέατρο Σοφούλη

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Ροή Ειδήσεων

Στις επιδημιολογικά επιβαρυμένες περιοχές η Π. Ε. Καβάλας, λέει ο Ν. Χαρδαλιάς

Το επιδημιολογικό φορτίο του ιού, όπως ανέφερε ο υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας και Διαχείρισης Κρίσεων, Νίκος Χαρδαλιάς, δεν είναι το ίδιο σε όλη τη χώρα...

Καβάλα: Καταδικάστηκαν οι τρεις για την υπεξαίρεση των 4,2 εκ. ευρώ 

Με την ανακοίνωση των ποινών ολοκληρώθηκε το μεσημέρι της Δευτέρας (3011-2020) στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θράκης η δίκη για την υπεξαίρεση των 4,2 εκ....

Κατάσταση πολιορκίας (του Παύλου Λεμοντζή)

Αβεβαιότητα, ανασφάλεια, φόβος, περιορισμός μετακινήσεων, αστυνομικός έλεγχος των μετακινήσεων, πρόστιμα, κλείσιμο των συνόρων, , κρούσματα, θετικός, αρνητικός.Λέξεις αιχμηρές, θαρρείς και ξεπήδησαν από τη ζώνη...

Δωρεάν τεστ κορωνοϊού από τον ΕΟΔΥ στην Χρυσούπολη

Την Τρίτη το πρωί 1 Δεκεμβρίου θα πραγματοποιηθούν δωρεάν έλεγχοι (rapid test), πλησίον της λαϊκής αγοράς στην Χρυσούπολη.Ο ιός δεν κάνει εξαιρέσεις, ας συμμετέχουμε...

Καβάλα: 8 κρούσματα κορωνοϊού έδειξαν τα 128 rapid tests

Από τους συνολικά 128 ελέγχους ταχείας ανίχνευσης αντιγόνου που πραγματοποιήθηκαν τη Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2020, στο λιμάνι "Απόστολος Παύλος", βρέθηκαν 8 θετικά κρούσματα κορωνοϊού.Ο...

Άρθρα & Απόψεις

Κατάσταση πολιορκίας (του Παύλου Λεμοντζή)

Αβεβαιότητα, ανασφάλεια, φόβος, περιορισμός μετακινήσεων, αστυνομικός έλεγχος των μετακινήσεων, πρόστιμα, κλείσιμο των συνόρων, , κρούσματα, θετικός, αρνητικός.Λέξεις αιχμηρές, θαρρείς και ξεπήδησαν από τη ζώνη...

Παραθεριστική κατοικία: Μία σταθερή και ποιοτική μορφή τουρισμού

Αφού πολλές μορφές της οικονομίας θα αλλάξουν εξαιτίας της πανδημίας του κορωνοϊού, είναι ανάγκη να αλλάξει και η δομή του τουρισμού.Τουλάχιστον στην περιοχή μας...

Ο κορωνοϊός και ο ιός της Αριστεράς (ηχητικό)

Σε αυτό το επεισόδιο συζητάμε για τον κορωνοϊό και το τι σημαίνει ένα δεύτερο λοκντάουν. Συζητάμε για τα όσα συνέβησαν στην επέτειο του Πολυτεχνείου,...

Πλάτωνος «Νόμοι» Βιβλίο Ε (Μέρος 4ο)

Γράφει ο Βασίλης ΤσιάντοςΚαθηγητής Διεθνούς Πανεπιστημίου ΕλλάδοςΠρόεδρος Δ.Ε. Παραρτήματος Καβάλας της ΕΜΕΕισαγωγήΤην Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2020 (τρίτη Πέμπτη κάθε Νοεμβρίου) ήταν η Παγκόσμια...

9 ξεκάθαρες απαντήσεις σε συχνές ερωτήσεις για το συναινετικό διαζύγιο (του Γιώργου Γιαγκουδάκη) – Βίντεο

Θέλεις να μάθεις τις top συχνές ερωτήσεις σχετικά με το συναινετικό διαζύγιο και να έχεις τις πιο ξεκάθαρες απαντήσεις? Αν ναι παρακολούθησε το βίντεο...
Εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΟΣ
Έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση από την εφημερίδα της Καβάλας "ΕΝΗΜΕΡΟΣ" και το Kavala Web News

«Κανείς δεν θυμόταν πότε είχε μπει στο υπουργείο ο Ακάκι Ακάκιεβιτς και ποιος τον είχε συστήσει. Όσο κι αν άλλαζαν οι διευθυντές, οι τμηματάρχες, οι προϊστάμενοι, αυτόν τον έβλεπες πάντα καθισμένο στη θέση του, στην ίδια στάση, απασχολημένο στην ίδια δουλειά του διεκπεραιωτή, έτσι που αργότερα μερικοί είπανε πως είχε έρθει στον κόσμο με στολή και με φαλάκρα. Κανείς δεν τον είχε σε υπόληψη. Οι κλητήρες, όχι απλώς δεν σηκώνονταν όταν περνούσε, αλλά και δεν έδιναν περισσότερη προσοχή στην παρουσία του απ’ όση στο πέταγμα μιας μύγας. Οι ανώτεροί του τον μεταχειρίζονταν με δεσποτική ψυχρότητα».

