Σάββατο, 29 Φεβρουαρίου, 2020

ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΚΗΣ: Πολυτάλαντος, πολυβραβευμένος καλλιτέχνης με ιδιαίτερο εκτόπισμα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΛΕΜΟΝΤΖΗ

Ροή Ειδήσεων

Σύσκεψη φορέων υγείας στην Περιφέρεια ΑΜΘ για τον κορωνοϊό

Σύσκεψη για το θέμα του κορωνοϊού συγκάλεσε ο Περιφερειάρχης ΑΜΘ κ. Χρήστος Μέτιος με τη συμμετοχή του Αντιπεριφερειάρχη Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας κ....

Ενισχύεται με δύο γιατρούς το Νευρολογικό Τμήμα του νοσοκομείου Καβάλας

Με απόφαση του διοικητή της 4ης Υγειονομικής Περιφέρειας Μακεδονίας και Θράκης Δημήτρη Τσαλικάκη δύο γιατροί, ειδικότητας Νευρολογίας, μετακινούνται στο νοσοκομείο της Καβάλας προκειμένου να...

Δήμος Νέστου: Ενημέρωσαν τους Διευθυντές εκπαίδευσης για θέματα πρόληψης του κορωνοϊού

Ο Δήμαρχος Νέστου κ. Σάββας Μιχαηλίδης σε συνεργασία με την Διεύθυνση του Κέντρου Υγείας Χρυσουπόλεως κάλεσε σύσκεψη τους διευθυντές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του...

Κώστας Παπαμερής: «Αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» στον πρωτογενή τομέα

Με τη φράση «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», περιγράφει την κατάσταση που επικρατεί στον πρωτογενή τομέα, ο Κώστας Παπαμερής, επισημαίνοντας όταν αν άμεσα δεν αλλάξουν...

Επέστρεψε σε γνώριμα «λημέρια» ο διοικητής της Π.Υ. Καβάλας Ν. Μπαλατσούκας

Συνεχείς επαφές με τους τοπικούς φορείς, αλλά και όλες τις εμπλεκόμενες υπηρεσίες στο θέμα της πυροπροστασίας, έχει τις τελευταίες ημέρες, ο διοικητής της Πυροσβεστικής...

Άρθρα & Απόψεις

Κορονοϊός: Οι 98 από τους 100 που θα νοσήσουν θα θεραπευτούν! (του Νίκου Κιοσέ)

Αναρωτιούνται εύλογα οι πολίτες, γιατί τόσα μέτρα και τόσο αυστηρά, για έναν ιό που η θνητότητα του είναι πολύ μικρότερη από αυτήν της γρίπης; Η...

Οι αρμοί της εξουσίας και οι αύλακες του εγκεφάλου! (του Νίκου Κιοσέ)

Μετά απο όλα όσα "κατάφερε" στα πέντε χρόνια διακυβέρνησης του, εκείνο που έφταιξε ήταν ο ελλιπής έλεγχος των αρμών της εξουσίας! Αυτοκριτική a la...

Ιορδάνης (Τζιορντάνο) Μπρούνο – Μάρτυρας της ελεύθερης σκέψης

Γράφει ο: Βασίλης Τσιάντος Καθηγητής Διεθνούς Πανεπιστημίου Ελλάδος Η παγκόσμια ιστορία έχει αναδείξει πολλές μορφές της που μαρτύρησαν για τα πιστεύω τους. Μεταξύ αυτών, ο...

Απάτριδες με φερετζέ τον ανθρωπισμό! (του Νίκου Κιοσέ)

Είναι φασισμός, να απαιτείς ασφάλεια και ηρεμία τάξη στον τόπο που ζεις; Είναι αντεθνικό, να απαιτείς πρόσφορο περιβάλλον για ανάπτυξη και ευημερία; Είναι εθνικισμός,...

Σε οριακό σημείο η μεταναστευτική κρίση στην Ελλάδα (του Γιώργου Τσακίρη)

Η δημιουργία κλειστών και ελεγχόμενων δομών για τη φιλοξενία των παρανόμως εισελθόντων στην Ελλάδα μεταναστών, είναι κατά τη γνώμη μου τόσο αυτονόητη, όσο αναμενόμενη...

