Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου, 2021

Ιφιγένεια, 3ο μέρος, (της Αναστασίας Τερζόγλου)

Ροή Ειδήσεων

Άρθρα & Απόψεις

Οικονομία

Εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΟΣ
Έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση από την εφημερίδα της Καβάλας "ΕΝΗΜΕΡΟΣ" και το Kavala Web News

Γράφει η Αναστασία Τερζόγλου

Περίμενε εκεί μέχρι το απόγευμα, με το μωρό στην αγκαλιά. Ευτυχώς που ο καιρός ήτανε μαΐστρος. Ο σύζυγος φάνηκε από την γωνία και απορημένος, την πλησίασε, με γοργό βήμα. Διάβασε την αγωνία στο ταραγμένο πρόσωπο της γυναίκας του. Η Ιφιγένεια ανακουφισμένη και νιώθοντας την στιβαρή, όλο θέρμη παρουσία δίπλα της, ένιωσε απόλυτα ασφαλής πλέον.

Διακρίνοντας την έντονη ανησυχία στο βλέμμα του, άρχισε δειλά να εξιστορεί τα συμβάντα, όσο πιο ήπια μπορούσε, προσπαθώντας να περιορίσει την ακραία αντίδραση του συζύγου της. Δεν ήθελε επ’ ουδενί, να έλθουν στα μαχαίρια οι δύο άνδρες, που εκτός των άλλων, τους ένωναν δεσμοί αίματος. Παρ’ όλη της την προσπάθεια, δεν μπόρεσε να αποφύγει την αντίδραση του νέου άνδρα, ο οποίος έγινε πυρ και μανία, με την αποτρόπαια συμπεριφορά του θείου του. Σαν μαινόμενος ταύρος όρμησε τρέχοντας στο σπίτι. Ούτε που άκουγε τις φωνές της Ιφιγένειας που έτρεχε ξοπίσω του με το παιδί στην αγκαλιά. Δρασκέλισε τα σκαλιά σαν αίλουρος άνοιξε την πόρτα με θόρυβο. Άρπαξε τον μπάρμπα του από τον λαιμό. Τα μάτια του γυάλιζαν σαν τρελού ανθρώπου. Η αγανάκτηση έβγαινε αβίαστα από το στόμα του. Ένα τεράστιο γιατί αναδυόταν από όλη του την ύπαρξη. Ο θείος, ο αδελφός του πατέρα του, το αίμα του σκέφτηκε τέτοια πράξη; Αυτός, που υποτίθεται έπρεπε να είναι ο προστάτης, δικός του και της γυναίκας του να είναι άσελγος, πόρνος, διεστραμμένος;

Ο γέρος άνθρωπος, έμενε ανήμπορος, κρεμασμένος στα στιβαρές παλάμες του ανηψιού του, έντρομος, αρρωστημένος από τις ίδιες του τις σκέψεις.

Η αμαρτωλή, μαύρη, πλευρά του, τον έκανε σιχαμένο και αποτρόπαιο. Φαινόταν φοβισμένος ,αλλά ήταν μετανιωμένος; Ποτέ δεν έμαθε ο ανηψιός του. Η Ιφιγένεια εν τω μεταξύ είχε καταφέρει να ανέβει κι αυτή την σκάλα, όσο της επέτρεπε το βάρος του μωρού που σήκωνε. Όρμησε λαχανιασμένη κραυγάζοντας με αγωνία, φοβούμενη το κακό που μπορούσε να συμβεί, εν βρασμώ ψυχής. «Δεν αξίζει τον κόπο καλέ μου. Μην λερώσεις τα χέρια σου». Ο νέος άνδρας, γύρισε, κοίταξε την γυναίκα και το βρέφος και σαν από Θεία επέμβαση κατευνάστηκε και ήλθε στα συγκαλά του. Κατάλαβε πως ήταν υπεύθυνος για τα δύο αυτά πλάσματα. Έπρεπε να είναι εγκρατής και να σκεφτεί το επόμενο βήμα, που θα ήταν η αποχώρηση του από την κοινή ζωή με τον αδελφό του πατέρα του.

