Τρίτη, Απρίλιος 13, 2021

Γιολάντα Μπαλαούρα: «Τίποτα δεν είναι δεδομένο»

Ροή Ειδήσεων

Άρθρα & Απόψεις

Οικονομία

Εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΟΣ
Έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση από την εφημερίδα της Καβάλας "ΕΝΗΜΕΡΟΣ" και το Kavala Web News

Η ηθοποιός Γιολάντα Μπαλαούρα μιλά στο TheTOC για την επιστροφή της στην τηλεόραση με τον ρόλο της Ρούλας στη σειρά “Τα καλύτερά μας χρόνια” στην ΕΡΤ, για τη μητέρα της που έφυγε από τη ζωή ξαφνικά και την δίδαξε ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο, αλλά και για το χαστούκι που έδωσε στα πρώτα της βήματα σε κάποιον που ξεπέρασε τα όρια στο επαγγελματικό της περιβάλλον.

Η σειρά “Τα καλύτερά μας χρόνια” στην ΕΡΤ ήταν η αφορμή να επιστρέψεις στη τηλεόραση μετά από κάποια χρόνια. Γιατί ένιωσες οτι έπρεπε να κάνεις ένα διάλειμμα από την tv; Γιατί επέλεξες αυτή τη σειρά για την επιστροφή σου;

Δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να κάνω διάλειμμα από την τηλεόραση. Ανήκω σε αυτούς που εκτιμούν το μέσον και δεν το έχουν δαιμονοποιήσει. Αν σέβεσαι τον εαυτό σου και τη δουλειά σου το χρησιμοποιείς το μέσον και δεν σε χρησιμοποιεί. Απλώς μετά την επιτυχία της Πολυκατοικίας στο Mega, άρχισαν τα δύσκολα χρόνια της κρίσης που βίωσε η χώρα μας και άρχισαν να γίνονται όλο και λιγότερες δουλειές στην τηλεόραση. Ηταν θέμα συγκυρίας.

Εν τω μεταξύ, άρχισε η συνεργασία μου με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στη Θεσσαλονίκη, που μου δόθηκε η δυνατότητα να παίξω υπέροχα πράγματα. Μου άρεσε και η Θεσσαλονίκη με τους νωχελικούς ρυθμούς της και κάπως έτσι κόλλησα στο Βορρά για περίπου οκτώ χρόνια, που όμως ήταν εξαιρετικά δημιουργικά. Ήθελα πάρα πολύ να επιστρέψω με μιά ωραία σειρά στην τηλεόραση και το σύμπαν συνωμότησε ευτυχώς.

Το σενάριο της Κατερίνας Μπέη και του Νίκου Απειρανθίτη, δυο καταξιωμένων ανθρώπων στη γραφή, η Όλγα Μαλέα στη σκηνοθεσία, που έχω λατρέψει τις ταινίες της και πάντα ονειρευόμουν να δουλέψω μαζί της, η παραγωγή της Tanwear, η Κατερίνα, ο Μελέτης, η Υβόννη μου που μας συνδέει μία φιλία ετών και όλη η διανομή συναδέλφων που αγαπώ και εκτιμώ, ήταν οι καλύτερες προϋποθέσεις που θα μπορούσα να φανταστώ!

Αλλά και το ότι αυτή η σειρά θα έβγαινε από το κανάλι της ΕΡΤ, έμοιαζε σαν ένα στοίχημα που έπρεπε να κερδηθεί. Και ήθελα πάρα πολύ να είμαι μέρος αυτού του στοιχήματος. Και κάπως έτσι άρχισε αυτό το ωραίο ταξίδι στα χρόνια μιας άλλης εποχής. Το οποίο αυτό κι αν ήταν πρόκληση και απωθημένο! Αγαπώ τις σειρές εποχής!

Μίλησε μας για τον ρόλο της… κουτσομπόλας γειτόνισσας και την ερμηνεία σου που έχει κερδίσει τις εντυπώσεις.