Ο σκηνοθέτης της παράστασης «Ιστορία χωρίς όνομα» που κέρδισε το κοινό της Θεσσαλονίκης κι ετοιμάζεται να κατακτήσει κι αυτό των Αθηνών, Κώστας Γάκης, είναι ένας χαρισματικός άνθρωπος, με αξιοθαύμαστες κατακτήσεις για το νεαρό της ηλικίας του, καθόλου επηρμένος, απολύτως προσγειωμένος, αφοπλιστικά ειλικρινής και γενναιόδωρος στον συνομιλητή του. Τουλάχιστον στο ζεστό χαμόγελο και στην ευθεία του ματιά στο δικό μου βλέμμα, με τρόπο ώστε να καταρρεύσει άμεσα το παγωμένο τοίχος ανάμεσα στον συνεντευξιαστή και στον συνεντευξιαζόμενο και να δημιουργηθεί ένα φιλικό κλίμα, το οποίο επέτρεψε την κουβέντα να κυλήσει χαλαρά, πηγαία, δίχως πρόσθετους καθωσπρεπισμούς και επιτηδευμένες μικρές παρεμβάσεις, ως απόδειξη γενικών ή εξειδικευμένων γνώσεων.

Ο Κώστας Γάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας Αθήνας της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου και της κλασικής κιθάρας. Σκηνοθετεί, παίζει ως ηθοποιός, γράφει θεατρικά κείμενα, διδάσκει υποκριτική σε δραματικές σχολές και συνθέτει μουσική για παραστάσεις. Το 2006 του απονεμήθηκε το βραβείο “Δημήτρης Χορν” για την ερμηνεία του στην παράσταση “Κατσαρίδα”. Το 2008 εργάστηκε με μια ομάδα ανθρώπων με αναπηρίες και δημιούργησε την παράσταση “Σιγά το αυγό”.

Την ίδια περίοδο συμμετείχε στη τηλεοπτική σειρά “Ιωάννα της καρδιάς”. Το 2010 ίδρυσε την collectiva  “Θέα” , ένα αειθαλές εργαστήρι ελεύθερων καλλιτεχνικών πειραματισμών και ονείρων. Το 2012 ανέβασε την παράσταση “Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2”, η οποία παίχτηκε σε τρία αθηναϊκά θέατρα και ταξίδεψε σ’ όλη την Ελλάδα. Η συγκεκριμένη παράσταση συγκέντρωσε εξαιρετικές διακρίσεις στο εξωτερικό:  δύο στα κρατικά βραβεία Κύπρου το 2013, τιμητική πρόσκληση του Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς, εκπροσώπηση της  Ελλάδας στο πρώτο φεστιβάλ Σαίξπηρ στη Σερβία το 2014, αλλά και το πρώτο βραβείο στον διεθνή διαγωνισμό του Almagro festival στην Ισπανία. Επόμενες σκηνοθετικές δουλειές: «Το δένδρο του Οιδίποδα» , « Από την Αντιγόνη στη Μήδεια», «Υπηρέτης δυο αφεντάδων», «Η τελευταία μαύρη γάτα» του Ευγένιου Τριβιζά στο θέατρο Χορν.

Είναι ενεργό μέλος του Lincoln Center Theater Directors Lab με έδρα τη Νέα Υόρκη και, μάλιστα, κέρδισε δυο φορές τη σχετική υποτροφία για τα έτη (2013-2014). Την άνοιξη του 2014 επιλέχθηκε απο το Ghoete Institut, ως εκπρόσωπος της Ελλάδας στο πρόγραμμα “Τheatre experts from Southeast-Europe”, που πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο. Στον ελεύθερο χρόνο του μελοποιεί ποιήματα ή γράφει δικά του τραγούδια στην κιθάρα, στο πιάνο, στο λαούτο και στον τζουρά.

