Πέμπτη, 17 Ιουνίου, 2021

Τριανταφυλλιά, 3ο μέρος (της Αναστασίας Τερζόγλου)

Ροή Ειδήσεων

Άρθρα & Απόψεις

Οικονομία

Εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΟΣ
Έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση από την εφημερίδα της Καβάλας "ΕΝΗΜΕΡΟΣ" και το Kavala Web News
spot_img

Γράφει η Αναστασία Τερζόγλου

Η Τριανταφυλλιά, η αφανής ηρωίδα της ιστορίας μας, σαν ευλογημένη, και υπεύθυνη μάνα καθώς είναι, συνέχισε και συνεχίζει τον αγώνα της, μέχρι τελικής πτώσης. Αυτό διδάχτηκε από την μάνα της, αυτό συνεχίζει, η Ελληνίδα μας. Η υπομονή και επιμονή της, είναι αστείρευτες! Εμπνευσμένες!

Είπαμε. Είχε σιμά, Χριστό και Παναγιά. Επίσης, υπήρξε αθλήτρια μακρινών αποστάσεων. Αθλήματα που αναπτύσσουν δυνάμεις, πολύ μεγαλύτερες από των συνηθισμένων ανθρώπων!

Διότι, αυτοί οι αθλητές μαθαίνουν να βάζουν τον αυτόματο πιλότο και να ξεχνούν να σταματήσουν.

Αν… για κάποιο λόγο πέσουν στην διαδρομή, σηκώνονται αμέσως και συνεχίζουν. Από τέτοιου είδους προπονήσεις, απορρέουν, οι υπεράνθρωπες προσπάθειες! Η Τριανταφυλλιά μας, μπορεί να μην ακούστηκε σαν παγκόσμια αθλήτρια, όπως της άρμοζε, παρ’ όλο που είχε όλα τα προσόντα, σαν αθλητικό ταλέντο του καιρού της, είναι όμως, μια αφανής αθλήτρια ζωής.

Ποτέ δεν έδιωξε τον σύζυγο της από το σπίτι. Πάντα του άφηνε την πόρτα ανοιχτή. Να έρχεται, να τον βλέπουν τα παιδιά του. Δεν ήταν ζευγάρι πλέον. Δεν τον μισούσε όμως. Αντιλήφθηκε την αδυναμία του χαρακτήρα του, ώστε να αντιμετωπίσει τον διαρκή αγώνα, βελτίωσης της υγείας της κόρης τους. Ευχόταν, κάποια στιγμή να καταλάβει. Για τον ίδιο. Αυτή, είχε πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα και τον πάλευε με όλη της, την δύναμη!

Τα μεγαλύτερα παιδία σπούδασαν και είναι δημιουργικά και αξιόλογα μέλη της παροικίας του Μόντρεαλ. Η μικρότερη, χαϊδευμένη, λόγω των αντιξοοτήτων, της υγείας της, είχε κάποιες παραβατικές συμπεριφορές, που με την επιμονή της αγίας αυτής μάνας, τις ξεπέρασε. Η Τριανταφυλλιά, η τραγική μάνα της αληθινής μας ιστορίας, συνέχισε να βοηθά, τα παιδιά της ακόμη και μετά την οικονομική τους ανεξαρτησία. Όταν πλέον έχουν πατήσει καλά στα πόδια τους. Γιατί πάντα η αφοσιωμένη μάνα μπορεί να διακρίνει και την λεπτομέρεια των αναγκών των παιδιών της, ώστε να προσφέρει ανάλογα.

Η αυτοθυσία της Τριανταφυλλιάς, στο θείο δώρο που της χάρισε η φύση, την μητρότητα, είναι απεριόριστη. Μπορεί τα πάντα να έχουν απαξιωθεί, στον ταχύ, συμφεροντολογικό, λαμπερό από προβολείς και διαφημίσεις, κόσμο που ζούμε. Το νήμα της ζωή ενός ανθρώπου, πολλές φορές, δυστυχώς, παιδιών, φαίνεται να κόβεται χωρίς ιδιαίτερη σκέψη. Σε κάθε τικ-τακ του ρολογιού, πεθαίνει ένα παιδί. Για διάφορους λόγους. Τόσο απλά.

