Κυριακή, 9 Αυγούστου, 2020

Ο «Ήχος του όπλου» της Λούλας Αναγνωστάκη με την υπογραφή του Μάνου Καρατζογιάννη

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Ροή Ειδήσεων

ΚΑΒΑΛΑ: Έκκληση για αίμα Β αρνητικό

Η κ. Τσεντεμεΐδου Αθηνά του Ευθύμη η οποία νοσηλεύεται στην Πνευμονολογική Κλινική, στο Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας κάνει έκκληση για φιάλες αίματος ομάδας Β αρνητικό.Όποιος...

Που είναι υποχρεωτική η μάσκα και που εξαιρείται

Δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ η απόφαση για την εφαρμογή του μέτρου της υποχρεωτικής χρήσης μάσκας σε εμπορικές επιχειρήσεις, επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών, χώρους γραφείων (δημοσίων υπηρεσιών...

16 πρόστιμα για μη χρήση μάσκας στην Περιφέρεια ΑΜΘ

Εντατικοί έλεγχοι πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα από τις Υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας για την εφαρμογή των μέτρων αποφυγής και περιορισμού της διάδοσης του...

Τι προβλέπει το έργο ανάπλασης των πεζοδρομίων της Ελευθερούπολης

Στην ανάπλαση των πεζοδρομίων στο κέντρο της Ελευθερούπολης θα προχωρήσει ο Δήμος Παγγαίου. Στην τελευταία συνεδρίαση της Οικονομικής Επιτροπής του Δήμου που πραγματοποιήθηκε κεκλεισμένων...

Παρατείνεται η ισχύς των αδειών Χειριστή Ταχύπλοου Σκάφους

Ανακοινώνεται ότι λαμβάνοντας υπόψη τις τρέχουσες υγειονομικές συνθήκες και με γνώμονα τη διασφάλιση της αποφυγής συνωστισμού στις Λιμενικές Αρχές, παρατείνεται για επτά (07) μήνες...

Άρθρα & Απόψεις

Λευκή (της Αναστασίας Τερζόγλου)

Γράφει η Αναστασία Τερζόγλου Η Σμύρνη μάνα καίγεται, καίγεται και το βιός μας, η λύπη μας δεν λέγεται, δεν λέγεται ο καημός μας. Ρωμιοσύνη, Ρωμιοσύνη,...

Ο Ερντογάν και οι αυταπάτες μας

Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος Ακόμα δεν έχω πέσει πάνω σε άρθρο, ομιλία ή έστω ένα σχόλιο κάπου από κάποιον που τα προηγούμενα χρόνια πωλούσε την...

Προσοχή στο κενό! (του Παύλου Λεμοντζή)

Μάσκα προστασίας. Ναι ή όχι; Διαβάζουμε και βλέπουμε, ιδίως στα social media, διάφορες αναρτήσεις, ξενόφερτες και μεταφρασμένες ανεπαρκώς από το google , όπως και...

Πότε η γονική παροχή μπορεί να ανακληθεί από το γονέα; (του Γιώργου Γιαγκουδάκη)

Εδώ και πάλι κοντά σας με ένα θέμα που απασχολεί ορισμένους γονείς  που έκαναν γονική παροχή στα παιδιά τους και το μετάνιωσαν. Το ερώτημα είναι το...

Διαμαντίνα (της Αναστασίας Τερζόγλου)

Γράφει η Αναστασία Τερζόγλου Διαμαντίνα. Όνομα που υποδηλώνει πολλά. Πρώτα από όλα ακέραιο χαρακτήρα. Κατά δεύτερον, αντοχή, ομορφιά, αρχοντιά, αλλά και αμεσότητα, όπως η κόψη...
Εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΟΣ
Έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση από την εφημερίδα της Καβάλας "ΕΝΗΜΕΡΟΣ" και το Kavala Web News

Η αίθουσα του «Αυλαία» φωτισμένη. Στο λιτό σκηνικό ο Σταύρος Μερμήγκης υποδέχεται το κοινό, ως «Ηλίας», σιωπηλός, φορτωμένος στο γκρίζο του κεφάλι τα πρότερα ηχηρά χρόνια του. Οι θεατές ψάχνουν θέσεις, τις βρίσκουν, κάθονται. Το παρόν στην πλατεία. Ζωηρό, πολύβουο, όπως πάντα. Σκοτεινιάζει αργά, τα φώτα της ράμπας βάζουν τελεία στους ψιθύρους.

Viewmaster. Αυτά που οι νέες γενιές αγνοούν. Τα βήματα μπροστά τα φέρνουν σήμερα οι ηλεκτρονικές συσκευές. Laptop, smart phone, tablet world. Τα βήματα προς τα πίσω ήρθαν ως σκηνοθετικό εύρημα στη σκηνή. Το παρελθόν σε μαυρόασπρες, θαμπές φωτογραφίες. Τα παιδικά, τα άδολα, τ’ αθώα χρόνια, σε ενσταντανέ ξεθωριασμένα. Οι σιλουέτες των προσώπων που ενσαρκώνουν τους ήρωες της Αναγνωστάκη εμφανίζονται μία- μία και πλαισιώνουν το κέντρο. Ακίνητες. Το τότε και το τώρα μπροστά μας. Ταμπλό βιβάν. Θέατρο.