“Το Παλτό” (1842) είναι η τραγωδία ενός ασήμαντου ανθρωπάκου, ενός αντιγραφέα δημόσιας υπηρεσίας που ακροβατεί στο χείλος της εξαθλίωσης. Η ισορροπία αυτή κλονίζεται όταν το μοναδικό του, τρύπιο, κουρελιασμένο παλτό διαλύεται. Η οντότητά του κινδυνεύει χωρίς ένα παλτό. Ο συγγραφέας σαρκάζει την επίφαση του ενδύματος, την ιεραρχία του βεστιαρίου με τον ίδιο τρόπο που ο Τσουκμάγιερ στον «Λοχαγό του Κέπενικ» σαρκάζει τη στολή. Ωστόσο, ο Ακάκι κατορθώνει με αιματηρές οικονομίες να αποκτήσει ένα πολυτελές παλτό, που, όχι μόνο τον προστατεύει από το κρύο, αλλά του δίνει ξαφνικά κύρος και αποδοχή. Όμως, ένα βράδυ πέφτει θύμα ληστείας και χάνει το πολύτιμο απόκτημά του. Στην προσπάθειά του να το ξαναβρεί, έρχεται αντιμέτωπος με ένα εφιαλτικό γραφειοκρατικό κατεστημένο.

Ο κόσμος της νουβέλας «Το παλτό» είναι ο αιώνιος κόσμος των υπαλλήλων που υπηρετούν έναν μηχανισμό, από τη φύση του επινοημένος και φτιαγμένος να υποτάσσει, να αποβλακώνει. Δεν είναι απαραίτητα ο κρατικός μηχανισμός. Η ίδια λογική, της ισοπέδωσης της προσωπικότητας, υπάρχει σε κάθε επιχείρηση που ζητάει από τους εργαζόμενους τα μέγιστα, ανταποδίνοντας τα ελάχιστα. Έναν κερδοσκοπικό μηχανισμό που ξεζουμίζει, χωρίς έλεος, την ανθρώπινη ικμάδα στον βωμό της χρηματικής ιδιοτέλειας.

Ο ήρωας του Γκόγκολ είναι ένα μικρό αόρατο γρανάζι που κάνει τη δουλειά του. Οι συνάδελφοι του, όχι μόνο αδιαφορούν για την μοναξιά του αλλά τον χλευάζουν και τον υποτιμούν διαρκώς, ίσως γιατί ο Ακάκι Ακάκιεβιτς αποτελεί τον αδύναμο κρίκο στην αλυσίδα που και οι ίδιοι βρίσκονται εγκλωβισμένοι.

Μέσα από μια διεισδυτική και περιπαιχτική ματιά στις κοινωνικές συνήθειες, ο Νικολάι Γκόγκολ στα διηγήματά του, όπως «Το παλτό» αλλά και «Το ημερολόγιο ενός τρελού», καταφέρνει να μας συνεπάρει στον σκοτεινό κόσμο της προσωπικής του καθημερινότητας που δεν διαφέρει και πολύ από την καθημερινότητα πολλών ανθρώπων σήμερα: σπίτι –δουλειά σε καθημερινή επανάληψη. Ποιο είναι το νόημα σε όλα αυτά; Ένα τεράστιο σαρκαστικό, χλευαστικό «γιατί;» απλώνεται στις σελίδες των διηγημάτων του Γκόγκολ. Γιατί οι άνθρωποι επέλεξαν να είναι τόσο μουντοί και μέσα σε αυτήν την τυποποίηση μήπως πρέπει να αντικρίσουμε τον εαυτό μας με μια δόση χιούμορ, για να σταθούμε όρθιοι;

Το παλιό παλτό του Ακάκι αντιπροσωπεύει μια ταξική, τσαρική Ρωσία με τεράστιες διαφορές ανάμεσα σε προύχοντες και πληβείους.  Ασφαλώς, αυτή η εικόνα εκθέτει τη χώρα που γεννά πολίτες μυρωμένους από την φτώχεια, την πείνα, το κρύο και την αγανάκτηση.   Αντίθετα, το καινούργιο πανωφόρι σημαίνει ανωτέρα τάξη, ζεστασιά, αποδοχή, κι ευημερία. Όταν οι κλέφτες αρπάζουν το ελκυστικό, λαμπερό νέο του παλτό, ουσιαστικά του κλέβουν όλα όσα έχουν σημασία στη ζωή του. Και, αναπόφευκτα, έρχεται αντιμέτωπος με τη σκληρότητα, την αδικία, τη βλακεία, την ταπείνωση. Αρρωσταίνει και πεθαίνει δίχως να γίνει αισθητό σε κανέναν το «απών» του. Ο Γκόγκολ, όμως, τον επιστρέφει σαν φάντασμα – τιμωρός, για να συμβολίσει τη θεϊκή ανταπόδοση ή την ηθική ικανοποίηση και να διατυμπανίσει ένα μήνυμα:  Αν δεν αλλάξει η Ρωσία από μια γραφειοκρατική, ανάλγητη και καλουπωμένη χώρα σε μια ανοιχτή και φιλολαϊκή, σύντομα ο ένας Ακάκι θα πολλαπλασιαστεί σε εκατομμύρια και θα επέλθει απόλυτη καταστροφή.