Εδώ πρέπει να πω ότι σαν άνθρωπος απεχθάνομαι το κουτσομπολιό. Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα μάθει αυτού του είδους τα νέα! είμαι εντελώς Πάστα Φλώρα! Η ατάκα της Αρώνη: Α ! Στέλιο ήρθες , με χαρακτηρίζει… Στον κόσμο μου κυριολεκτικά. ‘Ομως έχω συναντήσει πολλές Ρούλες που ζουν μέσα από τις ζωές των άλλων.

Έχω μάθει να σέβομαι κάθε ρόλο που πρέπει να υποδυθώ. Δεν τον κρίνω. Τον δέχομαι , έτσι όπως είναι. Αυτό με κάνει να τον καταλάβω καλύτερα. Να εμπιστευτώ το ένστικτό μου και να τον ερευνήσω. Να αρχίσω να μπαίνω στα παπούτσια του και να ακούω την ανάσα του. Οπότε την Ρούλα την δέχτηκα, την πήρα από το χέρι κι αρχίσαμε να περπατάμε μαζί… κάπως έτσι… καμιά φορά βέβαια λέω στην Όλγα στο γύρισμα: Μα τι λέει πάλι η φαρμακόγλωσσα… γελάμε και συνεχίζουμε το πλάνο. Και περνάμε και ωραία.

Τι θυμάσαι από τα δικά σου “καλύτερα χρόνια”; Ποια ήταν η καλύτερη περίοδος της ζωής σου μέχρι σήμερα;

Μεγάλωσα στη Λαμπρινή και στα Ανω Πατήσια και ανήκω σ ‘αυτή τη γενιά που πρόλαβε και τις αλάνες και το παιχνίδι στο δρόμο. Περιμέναμε το απόγευμα για να βγούμε και να παίξουμε από μπάλα μέχρι κυνηγητό, κρυφτό, λάστιχο τα κορίτσια, να σκαρφαλώσουμε στα δέντρα, να φτάσουμε μέχρι το σημερινό Αλσος Γαλατσιου για να ανακαλύψουμε τις φωλιές των αλεπούδων. Είχαμε μία επαφή με τη φύση, που δεν την έχουν τα παιδιά της εποχής μας. Η ανάγκη μας να ανακαλύψουμε κάτι, που δεν το είχε βρει κανένας άλλος πριν από μας, είναι μια αίσθηση που ακόμη την κουβαλάω σαν μνήμη αθωότητας. Αυτή η αθωότητα αν γίνει αναζήτηση ζωής μπορεί να σε οδηγήσει να ζήσεις όμορφα πράγματα κι ευτυχώς αυτά μου δόθηκαν με απόλυτη γενναιοδωρία.

Σε γνωρίσαμε πολλά χρόνια πριν μέσα από τη συμμετοχή σου σε πολλές σειρές της τηλεόρασης. Στιγματίστηκες ποτέ από ρόλους σου; Ένιωσες να σε αδικούν και να σε περιορίζουν σε ένα συγκεκριμένο είδος ρόλου;

Η πρώτη μου επαφή με τη δουλειά μας, ήταν μέσω της τηλεόρασης πριν καν μπω στη Δραματική Σχολή. Με πήρε ο Γιάννης Δαλιανίδης στα Λιονταράκια του με την προϋπόθεση ότι δε θα “ψωνιστώ ” και θα πάω στη Δραματική Σχολή σε ένα μήνα που θα άρχιζαν τα μαθήματα. Και φυσικά πήγα. Ούτως η άλλως θα πήγαινα , το είχα αποφασίσει από το σχολείο ότι με αφορά το θέατρο και μόνο αυτό. Η αλήθεια είναι ότι περισσότερο μου δόθηκαν κωμικοί ρόλοι. Έχω παίξει και πιο δραματικά πράγματα, όπως στην καθημερινή σειρά του Mega,” Παράλληλοι δρόμοι”.

