του Γιώργου Δημητρακάκη

Αναρωτιέμαι αν η εξουσία έχει τόση αναισθησία που ακουμπά τον ρεβανσισμό!!

Αναρωτιέμαι γιατί τόσο μένος πια προς το λαό, γιατί κοιτάζουν μόνο την παρέα τους, τον περίγυρο τους και τους κλακαδόρους; Γιατί τόση σπουδή για την καταστροφή της χώρας;

Οι αριστεροί – οι περιστασιακοί της συμφοράς- και όχι μόνο, θα έπρεπε να μελετήσουν την επανάσταση στη Ρωσία. Γιατί ξεσηκώθηκαν; Γιατί οι προλετάριοι που λιμοκτονούσαν κατάσφαξαν τόσο κόσμο; Γιατί; Γιατί οι αφέντες ζούσαν μέσα στον πλούτο και στο χρυσάφι και ο λαός δεν είχε τα προς το ζην!!!

Από ότι διαβάζουμε και ακούμε στα ΜΜΕ, βλέπουμε προσλήψεις υπάλληλων στη Βουλή, πρώην συζύγου προέδρου Β(ο)υλής, κομματικών φίλων, παιδιών… Η διαφάνεια πήρε φωτιά!!! Και όχι μόνο αυτό, προκαλούν και με τον τρόπο πρόσληψης!

Δεν είναι μοναδικό φαινόμενο η πρόσληψη ημετέρου υπαλλήλου στη Βουλή, και κάποιος άλλος που έγινε κάποτε, πρόεδρος Βουλής για μια ημέρα (!) το μόνο του κατόρθωμα για το λαό που υπηρετούσε, ήταν να τακτοποιήσει το παιδί του. Ο λαός όμως τον έθεσε στο περιθώριο να βλέπει την εξουσία με τα κιάλια που τόσο λιγουρευόταν!!!

Αναρωτηθείτε γιατί τα παιδιά τους, πάντα βολεύονται στη Βουλή, στις ΔΕΚΟ, στην τράπεζα Ελλάδος; Γιατί οι αποδοχές τους είναι προκλητικά υψηλές, φυσικά λένε έχουν ειδικό ταμείο, αλλά δεν ακούμε ότι, αν πέσει έξω οικονομικά μια ΔΕΚΟ τους πληρώνουν οι συνταξιούχοι που μαραζώνουν, και οι μισθωτοί των τετρακοσίων ευρώ – οι λιμοκτονούντες των άλλων ταμείων!!!

Δεν είναι τυχαίο που οι πρώτοι που πήραν αύξηση με τη σημερινή κυβέρνηση, «για πρωινό επιδόρπιο», ήταν οι υπάλληλοι της ΔΕΗ!!

Τόση αναισθησία, τόση αφασία, τόσο τσαλαπάτημα του λαού;

Τα γράφω εδώ και χρόνια!!!

Πριν ένα χρονικό διάστημα έστειλα ένα μήνυμα σε πολιτικό κόμμα με το ερώτημα: «παλιά δόθηκαν μεγάλες αποδοχές σε πολιτικούς για να μην γίνουν αργυρώνητοι . Αυτών που οι αποδοχές ήταν δέκα με δεκαπέντε χιλιάδες και εκτοξεύθηκαν στις ογδόντα, ενενήντα χιλιάδες, σε δεδομένη στιγμή –σε κάποιο ψήφισμα νόμου – θα κοιτάξουν το συμφέρον του λαού ή την πάρτι τους; μήπως έγιναν αργυρώνητοι του ίδιου του κράτους; Ποια η θέση σας;». Ακόμη περιμένω (και θα περιμένω για πολύ ακόμα) την απάντηση!!!

Για απαντήστε μου εσείς -αν θέλετε- αγαπητοί μου: «εάν ένας πολιτικός έπαιρνε τις ανώτερες αποδοχές ενός δημοσίου υπαλλήλου θα προσπαθούσε να αυξήσει με μέτρα, δουλειά, οικονομική ανόρθωση του κράτους, τις αποδοχές του και κατά συνέπεια του λαού;» Θα μου πείτε: εργάζονται πολλές ώρες . Ναι αλλά είναι και οι υπερωρίες, οι επιτροπές, τα εκτός έδρας και όχι μόνο αυτά…

Σαν διευθυντής σχολείου δούλευα σχεδόν 24 ώρες το εικοσιτετράωρο και οι αποδοχές μου, την εποχή των παχέων αγελάδων, ήταν 300 ευρώ σαν διευθυντικό επίδομα, άλλων υπαλλήλων ίσως και λιγότερο!

Ας προβληματίσουν λοιπόν ορισμένα πράγματα και ενέργειες τους εχέφρονες νομοθετούντες, τους διαλαλούντες τον κλάδο… του «κάτι διαφορετικού».

Ο λαός ξυπνά και δεν ξεχνά!

Παρόλα αυτά, άρχισαν και τα μηνύματα: «ο επόμενος θα φέρει μνημόνια, λιτότητα …» Με αυτές τις προεκλογικές προσλήψεις, τις παροχές χωρίς αντίκρισμα για το λαό και την οικονομία, είναι δυνατόν το πλεόνασμα, που προήλθε από τη καταλήστευση του λαού, να μην μεταπηδήσει σε έλλειμμα σε χρόνο dt ; Ποιος θα τα πληρώσει; φυσικά ο λαός, που έχει και την ευθύνη για τις επιλογές του!!!

Ακούω και κάποιον ειδήμονα: «την κρίση την πλήρωσαν οι τράπεζες»!!! Δεν την πλήρωσαν οι τράπεζες αγαπητέ μου, ο λαός πλήρωσε την κρίση, ακόμη και τις τράπεζες!!!

Ο μόνος λόγος που ήμουν υπέρ της επίβλεψης στον οικονομικό τομέα από ευρωπαϊκούς θεσμούς, ήταν το ότι θα μας έβαζαν σε μια τάξη, με όλα τα λάθη τους! Είναι δυνατόν το παμπάλαιο να μπει σε τάξη, είναι δυνατόν να μην ακολουθήσουμε και εντός μνημονίων την αρχή, «κάνουμε προσλήψεις για να αλλάξουμε υπέρ ημών το εκλογικό σώμα;»…

Φυσικά σήμερα προσπαθήσαμε με νύχια και με δόντια να κάνουμε τους ημετέρους πεινασμένους, νεόπλουτους και βολεμένους, τη στιγμή μάλιστα που ο λαός λιμοκτονεί! Ποιος ενδιαφέρεται για τα παιδιά του λαού, ποιος άγγιξε την ταλαιπωρία του; Από λόγια; να φάνε και οι κότες, όπως λέει ο λαός!!!

Το να μπορέσουμε να τακτοποιήσουμε τους ημετέρους, τα παιδιά μας από το δημόσιο κορβανά, εγώ το βλέπω σαν το: «τι; είμαι μέσα στο μέλι και δεν θα κάνω απλοχεριά να επωφεληθώ και εγώ; Μ…ς είμαι;»

Σας λυπάμαι κύριοι, είστε αξιολύπητοι!!! Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις με αξιοσέβαστους πολιτικούς.

Ας πρυτανεύσει –έστω και την έσχατη στιγμή λοιπόν- η λογική, η ταπεινότητα, η περισυλλογή, η αλληλεγγύη! …

Δημητρακάκης Γεώργιος

Πρώην Δ/ντής Γυμνασίου Λυκείου