Στην παράσταση εντυπωσιάζει το μινιμαλιστικό εικαστικό σκηνικό με τα κρεμασμένα φανάρια του δρόμου από αλυσίδες. Η αλυσίδα σαν σύμβολο δεσμών από το κατεστημένο, εξαιρετική ιδέα. Η σκηνοθεσία του Αντώνη Καραγιάννη παρουσιάζει τον Ακάκι καταβεβλημένο γέροντα, ομιλούντα αργά και συλλαβιστά στο μεγαλύτερο μέρος, σαν μια καρικατούρα που ζει και κινείται με μικρά ασταθή βήματα σε μερικά τετραγωνικά. Σπίτι –κρατική δουλειά και τ’ αντίστροφο. Αγοραφοβικός ο ήρωας και άτολμος. Ράθυμος, αλλά αφοσιωμένος στο καθήκον του. Όλοι αυτοί οι αργοί ρυθμοί επιβραδύνουν την εξέλιξη, αλλά συμβάλουν και σε μια ατμόσφαιρα κλειστοφοβική μεν, υποταχτική δε στον ανώτερο. Θα πω, ακόμη, ότι διέκρινα μια διευκρινιστική γραμμή ανάμεσα στον φυσικό ρεαλισμό, στον φυσικό χώρο και χρόνο των προσώπων και στην ηθογραφία. Θα προτιμούσα έναν γενικά αφηρημένο ρεαλισμό, αυτόν που ο σκηνοθέτης δίνει στον Βασίλη Κανελλόπουλο, ενώ περιορίζει τον Ακάκι – Κρίτωνα Ζαχαριάδη σε μια γκροτέσκα φιγούρα, στεφανωμένη από τους ατμούς του 19ου αιώνα. Είναι σίγουρο ότι αυτή η άποψη περνάει στο κοινό και γίνεται αποδεκτή, αν κρίνω από το θερμό χειροκρότημά του.

Ο Κρίτωνας Ζαχαριάδης ερμηνεύει τον Ακάκι Ακάκιεβιτς σύμφωνα με τις σκηνοθετικές οδηγίες και, θαρρώ από ένστικτο κι όχι από επιταγή, γράφει μια πολύ καλή σκηνή ορθώνοντας το κυρτό- σε όλη τη διάρκεια του έργου – κορμί του, στην πρώτη ευλογημένη στιγμή που, επιτέλους, φορά το καινούργιο του παλτό. Έτσι, μας δίνει ένα όψιμο ανάστημα στο κατεστημένο, μια εσωτερική ικανοποίηση για τους καρπούς των κόπων του και των στερήσεών του και μια ανάταση ψυχής.

Ο Βασίλης Κανελλόπουλος υποδύεται τους άλλους ρόλους και δείχνει πόσο καλός ηθοποιός είναι. Διαθέτει ωραία σκηνική παρουσία, στιβαρή μεταλλική φωνή, ευρεία ερμηνευτική γκάμα και χαρακτηριστική άνεση να μεταπηδά από τον έναν χαρακτήρα στον άλλον.

Η μετάφραση και θεατρική διασκευή είναι της Δέσποινας Καλαϊτζίδου. Την υποβλητική και επιβλητική μουσική υπογράφει ο Γιώργος Καζαντζής.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Αντώνης Καραγιάννης

Μετάφραση – θεατρική διασκευή: Δέσποινα Καλαΐτζίδου

Μουσική: Γιώργος Καζαντζής

Ερμηνεία τραγουδιού: Ναντίνα Κυριαζή

Στίχοι: Κρίτωνας Ζαχαριάδης

Σκηνογραφία: Lorenzo Bellelli

Ενδυματολογία: Μαρία Καβαλιώτη

VideoPromo trailer: Γιώργος Κόγιας

Ήχος – φώτα: Ανέστης Ατακτίδης

Β. σκηνοθέτη, μουσική επιμέλεια: Χρύσα Καραμούζη

Μακιγιάζ: HAIR PLUS ACADEMY

Γραφιστικά: Λευτέρης Παπασταύρου

Επικοινωνία: Κατερίνα Νικολάου

Παραγωγή: Καλλιτεχνική εταιρία θεάτρου

Παίζουν: Κρίτωνας Ζαχαριάδης, Βασίλης Κανελλόπουλος

Παραστάσεις

Από 21 Φεβρουαρίου έως τις 8 Μαρτίου

Παρασκευή και Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 20.00

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Διαφημίσεις