Παρασκευή, 14 Αυγούστου, 2020

Διαμαντίνα (της Αναστασίας Τερζόγλου)

Ροή Ειδήσεων

Συλλήψεις για διακίνηση λαθρομεταναστών σε Καβάλα και Ροδόπη

Συνελήφθησαν χθες και σήμερα (13 και 14-8-2020), από αστυνομικούς των Διευθύνσεων Αστυνομίας Ροδόπης και Καβάλας, τέσσερις (4) διακινητές, τρεις αλλοδαποί και ένας ημεδαπός, οι...

Σύλλογος Καταδρομέων: Μην ξεχνάτε τις καταστροφικές πυρκαγιές του 1985

Ο Σύλλογος Καταδρομέων και Ειδικών Δυνάμεων ο «Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ» σας εύχεται καλή Παναγία και καλό δεκαπενταύγουστο με υγεία!Παράλληλα αυτές τις μέρες το μυαλό όλων...

Σύνεση, κορωνοϊός και τήρηση των μέτρων προστασίας της υγείας

Γράφει ο Βασίλης Τσιάντος Καθηγητής Διεθνούς Πανεπιστημίου Ελλάδος π. Αντιπρόεδρος της ΑΔΙΠ Η αφορμή για την συγγραφή του άρθρου αυτού είναι οι απόψεις πολλών συνανθρώπων μας...

Επιμελητήριο Καβάλας: Αναμένουμε τα μέτρα για τις πληττόμενες επιχειρήσεις

Το Επιμελητήριο Καβάλας απέστειλε προς τους συναρμόδιους υπουργούς την παρακάτω επιστολή:Αξιότιμοι Υπουργοί,Νέα μέτρα ανακοινώθηκαν στις 10/8/2020, προκειμένου να περιορίσουν την εξάπλωση του COVID 19,...

Ξεκίνησε η υγρομόνωση του δώματος των κτηρίων του Διοικητηρίου

Ξεκίνησε από την ανάδοχο εταιρία η εκτέλεση των εργασιών που αφορούν την υγρομόνωση του δώματος των κτηρίων του Διοικητηρίου της Π.Ε. Καβάλας, προϋπολογισμού εκατόν...

Άρθρα & Απόψεις

Σύνεση, κορωνοϊός και τήρηση των μέτρων προστασίας της υγείας

Γράφει ο Βασίλης Τσιάντος Καθηγητής Διεθνούς Πανεπιστημίου Ελλάδος π. Αντιπρόεδρος της ΑΔΙΠ Η αφορμή για την συγγραφή του άρθρου αυτού είναι οι απόψεις πολλών συνανθρώπων μας...

Λευκή (της Αναστασίας Τερζόγλου)

Γράφει η Αναστασία Τερζόγλου Η Σμύρνη μάνα καίγεται, καίγεται και το βιός μας, η λύπη μας δεν λέγεται, δεν λέγεται ο καημός μας. Ρωμιοσύνη, Ρωμιοσύνη,...

Ο Ερντογάν και οι αυταπάτες μας

Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος Ακόμα δεν έχω πέσει πάνω σε άρθρο, ομιλία ή έστω ένα σχόλιο κάπου από κάποιον που τα προηγούμενα χρόνια πωλούσε την...

Προσοχή στο κενό! (του Παύλου Λεμοντζή)

Μάσκα προστασίας. Ναι ή όχι; Διαβάζουμε και βλέπουμε, ιδίως στα social media, διάφορες αναρτήσεις, ξενόφερτες και μεταφρασμένες ανεπαρκώς από το google , όπως και...

Πότε η γονική παροχή μπορεί να ανακληθεί από το γονέα; (του Γιώργου Γιαγκουδάκη)

Εδώ και πάλι κοντά σας με ένα θέμα που απασχολεί ορισμένους γονείς  που έκαναν γονική παροχή στα παιδιά τους και το μετάνιωσαν. Το ερώτημα είναι το...
Εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΟΣ
Έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση από την εφημερίδα της Καβάλας "ΕΝΗΜΕΡΟΣ" και το Kavala Web News

Γράφει η Αναστασία Τερζόγλου

Διαμαντίνα. Όνομα που υποδηλώνει πολλά. Πρώτα από όλα ακέραιο χαρακτήρα. Κατά δεύτερον, αντοχή, ομορφιά, αρχοντιά, αλλά και αμεσότητα, όπως η κόψη του. Ο σοφός λαός μας λέει, «όνομα και πράμα».

Γεννημένη στην Ελλαδίτσα μας. Όπως συχνά την αποκαλούμε υποκοριστικά.