Ο «Ήχος του όπλου» στη ζωή του Μάνου Καρατζογιάννη μπήκε ως θεωρία και ως πράξη. Μελέτη βαθιά του γενικότερου έργου της συγγραφέως επί σειρά χρόνων και συμμετοχή σε παράσταση. Το πρώτο θεατρικό κείμενο στις εξετάσεις, ο πρώτος πρωταγωνιστικός του ρόλος, ακόμα και η πρώτη του σκηνοθεσία ήταν με έργα της Λούλας Αναγνωστάκη. Καρμικό, που θα ’λεγε ένας στοχαστής.

Υπόθεση: Ο Μιχάλης από την επαρχία είναι πρωτοετής φοιτητής της Βιομηχανικής Σχολής και συζεί με μια νεαρή εργαζόμενη κοπέλα, τη Φανή. Ο Γιαννούκος, ο μικρός αδελφός της, μπλέκει σε μια περίεργη υπόθεση μ’ ένα παράνομο όπλο. Στις παραμονές των εκλογών του 1985 η μητέρα του Μιχάλη, η Κάτια, έρχεται στην Αθήνα για να ψηφίσει. Από μια παλιά της φίλη μαθαίνει πως ο Μιχάλης δεν έχει πατήσει στη Σχολή, πως ετοιμάζεται να φύγει για την Αμερική και πως η Φανή είναι έγκυος. Στην προσπάθειά της να διαχειριστεί την κατάσταση και να την ανατρέψει έρχεται αντιμέτωπη με τον Μιχάλη, ο οποίος την απειλεί ότι θ’ αυτοκτονήσει με το παράνομο όπλο. Η Κάτια μπροστά σ αυτήν την απειλή πέφτει νεκρή.

«Τα πρόσωπα που δε συμβιβάζονται με τον πειθαρχικό έλεγχο και τους αξιακούς κανόνες της κοινωνίας τους, συνιστούν τον πυρήνα κάθε ενδιαφέρουσας δραματουργίας καθώς, ανάλογα με την εποχή, συγκρούονται με κείνους τους κοινωνικούς ή οικογενειακούς μηχανισμούς, που απαιτούν από αυτά να γίνουν πειθήνια σώματα της εκάστοτε βιο-εξουσίας», σημειώνει ο Δημήτρης Τσατσούλης, καθηγητής στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Πατρών.

Το έργο γράφτηκε το 1987, ανήκει στο μεταπολεμικό θέατρο και, όπως αναφέρει ο Βάλτερ Πούχνερ, «το κείμενο της Λούλας Αναγνωστάκη είναι βαθιά ιδεολογικό με την ευρύτερη σημασία και αντιστέκεται σε μια καθαρά ιδεολογική ερμηνεία».

«Είναι δύσκολο να δει κανείς ένα έργο της συγγραφέως αποκομμένο από το σύνολο της δραματουργίας της ή από τα γεγονότα και τις συνθήκες που βίωσε η γενιά που τα γέννησε. «Η «Πόλη» της Αναγνωστάκη ήταν φυλακή, η «Νίκη» ήταν ήττα και η εγγραφή σε μια «Κασέτα» ήταν ψευδαίσθηση ελευθερίας. Ακόμη ηχεί εκκωφαντικά στ’ αφτιά μας ο «Ήχος του όπλου» για μια εποχή που απέτυχε να βρει στόχο. Και ο «Ουρανός κοκκίνισε», ενώ κανείς δεν άκουγε πως η «Φυγή» ήταν «Ταξίδι για μακριά», μια συνεχής «Συναναστροφή» με έναν «Αντόνιο» που έχασε το «Μήνυμα» διανυκτερεύοντας σε ένα νεκρό μέλλον», γράφει ο βαθυγνώστης του θεάτρου Κώστας Γεωργουσόπουλος, δείχνοντας πολύ εύστοχα τη συνομιλία των έργων της, χαρακτηρίζοντας την ίδια και τη γενιά της «τέκνα της ήττας που αγωνίστηκαν για ένα άλλο μέλλον», παιδιά μιας εποχής που «απέτυχε να βρει στόχο».

