Σάββατο, 30 Μαΐου, 2020

Τεχνοκράτες και πολιτικοί

Ροή Ειδήσεων

Ποιοι εκλέγονται στο νέο ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων του Νοσοκομείου Καβάλας

Εκλογές για την ανάδειξη νέου ΔΣ πραγματοποιήθηκαν στο Σωματείο Εργαζομένων του Γενικού Νοσοκομείου Καβάλας. Τα αποτελέσματα έχουν ως εξής: Ψήφισαν: 508 Άκυρα -Λευκά: 13 Έλαβαν: ΔΗ.Σ.Κ 362...

Κώστας Τσιπιζίδης: «Έφυγε» από τη ζωή ένας μαχητής της τοπικής αυτοδιοίκησης!

Σε ηλικία 67 ετών «έφυγε» από τη ζωή τα ξημερώματα της Παρασκευής (29/5), μετά από πολύχρονη μάχη με την επάρατη νόσο, ο Κώστας Τσιπιζίδης,...

Κλειστό μέχρι το τέλος του 2020 το ξενοδοχείο «Ωκεανίς», αβέβαιη η επαναλειτουργία του

Κλειστό θα παραμείνει τουλάχιστον μέχρι το τέλος του 2020 το ξενοδοχείο «Ωκεανίς» της Καβάλας. Την Παρασκευή το πρωί έγινε συνάντηση της Διεύθυνσης του ξενοδοχείου με...

Αντικαθίστανται οι σχάρες στον πεζόδρομο της Νέας Ηρακλείτσας

Σε εξέλιξη είναι το έργο αντικατάστασης των σχαρών απορροής υδάτων στον πεζόδρομο της Νέας Ηρακλείτσας. Οι προηγούμενες πέτρινες σχάρες ήταν μεν καλαίσθητες, αλλά δεν άντεχαν...

Ο Κώστας Αντωνιάδης στον Νέστο για το χαλάζι

Την Πέμπτη 28 Μαΐου 2020 ο Αντιπεριφερειάρχης Καβάλας Κώστας Αντωνιάδης μαζί με τον προϊστάμενο της Διεύθυνσης Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής ΠΕ Καβάλας Λεωνίδα Καστανά...

Άρθρα & Απόψεις

Το δίλημμα ενός αόρατου εχθρού (του Γιώργου Τσακίρη)

Γράφει ο Γιώργος Τσακίρης Ήταν στα τέλη του 2019 όταν στα δελτία ειδήσεων της χώρας, ξεκίνησαν να γίνονται σποραδικές αναφορές για έναν νέο ιό ο...

Πως δημιουργούμε κλίμα ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης με τα έφηβα παιδιά μας

Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας* Όταν ήμασταν νέοι γονείς και ξεφυσούσαμε για τις δυσκολίες και τις αγωνίες που είχαμε με το μεγάλωμα των μωρών...

Το «ηθικό» πλεονέκτημα του Παπαδημούλη

Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον κ. Παπαδημούλη την εξαιρετική ικανότητα στην προπαγάνδα. Ένας από του βασικούς νόμους της προπαγάνδας είναι αν...

Επιτρέπεται η μεταφορά του ανήλικου τέκνου στο εξωτερικό από τον έχοντα αποκλειστικά την επιμέλεια γονέα του; (του Γιώργου Γιαγκουδάκη)

Η ερώτηση αυτή έχει να κάνει με την επιμέλεια, τον προσδιορισμό τόπου διαμονής ανηλίκων τέκνων καθώς και την  επικοινωνία ανηλίκων τέκνων, που απασχολεί πολλούς...

Τα ψέματα και όλα όσα αποκρύφθηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο Καβάλας (της Αναστασίας Ιωσηφίδου)

της Αναστασίας Ιωσηφίδου H τελευταία συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, αποτελεί ένα μνημείο ψέματος και ασέλγειας, επάνω στην ιστορία και στους δημοκρατικούς θεσμούς που διέπουν την...
Εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΟΣ
Έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση από την εφημερίδα της Καβάλας "ΕΝΗΜΕΡΟΣ" και το Kavala Web News

του Βασίλη Τσιάντου

Μερίδα πολιτών και πολιτικών έχει την πεποίθηση ότι εάν απευθυνθούμε ως κοινωνία και πολιτεία σε τεχνοκράτες, θα μπορέσουν αυτοί να προτείνουν λύσεις στα πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, κ.λπ. προβλήματα που μας απασχολούν. Έτσι, η κοινωνία μας θα μπορέσει να βελτιωθεί και να ξεπεράσει την στασιμότητα ή  την ύφεση στην οποία βρίσκεται. Είναι, όμως, αυτό αληθές; Αυτό το ερώτημα θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στις επόμενες γραμμές. Θα αναφερθούμε επίσης στο γενικό και στο ατομικό αγαθό.

Θεωρώ ότι πρώτα θα πρέπει να ξεκινήσουμε από ένα αποδεκτό ορισμό του τεχνοκράτη. Σύμφωνα με το βικιλεξικό (el.m.wiktionary.org) τεχνοκράτης είναι αυτός που ασκεί το λειτούργημά του με βάση τη μελέτη, κυρίως, των αντικειμενικών δεδομένων και των οικονομικών μηχανισμών, χωρίς να λαμβάνεται και τόσο υπόψη ο ανθρώπινος παράγοντας. Σύμφωνα με την «Πύλη για την ελληνική γλώσσα» (www.greek-language.gr) τεχνοκράτης είναι ο τεχνικός που δίνει προτεραιότητα στη λύση του τεχνικού μέρους ενός προβλήματος σε βάρος της κοινωνικής και ανθρωπιστικής πλευράς. Αλλά και το λεξικό του Μπαμπινιώτη δίνει μία αντίστοιχη ερμηνεία. Επομένως, υπάρχει πάνω-κάτω συμφωνία στον ορισμό.