Άφησε τον γέρο άνθρωπο στην μιζέρια των διεφθαρμένων ορέξεων του, μόνο και έρημο, αγκάλιασε την γυναίκα και το παιδί του και κατευθύνθηκαν, έτσι αγκαλιασμένοι στην κάμαρί τους. Ήξερε ο νέος άνδρας ότι πολύ-πολύ σύντομα, έπρεπε να στήσει άλλη φωλιά, γιατί αυτή δεν είναι ασφαλής, ούτε ευλογημένη. Κατέτρωγε ο πειρασμός, τα σωθικά του θείου του. Κι αυτό θα προκαλούσε ανεπανόρθωτο κακό. Πρέπει το συντομότερο, να βρει ένα νέο σπιτικό να στεγάσει την οικογένεια, που σκόπευε να αποκτήσει. Εκεί να αυξηθεί και να πληθυνθεί προστατεύοντας την μάνα των παιδιών του, από θλιβερά, ψυχοφθόρα συμβάντα. Γιατί οι μάνες για να μεγαλώσουν σωστά και ισορροπημένα παιδιά, χρειάζεται να είναι ήρεμες, προστατευμένες και επιδοτούμενες με αγάπη και οικονομική στήριξη. Αλλιώς, διαμορφώνουν παιδιά δυστυχισμένα, εγκλωβισμένα στις ανασφάλειες τους, με ότι πηγάζει από αυτού του είδους τις αφανείς ψυχικές αναπηρίες. Όπως ναρκωτικά, αλκοόλ και υποδούλωση στο άλλο φύλο, με αντάλλαγμα, λίγη τρυφερότητα. Ήξερε πολύ καλά ο νέος πατέρας, ότι η απόφαση να δημιουργήσεις οικογένεια, δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.

Μη μπορώντας να καταπιεί ούτε μια μπουκιά, αποκοιμιέται στην αγκαλιά της καλής του. Η αγκαλιά της βάλσαμο, στην ταραχώδη μέρα.

Ξέρει ότι το πρωί, η πρώτη του δουλειά είναι η αναζήτηση σπιτιού. Επίσης γνωρίζει, ότι τα έξοδα θα διπλασιασθούν. Δεν φοβάται όμως. Είναι νέος και υγιής. Καθώς και η Ιφιγένεια. Δεν θα χαθούν. Στον γέρο να είναι το κρίμα. Που θα μείνει μόνος και χωρίς χαρά. Χωρίς στολίδι γυναικός, χωρίς παιδιού το κλάμα. Άχαρη θα είναι η ζωή. Μοναχική και κρύα.

Και η αρρώστια που θα ‘ρθεί σύντομα, μιας και η ηλικία είναι περασμένη, θα είναι βαριά δυσβάστακτη, ερημική, μονάχη. Κανένα χέρι στα νοσοκομεία που θα κείτεται, δεν θα βοηθά με αγάπη πραγματική. Καμία συγγενική ματιά, δεν θα αγρυπνά κοντά του, εδώ στην ξένη γη. Παρηγορώντας τον πόνο και τον φυσικό εκφυλισμό του σώματος. Η ασθένεια είναι η συντροφιά των γηρατειών. Ρωτώντας με περίσσιο ενδιαφέρον για την πορεία της ασθένειας. Ούτε χαμόγελο γλυκύ, δικού ανθρώπου δεν θα σκορπά ελπίδα, σαν φωτεινή ηλιακτίδα.

Οι γιορτές; Χωρίς συγγενικό τραπέζι. Δίχως χαρά. Χωρίς παιδιάστικες φωνές και νέων την φρεσκάδα. Πόσο άμυαλα φερόμαστε στον ίδιο τον εαυτό μας, παρ’ όλο που θα έπρεπε, σοφία, στοχασμός, ειρήνη και απάθεια να δεσπόζουν στην ώριμη ψυχή, που γέρνει στο βασίλεμα, στο τέλος της πορείας της ζωής της.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΤΗΣ ΤΕΡΖΟΓΛΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ

ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

ΝΙΣ ΣΕΡΒΙΑΣ.

Διαφημίσεις