Αυτός ο πολυπράγμων, άκρως ενδιαφέρων άνθρωπος, κάθισε απέναντί μου στην «Πλατεία Θέατρου», κι ανάμεσα στα πολλά κι ενδιαφέροντα, στο τσάι και στα προσωπικά αφηγήματα, απάντησε εύκολα, γρήγορα, καίρια και με ωραία ελληνικά σε ό,τι τον ρώτησα. Βεβαίως, στον ενικό, ως φυσικό επακόλουθο του κλίματος οικειότητας που γεννήθηκε σχεδόν αμέσως μεταξύ μας. Παραθέτω τις ερωτοαπαντήσεις

  1. Πιστεύεις ότι η υπερπληθώρα θεατρικών σχημάτων στην Ελλάδα αφήνει μεγάλο περιθώριο άνθισης παρατάσεων «μαζικής κατανάλωσης» , επειδή το εύπεπτο έργο είναι μέρος της θεατρικής/σκηνικής μας παιδείας ή επειδή στην fast food εποχή μας, το πολυπληθές κοινό προτιμά την επιφανειακή έκπληξη από την επίμονη εμβάθυνση;
  • Το θέατρο είναι ομαδικό σπορ! Οι ομάδες είναι αυτές που έγραψαν, γράφουν και θα συνεχίζουν να γράφουν ιστορία. Το εύπεπτο και το fast food ανθεί παντού, τόσο στο λεγόμενο εμπορικό θέατρο όσο και στο λεγόμενο πειραματικό. Δεν φταίνε οι ομάδες γι’ αυτό. Συνεχίζω να πιστεύω στις ομάδες και ταυτόχρονα πιστεύω ότι στο θέατρο χρειάζεται πάντα το βλέμμα απ’ έξω, το βλέμμα του σκηνοθέτη – δημιουργού. Το Berliner Ensemble δεν θα ήταν τίποτα χωρίς τον Brecht και η δημιουργική ομάδα του Θεάτρου Τέχνης δεν θα ήταν τίποτα χωρίς τον Κάρολο Κουν. Αυτό όμως δεν υποβαθμίζει καθόλου τη συνεισφορά των μελών της ομάδας. Απλώς ο σκηνοθέτης – δημιουργός είναι εκείνος που σε άμεση συνάρτηση με την ομάδα ουσιαστικά ζωγραφίζει το έργο, δίνει πνοή στις λεπτομέρειες και ενιαιοποιεί τα επιμέρους αισθητικά σύμπαντα των μελών της ομάδας.
  1. Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια επαναπροσέγγιση της τελετουργικής διάστασης του θεάτρου μέσα από έργα, παραστάσεις και επιτελεστικές δράσεις που επιδιώκουν μια ουσιαστικότερη σύνδεση με το «παρακάτω» ή το «άλλο» και εστιάζουν στον υπερβατικό και πνευματικό χαρακτήρα της συλλογικής-καλλιτεχνικής εμπειρίας. Ισχύει η άποψη μόνο για πειραματικές παραστάσεις που απευθύνονται σ’ ένα ιδιαίτερο, μυημένο κοινό στο σύγχρονο θέατρο, όπου η τελετουργία είναι άρρηκτα δεμένη και με την τέχνη του θεάτρου ή κερδίζει και «ξένους» θεατές ανεξαρτήτως ηλικίας;
  • Όπως υπονόησα και στην προηγούμενη απάντηση, θέλω να πιστεύω ότι το θέατρο είναι ένα. Δεν πιστεύω στους διαχωρισμούς. Πιστεύω ότι πρέπει να μιλήσουμε συνεκτικά και να χρησιμοποιήσουμε όλα τα όπλα του θεάτρου, παλαιά και σύγχρονα (την τελετουργία, την επιτέλεση, το σπάσιμο του τέταρτου τοίχου μεταξύ ηθοποιών και κοινού, το αφηγηματικό στοιχείο, τον φορμαλισμό, τη μάσκα, τη θέση και άρση των σκηνικών ορίων, τα δάνεια από άλλες τέχνες και τόσα άλλα) με σύνεση και στόχευση. Αυτό που εγώ θεωρώ ανάγκη της εποχής είναι να μιλήσουμε ξεκάθαρα, να πούμε ιστορίες που μπορεί να τις καταλάβει ο κόσμος, που προτάσσουν την ανθρώπινη ζεστασιά, που δεν επαναλαμβάνουν τα κατεστημένα μοντέλα του κόσμου, που δεν αποξενώνουν με δηθενιές και μοντερνιές το κοινό αλλά που του ζεσταίνουν την ψυχή και εξασκούν το νου σε νέα διανοητικά εργαλεία, θέτοντας νέα ερωτήματα.
