Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου, 2021

Ηλίας (της Αναστασίας Τερζόγλου)

Ροή Ειδήσεων

Άρθρα & Απόψεις

Οικονομία

Εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΟΣ
Έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση από την εφημερίδα της Καβάλας "ΕΝΗΜΕΡΟΣ" και το Kavala Web News

Γράφει η Αναστασία Τερζόγλου

Μεταφέρθηκε σε νηπιακή ηλικία, εδώ στο Μόντρεαλ ο Ηλίας.

Δεν ήταν ούτε δύο ετών. Έτσι είχαν αποφασίσει οι νεαροί γονείς του. Στα χωριά ήταν δύσκολη η ζωή, εκείνα τα χρόνια. Έψαχναν διεξόδους οι ΄Ελληνες, ώστε να καλυτερεύσουν την ζωή τους. Το άγνωστο πάντα δημιουργεί ψευδαισθήσεις, που υποβιβάζουν το γνωστό. Η μετανάστευση εξάλλου, ήταν, είναι και θα είναι για τον Έλληνα κατεστημένο. Ο ανήσυχος νους του πάντα θα κατακτά ορίζοντες, ξεχωρίζοντας και διαδίδονταςτα χαρακτηριστικά του λαού μας.

Σε μία τέτοια εκστρατεία ο Ηλίας, μωρό ενός έτους, εγκαταστάθηκε σαν μόνιμος κάτοικος Καναδά. Χωρίς φυσικά να το επιλέξει. Ήταν μέλος του καραβανιού που ξεμπαρκάρισε στο Χάλιφαξ. Η σιγουριά της μητρικής αγκαλιάς, του έφθανε. Οι γονείς του συγκατοίκισαν με συγγενείς που ήδη ήταν εγκατεστημένοι εδώ. Ήταν τυχερός ο Ηλίας, διότι, λόγω της ηλικίας του δεν ήταν μόνος. Όπως πολλοί από τους υπόλοιπους μετανάστες, άνδρες, αλλά και γυναίκες.

Ποτέ, από τότε, δεν υπήρξε μόνος. Η οικογένεια του ολοκληρωτικά, μετανάστευσε εδώ. Όλη η φαμίλια του πατέρα του, είναι μόνιμα εγκατεστημένη στο Μόντρεαλ. Μέχρι σήμερα. Αφού βέβαια, έχουν αυξηθεί και πληθυνθεί. Ο Ηλίας μεγάλωσε σαν Μοντρεαλίτης.

Είχε την δυσκολία, ότι οι γονείς του κάποιες περιόδους επέστρεφαν στην Ελλάδα. Αυτό όμως τον ευνόησε, διότι έμαθε άριστα τα Ελληνικά και την γραφή τους. Η επάνοδός του στο Μόντρεαλ, σχετίστηκε με την εισβολή στην Κύπρο, το 1974.

Οι γυναίκες γεννάμε και οι άνδρες κάνουν πόλεμο. Ίσως, επειδή δεν υφίστανται τους πόνους της γέννας. Καμμία μάνα δεν στέλνει ευχάριστα, τα παιδία της στον πόλεμο. Διότι εγκυμονούνται, κίνδυνοι. Εκτός, απο τις Σπαρτιάτισσες του 5ου αιώνα π. Χ. οι οποίες, όταν παρέδιδαν στον γιό, που έφευγε στον πόλεμο την ασπίδα, του έλεγαν το γνωστό. «Ή ταν, ή επι τάς». Ή με αυτήν επέστρεψε νικητής, ή επ΄αυτής, πεθαίνοντας ένδοξα. Ξεστόμιζαν τα γενναία λόγια, αλλά την αόρατη ψυχή, κανείς δεν την διαβάζει.

Προφανώς, οι γονείς του Ηλία δεν ήταν τόσο γενναίοι, όσο οι Σπαρτιάτες. Έστειλαν τον γιό τους στην δεύτερη πατρίδα του, τον Καναδά, ώστε να μην εμπλακεί στον παραλογισμό ενός πολέμου. Η μελαγχολία της έλλειψης της οικογενειας του, ξεπεράστηκε με το εφάμιλλο καταφύγειο, στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς, που ήταν εγκατεστημένοι στο Μόντρεαλ.