Δεν έχω όμως ποτέ αυτό το αίσθημα της αδικίας. Έχω το αίσθημα της ευθύνης ενός ρόλου. Ότι πρέπει αυτό που μου δόθηκε να το φροντίσω, να το αγαπήσω και να το κάνω να αγαπηθεί και απο τον κοινό. Θα ήθελα βέβαια να παίξω και πιο δραματικά πράγματα τώρα που μεγαλώνω. Έπαιξα στο θέατρο, στην Οικογενειακή Γιορτή ( FESTEN), του Βιντεμπεργκ, τη μάνα, μιά σκοτεινή και χειριστική γυναίκα, θύτη και θύμα μαζί και ήρθαν φίλοι και συνεργάτες από την τηλεόραση και μου είπαν υπέροχα πράγματα.

Άρχισαν να με βλέπουν και για άλλους ρόλους ,που μέχρι τώρα δε με έβλεπαν ποτέ κι αυτό ήταν πολύ καλό για μένα. Αν έχεις ένα ωραίο σενάριο μπορείς να βγάλεις ωραία πράγματα και ποιότητες είτε παίξεις δραματικούς είτε παίξεις κωμικούς ρόλους.

Μια πρόσφατη έρευνα αναφέρει ότι το 85% των γυναικών έχουν πέσει θύματα σεξουαλικης παρενόχλησης στη δουλειά. Έχεις πει ότι έδωσες χαστούκι σε κάποιον όταν ξεπέρασε τα όρια στο επαγγελματικό σου περιβάλλον.

Αυτό συνέβη στα πρώτα μου βήματα στο χώρο και ήταν αυθόρμητη και ενστικτώδης αντίδραση. Ούτε τότε φοβήθηκα, αλλά ούτε και τώρα θα φοβόμουν να αντιδράσω. Δε θα έδινα ενδεχομένως χαστούκι, αλλά αν ήταν μία πολύ δύσκολη και πιεστική κατάσταση μπορεί και να το ξανάκανα. Δεν ξερω. Το να χρησιμοποιεί κάποιος την εξουσία που έχει σε μια εξαρτημένη σχέση εργασίας, για να ικανοποιήσει τα σεξουαλικά του ένστικτα μου δημιουργεί αποστροφή. Οι άνθρωποι που το κάνουν αυτό χρειάζονται κυρίως ψυχιατρική φροντίδα. Είναι άνθρωποι με χαμηλή αυτοεκτίμηση που χρησιμοποιούν την όποια εξουσία τους για να ικανοποιήσουν τον ναρκισσισμό τους. Αν μπεις στο παιχνίδι τους, το αποτέλεσμα είναι μοιραίο με μαθηματική ακρίβεια. Το να δεχτείς μία τέτοια κατάσταση θα σου κοστίσει πολύ περισσότερο από το να αντιδράσεις με ένα χαστούκι.

Έχασες τη μητέρα σου σε νεαρή ηλικία σε τροχαίο. Πώς επηρέασε τη ζωή σου, τις επιλογές σου, τα πράγματα που θεωρείς σημαντικά;

Από πολύ νωρίς συνειδητοποίησα πως τίποτα δεν μπορώ να το θεωρώ ως δεδομένο. Ο πόνος της απώλειας ήταν μεγάλος. Έμαθα, πως δεν πρέπει να κρατάω τίποτα για το μετά. Ολα να είναι στο εδώ και στο τώρα. Να ζω την κάθε στιγμή σα να είναι η τελευταία μου στιγμή. Να βιώνονται όλα στο μέγεθος που τους αναλογεί και που γεμίζει η ψυχή και η καρδιά. Να μη μένει τίποτα για το μετά. Να μένω στην ουσία των πραγμάτων. Να με αφορά η αλήθεια των στιγμών. Να αναζητώ την ομορφιά της ζωής. Να αποφεύγω να σπαταλιέμαι, αυτό ακόμη το δουλεύω. Να καταλάβω πόσο σημαντικό είναι το να αναπνέουμε κάθε στιγμή. Οτι είμαστε μια κλωστή που μπορεί ξαφνικά να σπάσει. Χωρίς καμία προειδοποίηση. Οτι χρωστάμε στον εαυτό μας να τον χορτάσουμε με αγάπη, να πάρουμε αλλά και να δώσουμε.

