Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου, 2021

Θεόδωρος, μέρος 3ο (της Αναστασίας Τερζόγλου)

Ροή Ειδήσεων

Άρθρα & Απόψεις

Οικονομία

Εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΟΣ
Έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση από την εφημερίδα της Καβάλας "ΕΝΗΜΕΡΟΣ" και το Kavala Web News

Γράφει η Αναστασία Τερζόγλου

Ο Θεόδωρος, αποφάσισε δεύτερη φορά να μεταναστεύσει στο Μόντρεαλ. Υποκινητές του, ήταν η σύζυγός και τα παιδιά του. Ενώ το κίνητρο του ήταν, ο πρωτογιός που προηγήθηκε, αλλά και όλη η πατρική του φαμίλια, που είναι εγκατεστημένη, εδώ.

Άφησε το παραδοσιακό του κρεοπωλείο, σε κρεοπώλη της εμπιστοσύνης του, ώστε να μην χαθεί η ροή της επιχείρησης του στην Ελλάδα και σαλπάρισε.

Όταν έφθασε στο Μόντρεαλ, μια δεύτερη προσπάθεια ξεκίνησε για σύσταση οικογενειακής επιχείρησης, με συμμετοχή όλου του σογιού. Προσπάθησε για άλλη μια φορά ο Θεόδωρος να προσφέρει την μεστή πλέον πείρα του, στον βωμό μιας καθολικής, οικογενειακής επιχείρησης. Πολύ συνηθισμένο φαινόμενο, σε οικογένειες μεταναστών στο εξωτερικό. Όμως, δεν στέφονται πάντα, με επιτυχία.

«Όλα τα δάκτυλα δεν είναι ίδια». Και μία επιχείρηση απαιτεί θυσίες, ατελείωτες ώρες εργασίας με ίση κατανομή αυτής. Διαφορετικά, η κούραση και η ευθύνη όλων, πέφτει σε μερικών τους ώμους. Πράγμα άδικο, και εντελώς εξαντλητικό για τον υπεύθυνο, όταν συμβαίνει.

Εν τω μεταξύ τα τρία του αγόρια, μεγάλωναν και πήραν την οδό των Καναδικών δεδομένων, εφόσον οι δύο γιοί είναι Καναδοί, γεννημένοι στο Μόντρεαλ, ενώ ο πρώτος ήλθε, μόλις δύο ετών. Επομένως, φοιτούσαν σε κολλέγιο του Μόντρεαλ, εργάζονταν, ερωτεύονταν, όπως είναι η φυσική ροή των νέων. Σε μια τέτοια γνωριμία, ο μεγάλος γιός του Θεόδωρου βρήκε το έτερον ήμισυ. Ο υπεύθυνος πατέρας, κρίνοντας την νύφη ως άξια, συναίνεσε σ’ αυτό το σμίξιμο. Έσφιξε το ζωνάρι, όπως κάνουν όλοι οι Έλληνες εδώ, όταν πρόκειται να συμβάλλουν στον ονειρεμένο γάμο των παιδιών τους. Επιβεβλημένη πολυδάπανη συνήθεια, που καλά κρατεί. Το ζητούμενο είναι, ο γάμος να διαρκέσει, μετά απά τόσα έξοδα και κούραση. Ο Θεόδωρος, προσπαθώντας να φανεί, αντάξιος των περιστάσεων, εργάστηκε εντατικότερα και προσέφερε στο καινούργιο ζευγάρι, την χαρά μιας τέτοιας τελετής.

Αυτό το γεγονός έκλεισε την πρώτη παρένθεση υποχρέωσης προς την προσωπική του οικογένεια.

Το άλλο εφησυχαστικό αποτέλεσμα από την έλευση του Θεόδωρου στο Μόντρεαλ, για δεύτερη φορά, ήταν ότι η οικογενειακή επιχείρηση, που είχε συνάψει με την πατρική του οικογένεια, χάρη στην δική του υπεύθυνη και έμπειρη συμβολή, πήγαινε θαυμάσια! Αυτό ήταν το ηθικά, ζητούμενο, αποτέλεσμα. Ο Θεόδωρος, μαζί με τον πατέρα του, που ήταν έμπειροι στην δουλειά, έβαλαν σε καλό δρόμο, το κρεοπωλείο στο Μόντρεαλ. Αυτό τελικά, έμενε στην πατρική του οικογένεια. Κατ΄αρχήν στον πατέρα του, αλλά κυρίως στα νεότερα μέλη της φαμίλιας, που παρέμειναν και παραμένουν στο Μόντρεαλ.