  1. Ένα ελληνικό  πανεπιστήμιο  μέσα από το «Πρόγραμμα Εξ Αποστάσεως Εκπαίδευσης»  ξεκίνησε τη διδασκαλία της θεματικής ενότητας «Η ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ». Για πρώτη φορά μέσα από πανεπιστημιακό ίδρυμα, παρέχεται πιστοποίηση εξειδίκευσης στην τέχνη της θεατρικής σκηνοθεσίας. Η Θεματική ενότητα: «Η Σκηνοθεσία στο Θέατρο» εκπονήθηκε ειδικά για απομακρυσμένη εκπαίδευση και συμπεριλαμβάνει πλήθος επεξηγηματικών σχεδιαγραμμάτων, εξειδικευμένων video και μαγνητοφωνήσεων. Πιστεύεις ότι η σκηνοθεσία διδάσκεται είτε εκ του σύνεγγυς είτε εξ αποστάσεως; Μπορεί να έχει εισαχθεί ως θεατρική διδασκαλία περί τα τέλη του 19ου αιώνα, όμως, ο μεγάλος Βολανάκης, πριν από χρόνια, σε μια από τις συνεντεύξεις του μου είπε επί λέξει: «η σκηνοθεσία είναι ταλέντο, ευφυΐα, ευρηματικότητα, θεατρική γνώση ύστερα από μελέτη έργων, φαντασία και μεράκι. Θέλεις να γίνεις σκηνοθέτης; Γονάτισε. Σε χρίζω σκηνοθέτη, τώρα. Τελείωσε. Καλή επιτυχία.» –
  • Πόσο σοφός ο Μίνως μας, πόσο μαγικός, πόσο απρόβλεπτα και πολύπλευρα ουσιώδης, πόσο μυστηριακός…Ο ορισμός του σκηνοθέτη για μένα. Υπερβατικός και γήινος. Άφατος και ειπωμένος… ‘Εχω την αίσθηση ότι η σκηνοθεσία δε διδάσκεται. Ή, για να μην είμαι απόλυτος, διδάσκεται μόνο το περίβλημά της, το σχεδιάγραμμα, ένας κάποιος σκελετός της, δίχως σάρκα, αίμα και χτυποκάρδι. Η ουσία, η ψυχή τής σκηνοθεσίας βρίσκεται πάντα σε μια βαθύτατη βουτιά στη γνώση, στην αίσθηση, στην αλήθεια που κρύβεται πίσω από τα παραπετάσματα αυτού του κόσμου. Με χαρά ακούω ωστόσο ότι ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα αποφασίζει να αγγίξει αυτή την απέραντη και τόσο γοητευτική θεματική ενότητα που ονομάζεται σκηνοθεσία. Ας είμαστε ανοιχτοί.
  1. Ο κόσμος πολλές φορές ταυτίζει τον όρο σκηνοθεσία με το στήσιμο της παράστασης. Η σκηνοθεσία είναι μια επώδυνη διδασκαλία; Είναι μια σχέση βάθους αυτή του σκηνοθέτη με τον ηθοποιό; Είναι ευχαρίστηση ή βάσανος η συνομιλία του σκηνοθέτη με το κείμενο και η μεταφορά του στον ηθοποιό; Είναι εξ’ ανάγκης αμφίδρομη συνεργασία;