Τι είναι έρωτας για σένα;

Είναι σα να χορεύεις σε μιά λεωφόρο και δίπλα σου περνάνε αυτοκίνητα που τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, αλλά εσύ τα αγνοείς και χορεύεις μέχρι τελικής πτώσεως.

Πώς βλέπεις την κατάσταση με τα κλειστά θέατρα;

Μου λείπει αβάσταχτα το θέατρο. Μου λείπει και το να είμαι στη σκηνή και να παίζω αλλά και στην πλατεία για να παρακολουθήσω μια παράσταση. Είναι ότι πιο δύσκολο έχουμε βιώσει στον πλανήτη. Ακόμη και στους δύο παγκόσμιους πολέμους τα θέατρα λειτουργούσαν. Ο κόσμος έβρισκε παρηγοριά στο θέατρο… Αυτή η αίσθηση του μαζί της κοινωνίας όταν με κάποιους άλλους παρακολουθείς και βιώνεις μια παράσταση είναι μοναδική. Τώρα πολεμάμε με έναν αόρατο εχθρό. Έχουμε τη χειρότερη μορφή πολέμου, που γνωρίσαμε ως ανθρωπότητα.

Μαθαίνουμε να επικοινωνούμε και να βιώνουμε αυτό το μαζί μέσα από το διαδίκτυο. Χάνουμε αυτή την αίσθηση της προσωπικής επαφής. Αυτό με τρομάζει. Το πως θα βγούμε ψυχικά μετά από όλο αυτό. Θα έπρεπε εκτός από τους λοιμωξιολόγους και τους επιδημιολόγους ,να υπάρχουν και ψυχίατροι. και ψυχολόγοι στις συσκέψεις. Είναι αναγκαίο. Πως θα διαχειριστούμε ψυχικά όλο αυτό. Πως θα είναι η επόμενη μέρα. Εύχομαι και ελπίζω τα εμβόλια που ακούμε ότι έχουν βρεθεί να είναι αποτελεσματικά και να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης που ζούμε. Να σταθούμε ο πιο δυνατός στον πιο αδύναμο και να ξαναβρούμε τις ζωές μας πάλι. Παρόλα αυτά δε γίνεται να πεθάνει το θέατρο. Είναι ψυχική ανάγκη αυτή η κάθαρση ψυχής που μας προσφέρει. Όταν τελειώσει όλο αυτό, θα βγει πιο δυνατό. Έχει πολύ λάδι το καντήλι του θεάτρου και θα καίει στους αιώνες.

Πρέπει ωστόσο να σκεφτούμε ότι το απρόσμενο γεγονός πως το θέατρο, μένει αναγκαστικά σε ένα είδος αναερόβιας νάρκης για υγειονομικούς λόγους, δημιουργεί ένα θετικό κεκτημένο το οποίο αργότερα θα αποκτήσει πολύ μεγάλη σημασία. Ποιό είναι αυτό; Το διαδίκτυο προφανώς, δεν μπορεί να αναπληρώσει τη μαγεία της άμεσης θεατρικής εμπειρίας μπορεί όμως να αποτελέσει ένα πολύτιμο συμπλήρωμα της.

Αφενός για τη διάσωση των θεατρικών παραστάσεων μέσα στον ιστορικό χρόνο και αφετέρου για να γίνουν κοινωνοί της θεατρικής μαγείας και να αναζητήσουν το θέατρο περιοχές και πολίτες που είναι μακριά από το επίκεντρο των θεατρικών παραγωγών αλλά και οι Έλληνες του εξωτερικού. Αυτό ίσως ωθήσει σε νέες δυνατότητες ευρύτερης παρουσίας της ελληνικής θεατρικής παραγωγής με εφαλτήριο τις χώρες στις οποίες ζει και ακμάζει ο απόδημος ελληνισμός. Μια τέτοια κατεύθυνση όμως δεν μπορεί να γίνει από μόνη της πραγματικότητα. Πρέπει να στοχοθετηθεί και να οργανωθεί.

πηγή: http://thetoc.gr

 

spot_img

Διαφημίσεις