Τετάρτη, 19 Μαΐου, 2021

Τριανταφυλλιά, 2ο μέρος, (της Αναστασίας Τερζόγλου)

Ροή Ειδήσεων

Άρθρα & Απόψεις

Οικονομία

Εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΟΣ
Έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση από την εφημερίδα της Καβάλας "ΕΝΗΜΕΡΟΣ" και το Kavala Web News

Γράφει η Αναστασία Τερζόγλου

Η Τριανταφυλλιά μας, η μικροπαντρεμένη μετανάστρια, στο Μόντρεαλ του Καναδά, φυσικά, στην αρχή ζούσε χαρούμενη, παρ’ όλη την διαφορετικότητα του καιρού, σε σχέση με το μαλακό κλίμα της παραθαλάσσιας πόλης που έζησε μέχρι τα είκοσι της. Και παρ’ όλες τις δυσκολίες των πρώτων χρόνων ώστε να στήσει το νοικοκυριό της, ζεστό και ευλογημένο.

Σαγήνευε τον σύζυγο, με αυτά της τα προσόντα. Την λάτρευε! Σαν τα μάτια του την πρόσεχε! Το ζευγάρι δένονταν περισσότερο και περισσότερο ώστε αποφάσισαν για δεύτερο παιδί. Πάντα, όταν το πρώτο παιδί είναι αγόρι, το ζευγάρι συνήθως επιθυμεί, το δεύτερο παιδί, να είναι κορίτσι. Η ζωή ήταν απλόχερη μαζί τους, έτσι απόκτησαν, ένα χαριτωμένο, ολόγερο κοριτσάκι. Το νεαρό ζευγάρι έλαμπε από ευτυχία! Η πανέμορφη οικογένεια ήταν πραγματικά δακτυλοδεικτούμενη! Τους θαύμαζαν όπου έβγαιναν. Όλοι είχαν να λένε για την αρμονικότητα αυτής της πραγματικά ωραίας οικογένειας! Αλλά και ποιός δεν δοκιμάζεται, από την σκληρή την μοίρα;

Η Τριανταφυλλιά, για τρίτη φορά κυοφορεί. Κι αυτή την φορά κορίτσι. Όμως δεν γεννήθηκε υγιές, το τρίτο παιδί. Φαρμάκι ποτίστηκε όλη η οικογένεια. Η ψυχή της μάνας, μαύρη. Συνήθως, οι άνδρες λακίζουν σε τέτοιες περιπτώσεις. Έτσι και ο πατέρας εφάνη αδύναμος να βαστάξει το φορτίο. Και όπως πολύ συχνά συμβαίνει, όταν η μάνα είναι πολυάσχολη με τα παιδιά της, κάπου, παραμελεί τον άνδρα. Όταν μάλιστα υπάρχει πρόβλημα σε κάποιο από τα παιδιά της…. Έστω κι αν αυτό είναι ένα απλό κρύωμα. Ξενυχτά, αγωνιά, λιώνει. Πού διάθεση γι’ αγάπες προς τον σύζυγο που, γυρνώντας κουρασμένος από την δουλειά, τις περιμένει.

Η Τριανταφυλλίτσα τον περίμενε, και μιας κι άλλον δεν είχε να μοιραστεί τον πόνο που τους βρήκε, μοιρολογούσε πλάι του. Μια-δυο, απόκαμε ο έρμος. Καλοθελήτρες πολλές. Την αγκαλιά ν’ ανοίξουν. Έτσι λακίζει ο σύζυγος. Στην αρχή δειλά, συγκρατημένα. Μετά με θράσος, με καυγά. Τα χρήματα; Χαμένα…

Μάταια η Τριανταφυλλιά προσμένει στο κατώφλι. Ούτε νωρίς, ούτε αργά, ο άνδρας δεν διαβαίνει. Ούτε παρήγορη αγκαλιά, πλέον, την περιμένει.

Πότε-πότε σαν τον κλέφτη, διαβαίνει το κατώφλι, της άλλοτε ζεστής φωλιάς, γεμάτης χάδια και φιλιά και ενοχικά κοιτά… Ξέρει πως είναι ένοχος. Μα η ξένη η αγκαλιά, είναι πάντα, ποιό γλυκιά. Εκεί ξενυχτά ως την αυγή, δίχως φόβο και ντροπή. Και η μάνα η καψερή, μόνη κλαίει και θρηνεί. Ξάφνου, το κορμί ορθώνει. Και απόφαση λαμβάνει, μόνη, να παλέψει, έχοντας σιμά της, Χριστό και Παναγιά.

Βρίσκει εργασίες, δύο και τρείς. Σκληρές δουλειές. Αντρίκες! Μα, κάποιες φορές, μικρές σιλουέτες, μεγάλους άθλους κάνουν! Έτσι, και η Τριανταφυλλιά μας. Εργαζότανε παντού. Όσο δύσκολη δουλεία κι αν έβρισκε. Μέσα στο μυαλό της, ήταν πάντα μια σκέψη. Τα τρία παιδία της, μην πεινάσουν. Η τρίτη κόρη χρειαζόταν επανειλημμένα χειρουργεία. Την έτρεχε σε γιατρούς, σε πρακτικούς.

Δοκίμαζε ότι έβρισκε με την λογική της ότι μπορεί να βοηθήσει το παιδί. Το σπλάχνο της, το αδικημένο από μοίρα και πατέρα. Στην δουλειά; Πάλευε σαν λιοντάρι! Σήκωνε κάδους σαν θεριά, και δούλευε και μακριά. Νύχτα έφευγε, νύχτα γυρνούσε. Την επόμενη, πάλι από την αρχή. Χρόνια… πολλά, η ίδια δουλειά.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΤΗΣ ΤΕΡΖΟΓΛΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ

ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

ΝΙΣ ΣΕΡΒΙΑΣ

Διαφημίσεις