  • Είναι μια μετάγγιση μαγείας. Από τον συγγραφέα στον ηθοποιό με ενδιάμεσο δίαυλο τον σκηνοθέτη. Είναι μια πολύπλοκη έννοια που περιλαμβάνει την καθοδήγηση των ηθοποιών τόσο στα εξωτερικά σχήματα των ρόλων(κινήσεις, χειρονομίες, φωνητικές γκάμες) όσο και στις λεπτότατες πτυχές των χαρακτήρων. Στην ίδια πολυσύνθετη έννοια του σκηνοθέτη θα πρέπει να προσμετρηθεί το πώς θα συνδυαστούν όλα τα επιμέρους στοιχεία μιας παράστασης (κείμενο, σκηνικά, μουσική, κοστούμια, φώτα, πολυμέσα, χορογραφίες, επιτέλεση) και πώς θα πλεύσουν αρμονικά στο κεντρικό ποτάμι νοηματοδοτημένης αισθητικής που προτείνεται ως κυρίαρχο σε κάθε ανέβασμα έργου. Είναι μια πραγματική τρέλα. Μια ωραία τρέλα για τους λίγους που θα την τολμήσουν. Ένα απονενοημένο διάβημα που μπορεί να παράξει θαύματα αλλά και ποικίλα τραύματα.
  1. Πλέον, λειτουργεί στον πρώτο κρατικό φορέα σχολή σκηνοθεσίας. Ο προηγούμενος καλλιτεχνικός Διευθυντής είχε δηλώσει ( και το κράτησα) : «η σκηνοθεσία είναι μια συνειδητή απόφαση, κάτι ανάλογο με τον δοκιμαστή αεροπλάνων. Έχει το ίδιο ρίσκο και, φοβάμαι, την ίδια θνησιμότητα. Υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στο να σκηνοθετείς και να γίνεις σκηνοθέτης». Το συμμερίζεσαι; Το έχεις βιώσει; Προσωπικά, θεωρώ ότι την καταξίωση την αποφασίζει και τη χαρίζει το κοινό. Από ο,τι έχεις εισπράξει μέχρι στιγμής, απορρίπτεις την άποψή μου;
  • Βιώνω εδώ και δυο σχεδόν δεκαετίες τη μεγάλη χαρά να δημιουργώ πρωτότυπες παραστάσεις με διαφορετική κάθε φορά θεματική, φόρα, φόρμα και ενεργειακή στάθμη. Πάντα γράφω τη μουσική στις παραστάσεις μου, πάντα βουτάω βαθιά στο κείμενο ως συν-δραματουργός, πάντα φροντίζω από πρώτο χέρι όλες τις λεπτομέρειες της αισθητικής. Συχνά παίζω και ως ηθοποιός. Συχνά παίζω live τη μουσική του έργου. Συχνά κάνω τα βίντεο των παραστάσεών μου. Σε αυτές τις δυο δεκαετίες λοιπόν μέσα από αυτό το υπέροχο ταξίδι αισθάνομαι πλήρης και ευγνώμων. Από την Κατσαρίδα ως την Αντιγόνη/Μήδεια, και από το Διχοτομημένο Υποκόμη ως την Ιστορία Χωρίς Όνομα, είχα τη χαρά να ζήσω μοναδικές στιγμές συναντήσεων με θαυμαστούς συντελεστές αλλά και εξαιρετικά επιτυχημένες παραστάσεις που κράτησαν το ενδιαφέρον του κοινού για αρκετά χρόνια η κάθε μία. Ποτέ δεν έβαλα στο νου μου ως στόχο πάνω από όλα την επιτυχία. Σε κάθε παράσταση που έκανα ήθελα να πω μια ιστορία και σε όλες μου ανεξαιρέτως τις σκηνοθεσίες είχα ένα στόχο: να φέρω στη σκήνη μικρά η μεγαλύτερα κομμάτια αυτού που εγώ ονομάζω “επανάσταση της τρυφερότητας”.
  1. Η ακατάπαυστη δραστηριότητά σου ως σκηνοθέτης, οι συνεχείς προτάσεις που δέχεσαι για να σκηνοθετήσεις έργα, η επίμονη «ζήτηση» που έχεις ως σημαίνουσα υπογραφή, η αποδοχή του κοινού και οι θετικές κριτικές, σε έχουν επηρεάσει σε βαθμό που ν’΄ αναγνωρίζεις αλλαγές στη συμπεριφορά σου;