Ο ερχομός του ήταν η αιτία να επιστρέψει στον Καναδά όλη η οικογένεια του. Καθώς η ηλικία του το επέτρεπε, ξεκίνησε το κολλέγιο. Εκεί γνώρισε την γυναίκα της ζωής του. Ξαφνικά, οι γονείς του αποφάσισαν να επιστρεψουν στην Ελλάδα, για δεύτερη φόρα, τελεσίδικα. Αυτό το γεγονός τον πίεσε ώστε να συμφωνήσει βεβιασμένα και εσπευμένα «εις γάμου κοινωνίαν» Παρακινδυνευμένο, ακόμη και για πρίν 45 χρόνια, που τα διαζύγια, δεν είχαν την σημερινή συχνότητα. Οι σχέσεις πρέπει να ζυμώνονται, πριν καταλήξουν σε σοβαρή και απόλυτη δέσμευση.

Επίσης, όταν το ζευγάρι παντρεύεται, οι γονείς πρέπει να σιωπούν. Να αφήνουν τον γιο ή την κόρη, στην ρότα της νέας ζωής τους. Τα θέλω, οι μικροπρεπείς υστεροβουλίες και η ενδόμυχη επιρροή που θέλουν να ασκούν αδιάκριτοι γονείς αποβαίνουν θανάσιμες λαβοματιές, για το νέο ζευγάρι. Οι παρεμβάσεις που γίνονται για καλό υποτίθεται του ζευγαριού, αποδεικνύονται Αμερικανική βοήθεια, που… όπως θέλει πνέει. Και εννοείται φυσικά, να αποκοπεί εντελώς, ψυχολογικά, απο τους γονείς του – της. Επίσης, να κρίνει τα μέχρι πρότινος πρότυπα, ώστε να αποκομίζει και να εφαρμόζει στην οικογένεια του – της, τα περισσότερο ενδεδειγμένα και επίκαιρα. Ετσι σίγουρα, θα περισώσει το σπίτι του – της. Αυτό, δυστυχώς, δεν συνέβει με τον Ηλία.

Τα πρότυπα λειτουργούσαν στην μνήμη του ανεπεξέργαστα και ήταν καταστροφικά για την ευτυχία του. Οι παρωχημένες γνώμες, κυρίως της μητέρας, που θεωρεί δεδομένο να παρεμ-βαίνει στην ζωή του παιδιού που γέννησε και ανέστησε, το αναστατώνουν. Η μεσολάβηση ενός ωκεανού, δεν έσωσε τον Ηλία, απο τις τετριμένες παρεμβάσεις που διαλύουν ένα ζευγάρι.

Διότι κάποτε οι γυναίκες δεν είχαν πόρους διαβίωσης, έτσι ανέχονταν τα πάντα στωικά. Οι χειραφετημένες καριερίστριες των τελευταίων 50 χρόνων, θέλουν να αντιμετωπίζουν επίσης χειραφετημένα αρσενικά, κι όχι ολόκληρο ασκέρι, στο παρασκήνιο. Που μάλιστα κουβαλά ιδέες του Μεσαίωνα.

Οι τελείως λαθασμένες συμβουλές, οδήγησαν τον Ηλία, σε απερίσκεπτες συμπεριφορές με αποτέλεσμα την λύση του γάμου του. Πέρασε το στάδιο της διάλυσης και βίωσε την εμπειρία του πρώτου του διαζυγίου. Τα μεταβατικά στάδια της αποσύνδεσης, τον οδήγησαν στην πατρική οικογένεια. Επέστρεψε στην Ελλάδα. Η επιστροφή του, εγκυμονούσε ένα δεύτερο γάμο. Πολύ σύντομα, ο γάμος καρποφόρησε, όμως δεν ευδοκίμησε. Η νεαρή, κανούργια σύζυγος, διαπίστωσε ότι ο Ηλίας δεν μπορούσε να ανταποκριθεί, στις προσδοκίες της. Το δεύτερο διαζύγιο προέκυψε «ως κεραυνός εν αιθρία». Το επακόλουθο αυτού του γάμου, ήταν οι δύο κόρες του. Η διάζευξη έλαβε χώρα μετά απο δυόμιση χρόνια συμβίωσης. Η δεύτερη αποτυχημένη προσπάθεια κουρέλιασε τον Ηλία.