Για τη Λούλα Αναγνωστάκη η πόρτα του Υπογείου του Κουν άνοιξε το 1965 με την τριλογία της «Πόλης» («Η διανυκτέρευση», «Η πόλη», «Η παρέλαση») που ο Κάρολος Κουν παρουσίασε σε ενιαία παράσταση. Είκοσι δύο χρόνια αργότερα, το 1987, ο «Ήχος του όπλου» κάνει την πανελλήνια πρώτη του, λίγες μέρες μετά τον θάνατο του μεγάλου σκηνοθέτη, έργο που φέρει ακόμη το «βάρος» της τελευταίας του σκηνοθεσίας. Τριάντα τόσα χρόνια από τότε κι έναν χρόνο μετά τον θάνατό της, ο Μάνος Καρατζογιάννης τιμά με τη σειρά του την Αναγνωστάκη ανεβάζοντας τον «Ήχο του όπλου».

Σ’ ένα σχεδόν αφαιρετικό σκηνικό, με βάση το ξύλο, με ηχητικό φόντο προεκλογική εκστρατεία που εντείνει το πολιτικό στίγμα της παράστασης, ο Μάνος Καρατζογιάννης  καθοδηγεί τους ηθοποιούς του, τους ήρωες του κειμένου, οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους υπό φυσιολογικές συνθήκες, συμπάσχουν μεταξύ τους, ενώ παράλληλα είναι πρόσωπα που εκφράζουν μεγάλες ιδέες και ιδανικά. Από την προβληματική σχέση ενός νεαρού ζευγαριού, τη διαχρονική διαταραγμένη ψυχοσύνθεση της μάνας, που είναι και ζωντανή γυναίκα, μέχρι τη διαρκή και κλιμακούμενη απειλή ενός όπλου.

Δουλεύει στο σήμερα, με σεβασμό στην εποχή της γραφής του, ένα έργο για τον αγώνα της νέας γενιάς να βρει τη δική της φωνή επαναστατώντας μέσα στον μικρόκοσμο τής οικογένειας, αλλά και τον «αγώνα» της παλιάς ν’ αναμετρηθεί με τα λάθη της. Δίχως να καταφεύγει σε «ευρηματικούς» νεωτερισμούς, όπως συμβαίνει σήμερα στο ελληνικό θέατρο κι όχι πάντα με επιτυχία, καταφέρνει να καταστήσει οικείο το έργο στον σημερινό θεατή, έχοντας, βεβαίως, ένα ικανό καστ ηθοποιών, ώστε ν΄ αποδοθούν οι ευαίσθητες ισορροπίες των ανθρωπίνων σχέσεων και οι λεπτές αποχρώσεις των συναισθημάτων. Άλλωστε, η διαχρονικότητα του κειμένου δε θα πάψει ποτέ να υφίσταται, επειδή οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να διαταράσσουν τις σχέσεις τους είτε από εξωγενείς παράγοντες είτε από ενδοοικογενειακούς ερεθισμούς ή ακόμη, από ψυχολογικούς κραδασμούς που φέρνουν τα κενά και οι απουσίες στις ζωές τους.

Θα ξεχωρίσω τον νεαρό Κώστα Νικούλι, όχι γιατί μας έδειξε τους γυμνούς γλουτούς του ζωγραφισμένους με σύμβολο δολαρίου αντί της αμερικάνικης σημαίας του πρωτοτύπου, αλλά γιατί, ως Γιαννούκος, είχε όλα τα γνωρίσματα του εφήβου που ’χει χαθεί στο στάδιο της ενηλικίωσής του, εφόσον δεν υπάρχει καμία υποδομή ούτε μπορεί ν΄ απαγκιστρωθεί απ’ την ανασφάλεια του μέλλοντός του. Ως και η κωδικοποιημένη γλώσσα του νεαρόκοσμου γλιστράει στο στόμα του με ευκολία, ενώ η υπερκινητικότητά του σε αντίστιξη με τη νωθρότητα της ζωής του και ο ανάμεικτος κυνισμός του με τον φόβο δίνονται εξαιρετικά στη σκηνή. Ασφαλώς, δεν υστερούν οι υπόλοιποι καλοί ηθοποιοί της διανομής.

Επρόκειτο για μια έντιμη παράσταση, ευρείας αποδοχής, που, προφανώς, η Θεσσαλονίκη δεν είναι ο τελευταίος της σταθμός.

Ταυτότητα:

Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης

Σκηνικά: Γιάννης Αρβανίτης

Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου

Μουσική: Αντώνης Παπακωνσταντίνου

Βίντεο: Μιχάλης Κλουκίνας

Βοηθός σκηνογράφου: Αναστασία Δημουλάκη

Βοηθός ενδυνατολόγου: Ειρήνη Γεωργακίλα

Βοηθός σκηνοθέτη: Φλάβιους Νεάγκου

Ερμηνεύουν: Πέγκυ Σταθακοπούλου, Τζένη Σκαρλάτου, Καλλιόπη Παναγιωτίδου, Σταύρος Μερμήγκης, Αγησίλαος Μικελάτος, Κώστας Νικούλι.

Εκτέλεση Παραγωγής : Όψεις Πολιτισμού

Παραγωγή: Θεάτρου Σταθμός

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Siapis Web Media

Διαφημίσεις