  • Το θέατρο είναι μεγάλη σειρήνα και επειδή το ψέμα είναι εγγεγραμμένο στο μεδούλι του, μπορείς εύκολα να ξεστρατίσεις και να πέσεις στα δυο θηρία του γράμματος “ψι”: είτε να ψευτίσεις είτε να την ψωνίσεις. Επιστρατεύω λοιπόν τρεις μηχανισμούς για να αποφύγω αυτές τις κακοτοπιές. Ο πρώτος: έχω 3-4 φίλους και φίλες που με ξέρουν από παλιά και δεν έχουν καμία σχέση με το θέατρο. Σε αυτούς καταφεύγω συχνά – πυκνά για να τους ρωτήσω αν βλέπουν κάποια αλλοίωση του χαρακτήρα μου από τότε που με ήξεραν. Όταν η απάντηση είναι “ναι” τους επιτρέπω να μου ρίχνουν φάπες και να με προγκάνε φωνάζοντάς μου “σύνελθε”. Ο δεύτερος είναι η διδασκαλία του θεάτρου και κυρίως σε ανθρώπους που δεν είναι επαγγελματίες του χώρου και στους οποίους το θέατρο λειτουργεί ως έμπνευση, θεραπεία και γερό συναισθηματικό ταρακούνημα. Από αυτούς κυρίως τους ανθρώπους διδάσκομαι ήθος, ταπεινότητα, ενάργεια, ακάματη δοτικότητα, απλότητα και ευγνωμοσύνη. Ο τρίτος σχετίζεται με κάτι που αναφέρατε παραπάνω και έχει να κάνει με τον τελετουργικό χαρακτήρα της τέχνης του θεάτρου. Συχνά, αισθάνομαι ότι υπάρχει μια ιερότητα στις πρόβες, στις παραστάσεις, στις βουτιές στα κείμενα, στις μουσικές και στις αισθητικές. Υπάρχει κάτι πιο μεγάλο από το “εγώ”. Κάτι μαγεμένο. Κάτι ξεκάθαρα μεταφυσικό, ξεσηκωτικό, υπερβατικό. Μπροστά σε αυτό το στοιχείο που δεν μπορώ να το βάλω σε λέξεις στέκομαι έκθαμβος και αναγνωρίζω με χαρά τη μικρότητα, την ελαχιστότητά μου. Ψέματα είπα. Χωράει σε μια λέξη: Αγάπη.
  1. Είσαι αισιόδοξος ότι οι νέες γενιές θεμελιώνουν βάσεις για ένα καλύτερο μέλλον δικό τους, τουλάχιστον, επειδή το της χώρας διαμορφώνεται από τις πολιτικές στρατηγικές; Το σύγχρονο θέατρο στην Ελλάδα και παραστάσεις όπως «το δένδρο του Οιδίποδα» ή η «Ιστορία χωρίς όνομα» διευρύνουν πνευματικούς ορίζοντες; Καλλιεργούν έδαφος για αποδοχή διαφορετικότητας;
  • Δε θέλω να μιλήσω για το αν δικές μου σκηνοθεσίες/δραματουργίες/παραστάσεις διευρύνουν τον πνευματικό ορίζοντα του τόπου. Αυτό θα το κρίνουν άλλοι. Αυτές οι ερωτήσεις μέσα στο μυαλό και την ψυχή ενός δημιουργού μπορεί να αποβούν φίδια φαρμακερά. Ξέρω ότι παλεύω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να πω τις ιστορίες μου υπέρ της ανθρώπινης ζεστασιάς και ξεκάθαρα ενάντια σε έναν αισθητισμό και μια μετα-μοντέρνα κατάτμηση της αφήγησης, που έχουν γίνει μόδα από αρκετούς νέους αλλά και παλιότερους συναδέλφους και ιδρύματα. Αυτές οι τάσεις, άλλοτε κρύβουν μια ανάγκη για εντυπωσιασμό και άλλοτε μαρτυρούν ξεκάθαρα ημιμάθεια, πνευματική σύγχυση, ψυχολογικά αδιέξοδα που λαχταρούν να εξυμνούνται. Η διαφορετικότητα πάλι είναι μια ωραία έννοια και ανάγκη της εποχής μας. Αλλά και επικίνδυνη. Σίγουρα είναι καλό να δίνουμε όλοι τον ωραίο αγώνα για να προστατεύονται τα δικαιώματα του καθενός σε σχέση με το φύλο, τη φυλή, την τάξη. Ωστόσο, ζούμε σε μια