Αλλά και τον οδήγησε στην επίγνωση. Ήταν υπερήφανος και εγωιστής, με κολεγιακή μόρφωση, αλλά τίποτε από αυτά δεν τον βοήθησαν στην συμβίωση. Οι σημερινές γυναίκες, απαιτούν δικαιοσύνη, ισότητα και ένα ζευγάρι που να τις δίνει την δυνατότητα εξέλιξης. Σήμερα οι γυναίκες διοικούν κράτη. Οι δυνατές γυναίκες που επέλεγε ο Ηλίας, τον φόβιζαν και προσπαθούσε να τις υποβιβάσει με διάφορους τρόπους. Αυτές οι μέθοδοι τις απομάκρυναν τόσο, που τις έχανε.

Ο Ηλίας αφού δεν μπορούσε να ευδοκιμήσει σαν σύζυγος, προσπάθησε τουλάχιστον, να είναι αντάξιος πατέρας. Αυτός ο στόχος τον επανέφερε στο Μόντρεαλ. Η ανάγκη να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του, έναντι των δύο κοριτσιών του. Διότι τα γεγονότα συνέπεσαν με το ξεκίνημα της κρίσης στην Ελλάδα, το 2009. Ο Ηλίας τότε ασχολείτο με την πολιτική, διότι διετέλεσε δύο τετραετίες Πάρεδρος της γενετηράς του. Η οικονομική κρίση αφαίρεσε τον μικρό μισθό αυτής της θέσης. Παρ΄όλο που ο Ηλίας λόγω του ενδιαφέροντος του, για τον τόπο του, της οργανωτικότητας και της απόλυτης καθαριότητας, που τον διέκρινε, παρουσίασε έργο, τις περιόδους που πολιτεύτηκε. Η υπευθυνοτητά του δεν ανταμείφθηκε. Δεν του απέδωσε κάποια άλλη θέση με μισθό, ώστε να ανταπεξέλθει στα οικογενειακά του καθήκοντα. Η ανασφάλεια που του δημιουργήθηκε στην Ελλάδα, τον οδήγησε στην απόφαση επιστροφής στο Μόντρεαλ. Είχε ζήσει εξάλλου στον Καναδά, το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Ούτε όμως αυτό τον βοήθησε αρκετά, να εξασφαλίσει εργασία, σύμφωνα με την ηλικία του. Δηλαδή, μια ήσυχη, με καλές συνθήκες εργασία, ώστε να εξασφαλίζει τα προς το ζην, και να στέλνει την διατροφή στην Ελλάδα.

Ήταν 54 ετών και έπρεπε να αρχίσει από την αρχή. Όπως αποδείχθηκε, αδύνατο, για τον χαρακτήρα του και την ιδιοσυγκρασία του.

Τα τραυματικά, αλλεπάλληλα συμβάντα στην ζωή του, λειτούργησαν αρνητικά για την υγεία του, η οποία κλονίστηκε. Κανείς, ποτέ, ούτε οι κοντινότεροι άνθρωποι, δεν αντιλήφθηκαν ότι έδινε μάχη ζωής. Δεν άφηνε κανέναν να αντιληφθεί τον Γολγοθά που ανέβαινε, ελπίζοντας ότι θα βγεί νικητής. Έτσι δεν θα χρειαζόταν να ανησυχήσει κανέναν. Η κατάσταση της υγείας του εξελίχθηκε ραγδαία. Μετά απο σκληρή μάχη με τον καρκίνο, νικήθηκε και άφησε την τελευταία του πνοή, σε κεντρικό νοσοκομείο του Μόντεαλ. Κατέληξε στα 59 του χρόνια και τραγική ειρωνεία, έχοντας δίπλα του, την πρώτη γυναίκα του. Εκτός από τους καλούς του φίλους, που τον στήριξαν με αυταπάρνηση αλλά και τα αγαπημένα του εξαδέλφια. Η σορός του μεταφέρθηκε στο χωριό που γεννήθηκε. Έτσι μεγαλώνοντας οι κόρες του, που στην κηδεία του ήταν μόνο λίγων ετών, θα έχουν έναν τάφο να ανακουφίζουν την πατρική έλλειψη.

Σ Υ Ν Ε Χ Ι Ζ Ε Τ Α Ι

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΤΕΡΖΟΓΛΟΥ

ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΝΙΣ – ΣΕΡΒΙΑΣ

spot_img

Διαφημίσεις