Χιλιάδες γυναίκες, υποβάλλονται σε οδυνηρές θεραπείες, ώστε να αποκτήσουν, ένα δικό τους παιδί. Άλλες τόσες, προσπαθούν, για προσωπικούς λόγους, να ξεφορτωθούν ένα παιδί. Άλλες, που η φύση δεν τις προίκισε με το Θείο δώρο της γονιμότητας, υιοθετούν, εγκαταλελειμμένα παιδιά.

Η μητρότητα, που μέσα από βιολογικές διεργασίες προκύπτει, είναι η σκυτάλη ζωής. Αλλά, είναι και το θαύμα της ζωής! Έτσι παραδίδει η μια γενιά, την επόμενη. Η κάθε γυναίκα που φέρει στα σπλάχνα της παιδί, ρισκάρει την ζωή της και καταθέτει την ύπαρξη της. Διότι η μητρότητα, είναι μέρος της φύσης. Σωστός πατέρας, αν θέλεις γίνεσαι. Ενώ αν γίνεις μάνα, ελκύεσαι στο παιδί σου, σαν την σελήνη στην γη. Τα προσφέρει όλα μια μάνα, στον βωμό της συνέχειας. Την αλλαγή του σώματός της, τον θηλασμό, που έχει αποδειχθεί ότι αναπτύσσει σπάνια θωράκιση στο ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού, την ξαγρύπνια των νηπίων όταν βγάζουν τα δόντια, ή αρρωσταίνουν, την αγωνία, στην εφηβεία, την πάλη για την μόρφωση, την λαχτάρα να δεις ένα χαμόγελο, που πηγάζει από την επιτυχία τους. Δεν νιώθει την κούραση, τον κόπο, την προσφορά. Τεράστιες θυσίες πάντα κάνουν οι μάνες. Αυτονόητα. Χωρίς να σκέπτονται. Χωρίς να μετράνε. Το θεωρούν απλό, όπως η λησμονιά των πόνων της γέννας. Γιατί τους το έχει φυτέψει η ίδια η φύση. Το μητρικό φίλτρο, όπως παγκόσμια είναι γνωστό. Το διακρίνεις, όπου συναντάς, μάνα και παιδί. Αόρατους, σαν ατσάλι δεσμούς, που ένας απλός οφθαλμός, μπορεί να διακρίνει.

Έτσι και η Τριανταφυλλιά. Μόνο ανθούσε για τα παιδιά της, χωρίς ίχνος αγκάθι. Ούτε μια άσχημη σκέψη… Μόνο απέραντη αγάπη. Τον σύζυγο πάλι, λες από θεία δικαιοσύνη, που αμέτοχος έμεινε στα δεινά των δικών του, τον βρήκε καρκίνος. Παρηγοριά του έδινε κι αυτουνού η μάνα των παιδιών του. Ποτέ δεν έμειναν κάτω από την ίδια στέγη. Σύντομες επισκέψεις, ήταν η μόνη επαφή τους. Αλλά προσεύχονταν γι’ αυτόν. Η ψυχή της ήταν απαλά βελούδινη, σαν ροδοπέταλο! Η μορφή της, απόλυτα λιτή, αέρινη, βγαλμένη από τον Παράδεισο. Εκεί που τέτοιες υπάρξεις πηγαίνουν. Γιατί μόλις μπήκαν σε σειρά τα παιδιά, χαλάρωσε, και όλη η προσπάθεια, βγήκε.

Αρρώστησε η μάνα…

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΤΕΡΖΟΓΛΟΥ

ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΝΙΣ ΣΕΡΒΙΑΣ

Διαφημίσεις