εποχή που, με βάση το αγωνιώδες αίτημα για διαφορετικότητα, έχουμε ξεχάσει σε ποια πράγματα μοιάζουμε και υπερ-υπογραμμίζουμε σε όλα τα πεδία του βίου το τι είναι αυτό που μας κάνει διαφορετικούς και τι μας διαχωρίζει από τους άλλους, παρά το τι μας ενώνει, τι μας κάνει να μοιάζουμε και να συνδεόμαστε βαθιά με τους άλλους…Το αίτημα για διαφορετικότητα μάς κάνει να περνάμε με επικίνδυνη άνεση σε μια μανιώδη ατομικότητα.
  1. Στην νέα δεκαετία του 21ου αιώνα, που άρχισε πρόσφατα, το πολιτικοκοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας θα επηρεάσει, με κάποια συντηρητικοποίηση, τις συμπεριφορές πολιτών; Το ρωτώ, επειδή οι καταχρήσεις ελευθεριών πληγώνουν, ενίοτε, τη Δημοκρατία και κατ’ επέκταση την ομαλή διαβίωση ομάδων διαφορετικών πεποιθήσεων. Είναι εφικτό στη νέα εποχή και με τα σημερινά δεδομένα να παίξει ρόλο κατηχητή το θέατρο, ως εκφραστικό εργαλείο και να φέρει –κατά κάποιο τρόπο- ισορροπίες σε πολιτικοκοινωνικές θέσεις κι αντιθέσεις;
  • Αυτή τη στιγμή η νέα κυβέρνηση ακολουθεί τη λάθος τακτική. Βρισκόμαστε σ’ ένα σημείο, όπου η δημοκρατία αρχίζει να μοιάζει, καθημερινά, με ολοκληρωτικό καθεστώς. Μηχανισμοί καταστολής, είσοδοι σε σπίτια, εγκληματικές ακροδεξιές οργανώσεις που αθωώνονται, μισαλλοδοξία, μικρο-φασισμοί σε συναναστροφές, οικονομική ασφυξία. Οφείλουμε, ως πνευματικοί άνθρωποι, να μιλήσουμε ανοιχτά για αυτά μέσα από το έργο μας αλλά και σε κάθε “βήμα” που μας δίνεται. Έχω την αίσθηση ότι αν δεν αντιδράσουμε θα δούμε πολύ χειρότερα πράγματα στο κοινωνικό πεδίο.
  1. Τι περιλαμβάνει το πλάνο σου για το επόμενο διάστημα;
  • Το 2020 μπαίνει με έναν “δημιουργικό χαμό” με παραστάσεις, σεμινάρια, συναυλίες! Μετά την τεράστια επιτυχία της “Ιστορίας Χωρίς Όνομα” στη Θεσσαλονίκη, όπου η παράσταση έκανε πανελλήνια πρεμιέρα, κατεβαίνουμε στην Αθήνα και ξεκινάμε παραστάσεις στις 17 Γενάρη στο φιλόξενο ίδρυμα Μιχάλης Κακοκογιάννης. Οι παραστάσεις μου “Από την Αντιγόνη στη Μήδεια”, και “Ιστορία ενός σκύλου που τον έλεγαν πιστό”, καθώς και ο μονόλογός μου σε σκηνοθεσία Νίκου Καραγέωργου “Καπράλος, τα πρώτα βήματα”, θα συνεχιστούν σε όλη τη χώρα και σε σχολεία της Αθήνας. Τα σεμινάρια μου για τα Χανιά και για ιστορίες φυλών του κόσμου θα καταλήξουν σε παραστάσεις τον Ιούνιο. Επίσης το live μου “Τραγούδια ενός τρυφερού θεού” θα παιχτεί σε διάφορους συναυλιακούς, θεατρικούς και άλλους ενεργειακούς χώρους!

Ο Κώστας Γάκης όχι μόνο μίλησε, όχι μόνο χάρισε όμορφη παρέα, αλλά κέρασε και το τσάι. Χαρισματικός καλλιτέχνης, γαλαντόμος άνθρωπος. Τον ευχαριστώ πολύ και του εύχομαι καλή συνέχεια.

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Προτάσεις του συντάκτη

Διαφημίσεις