Ας δούμε τώρα τι γράφει ο Αριστοτέλης για την πολιτική επιστήμη. Στα «Ηθικά Νικομάχεια» γράφει ότι «η πολιτική επιστήμη χρησιμοποιεί τις λοιπές επιστήμες», και συνεχίζει πιο κάτω λέγοντας ότι «επιπλέον καθορίζει με τους νόμους τι πρέπει να κάνουν οι πολίτες και τι να αποφεύγουν». Γίνεται σαφές, δηλαδή, ότι οι επιμέρους επιστήμες και γενικότερα οι ειδικοί μπορούν να εισηγούνται στον πολιτικό τις λύσεις τους στα διάφορα προβλήματα, αλλά ο πολιτικός είναι αυτός που θα πρέπει να παίρνει την τελική απόφαση. Γιατί; Διότι, «ο τελικός της σκοπός θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει και τους σκοπούς των υπολοίπων, πράγμα που θα σήμαινε ότι ο τελικός σκοπός της πολιτικής είναι το αγαθό του ανθρώπου». Άρα, οι λύσεις του ειδικού, του επιστήμονα, του τεχνοκράτη θα πρέπει να αποσκοπούν στο αγαθό του ανθρώπου. Εδώ τίθεται το ερώτημα. Εννοεί ο Αριστοτέλης το ατομικό αγαθό; Όχι, είναι η απάντηση. Διότι, όπως εξηγεί παρακάτω, «κι αν ακόμη συμπίπτει να είναι το ίδιο για τον πολίτη και για ολόκληρη την πόλη, είναι φανερό ότι το αγαθό της πόλης είναι μεγαλύτερο και τελειότερο, τόσο ως προς την απόκτηση όσο και ως προς την διαφύλαξή του». Άρα, ο τελικός σκοπός της πολιτικής επιστήμης είναι κατά τον Αριστοτέλη όχι το ατομικό αγαθό, αλλά «το αγαθό της πόλης», του συνόλου.

Στο τελευταίο αυτό σημείο βρίσκεται, πάντα κατά την ταπεινή μου γνώμη, και η μεγάλη αποτυχία της σύγχρονης Ελλάδας, διότι χτίστηκε με βάση το ατομικό αγαθό (ας αποδεχθώ και το οικογενειακό αγαθό) και όχι της πολιτείας σαν σύνολο. Νομίζαμε ότι η προσωπική/ατομική/οικογενειακή ευημερία θα μπορούσε να ισορροπήσει οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση. Δυστυχώς, αυτό ήταν λανθασμένο μοντέλο. Αποδείχτηκε περίτρανα ότι δεν πέτυχε. Ο Έλληνας φαινόταν ότι ευημερούσε δανειζόμενος χρήματα, ζώντας ζωή χωρίς σύνεση και σωφροσύνη. Ζωή σπάταλη, σύμφωνα με τις οικονομικές δυνατότητες της χώρας. Έκρυβε τα προβλήματα και τις δυσλειτουργίες του κράτους κάτω από το χαλί. Η ποιότητα στο μεγαλύτερο βαθμό λειτουργίας του κράτους ήταν σε χαμηλό επίπεδο. Στηριζόμασταν, δηλαδή, σε γυάλινα πόδια. Έτσι, βρισκόμαστε επί δέκα χρόνια σε μία διαρκή οικονομική και κοινωνική κρίση, η οποία δεν φαίνεται να έχει εύκολα τελειωμό. Από την άλλη το μοντέλο μας δεν έχει αλλάξει καθόλου. Παρ’ όλο που απέτυχε, εμείς επιμένουμε στο να κοιτάει ο καθένας τον εαυτό του («την πάρτη του» κοινώς), με ενδεχόμενο να έχουμε ξεφύγει πλέον και από το οικογενειακό αγαθό (αναφέρομαι στον θεσμό της οικογένειας που δέχεται μεγάλο πλήγμα τα τελευταία χρόνια). Αντί, λοιπόν, να κοιτάξουμε το κοινό καλό, εμείς συνεχίζουμε να κοιτάζουμε το ατομικό/οικογενειακό καλό.

Κλείνοντας, θα ήθελα να συνοψίσω γράφοντας ότι είναι σημαντικές οι λύσεις που δίνουν οι τεχνοκράτες, αλλά αυτός που θα αποφασίζει πρέπει να είναι ο πολιτικός, ο οποίος πρέπει να διαθέτει ικανή μόρφωση. Τέλος, σε σχέση με την ικανοποίηση του ατομικού ή του αγαθού της «πόλης» ο Αριστοτέλης κλείνει το εδάφιο γράφοντας ότι «το αγαθό του ενός μόνο είναι καλό, αλλά είναι καλύτερο και περισσότερο θείο το αγαθό των εθνών και των πόλεων». Άρα, το κοινό καλό, το καλό της πόλης, το καλό του κράτους-έθνους είναι καλύτερο και πιο σημαντικό από το καλό του ενός! Εμείς θα μείνουμε στο καλό του ενός;

Προτάσεις του συντάκτη

Διαφημίσεις