Ο Θεόδωρος, σαν γνώστης και έμπειρος της δουλειάς, πολλές φορές ασφυκτιούσε, όταν οι γύρω του δεν ακολουθούσαν, τον τρόπο εργασίας, που τους υποδείκνυε δια παραβολής. Δηλαδή, εργαζόμενος ακούραστα. Ακριβώς όπως ανέπτυξε το δικό του κρεοπωλείο στην Ελλάδα. «Ο άνθρωπος, πρέπει να έχει αντίληψη» συνήθιζε να λέει.

Ο σεβασμός προς τον πατέρα του, αλλά και η πεποίθηση ότι οι οικογένειες πρέπει να μένουν ενωμένες, λύνοντας τις αντιπαραθέσεις με αγάπη, αλλά και με δικαιοσύνη στις συνεργασίες, ώθησε τον Θεόδωρο στην επιστροφή του. Δεν επέτρεπε στον εαυτό του, να συγκρουστεί, ή να διαχωριστεί από την πατρική οικογένεια. Εφόσον δεν καταλάβαιναν με τον παραβολικό τρόπο που λειτουργούσε, εργαζόμενος περαιτέρω του ωραρίου, σε έκτακτες ανάγκες και υπολογίζοντας κάθε λεπτομέρεια της επιχείρησης, αποφάσισε να χαρίσει το μερίδιο του και να επιστρέψει στην Ελλάδα. Εφάρμοσε το γνωστό σε όλο τον Ελληνισμό «Μόνος χόρευε κι όσο θέλεις πήδα». Εξάλλου, το ατομικό, δικό του κρεοπωλείο, τον περίμενε. Δεν έμεινε να το πολυσκέφτεται. Όταν ο δεύτερος γιός τον παρότρυνε για το ταξίδι προς την Ιθάκη, βλέποντας τον να υποφέρει από ενδοεπιχειρησιακές διενέξεις, αποφάσισε να ξαναπλεύσει στα γνωστά χωρικά του ύδατα. Ο Θεόδωρος, δεν φοβόταν την δουλειά. Η δουλειά τον φοβόταν. Όπου πήγαινε, εργαζόταν. Αυτό ήταν το κεφάλαιό του. Η γνώση της τέχνης του, αλλά και η συνεχής εργασία. Το κρεοπωλείο στην Ελλάδα, δίπλα στο σπίτι του τον καρτερούσε. Εκεί θα ήταν κύριος της εργασίας του. Όχι πλούσιος, αλλά πετυχημένος και έντιμος. Τα μπαούλα ξαναγέμισαν. Οι πορσελάνες και τα υπόλοιπα νοικοκυριά μαζεύτηκαν. Αποχαιρετισμοί, δάκρυα και ευχές για καλοτάξιδο ταξίδι, εδώθηκαν και τα τέσσερα μέλη της πενταμελούς οικογένειας του Θεόδωρου, επέστρεφαν πάλι στο σημείο αναφοράς, στην Ελλάδα. Στην χαμένη πατρίδα όλων μας.

Στην γενέτειρα των παλαιοτέρων, που την κρύβουν βαθειά, αλλά, τους τρώει τα σωθικά αυτή η αγιάτρευτη πληγή. Κανείς δεν την ξεχνά! Κανείς δεν παύει να την πονά. Οι σκέψεις και τα βλέμματα, σε αυτήν είναι στραμμένα. Παρ’ όλο που η ξενιτιά, όλους μας πλάνεψε! Έχοντας ο κάθε ένας από μας, ένα δικό του λόγο που πήρε των οματιών του από την πατρίδα. Κι έχει δικές του, τελείως προσωπικές αναζητήσεις. Ή ξεκίνησε ώστε σε κάποιον από την οικογένεια του να σταθεί, εδώ στην ξένη γη. Αλλά στην πορεία, το ένα έφερε το άλλο και μάθαμε τον τόπο… Το «όπου γης και πατρίς», κρύβει μεγάλη αλήθεια….

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΤΕΡΖΟΓΛΟΥ

ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

ΝΙΣ – ΣΕΡΒΙΑΣ

spot_img

Διαφημίσεις