Η Διαμαντίνα, με τον αδαμάντινο χαρακτήρα, γεννήθηκε σε καταπράσινο χωριό, της Κεντρικής Ελλάδας. Παιδί πολυμελούς οικογένειας που βίωσε τον πόλεμο του 1940. Έξη παιδιά αριθμούσαν στην οικογένεια. Πέντε κόρες κι ένας γιός.

Η Διαμαντίνα ήταν μάρτυρας θηριωδιών, διότι στον πόλεμο, αγριεύουν τα ένστικτα του ανθρώπου. Παρ ολίγο στα εννέα της χρόνια να πέσει θύμα βιασμού, των εν πολέμω. Είδε τον πατέρα της να συλλαμβάνεται και να υφύσταται τρομερά βασανιστήρια μπρος στα παιδικά μάτια της. Ο πατέρα της, ήταν ο μυλωνάς του χωριού, παρέδιδε στους συγχωριανούς του, τα αλεσμένα γεννήματα.  Αυτή η ειδικότητα σε εμπόλεμες καταστάσεις, παίρνει άλλες διαστάσεις.

Γιατί πλέον το άλεσμα γίνεται δωρεάν, με αντίκρισμα γεννήματα. Οι εισβολείς στα χωριά, όταν ήθελαν να καταστρέψουν, άρπαζαν ότι μπορούσαν να σηκώσουν, ή, κατέστρεφαν τις μυλόπετρες του μύλου, τυραννούσαν τον μυλωνά. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, να στερούν από τους χωρικούς το αλεύρι, για την παρασκευή του ψωμιού, που είναι βασική τροφή επιβίωσης. Η κτηνωδία του πολέμου που επικρατεί σε τέτοιες, εκτός ελέγχου καταστάσεις, στιγμάτισε την μνήμη πολλών απο τους ηλικιωμένους της παροικίας μας, που τα συζητούν μόνο μεταξύ τους, ή, τα έχουν καταχωρήσει στο πίσω μέρος του μυαλού τους, σαν απαγορευμένη περιοχή, γεμάτη νάρκες. Όποια νάρκη και να πατήσεις, εκρήγνυνται μνήμες γεμάτες πόνο. Η Διαμαντίνα, είχε κι αυτή, τέτοια βιώματα, διότι το 1940, ήταν οκτώ-εννέα ετών.

Ήταν έξυπνη κοπέλα. Σ’ αυτό βοήθησε ο πατέρας της. Διατηρούσε βιβλιοθήκη κάτω από τον μύλο και διάβαζε σε κάθε ευκαιρία ανάπαυλας, από την εργασία του. Διάβαζε και η Διαμαντίνα μας, γιατί σεβόταν, θαύμαζε και υπεραγαπούσε τον πατέρα της. Τον είχε παρακολουθήσει τα δύσκολα χρόνια της κατοχής. Ο συνετός πατέρας και άνθρωπος, τις, νύχτες έμενε ξάγρυπνος, ώστε να φυλάει τα γεννήματα και κυρίως το καστανάλευρο. Υπήρχαν άφθονες καστανιές στα γύρω βουνά. Ευλογία μεγάλη, σε δύσκολες εποχές. Ακόμη όμως και σε ειρήνη, δεν υπήρχαν τα σημερινά καλούδια. Οι άνθρωποι, τρώγαν για να ζήσουν. Δεν ζούσαν για να τρώνε.

Οι μνήμες της απο το χωριό της προπολεμικά, ήταν βουκολικές, λιτές, γεμάτες από ανθρωπιά. Αλλά οι νέοι έφευγαν απο τα χωριά. Κατάφευγαν στις πόλεις να βρούνε δουλειές μακριά από την γη. Τραγική ειρωνεία! Σήμερα, μετά από μάταια, επίπονη πορεία, καταλήγουμε ότι η ενασχόληση με την γη, προσφέρει άπειρα οφέλη. Είναι πολύ εποικοδομητική, επιφέροντας στον ψυχισμό του ανθρώπου, γαλήνη και ισορροπία. Σε αντίθεση με τις εκσυγχρονισμένες κοινωνίες, που του δημιουργούν, άγχος και ανησυχία.

Η Διαμαντίνα μας, έφυγε στην Αθήνα, όπου εργάστηκε μαζί με την αδελφή της σε βιοτεχνίες ρούχων. Ήταν άριστη μοδίστρα. Η Κρήτη, επίσης, υπήρξε προορισμός δουλειάς γι’ αυτήν. Οι Κρήτες, εκτίμησαν την Διαμαντίνα. Αλλά την Διαμαντίνα, την κέρδισε ο Καναδάς. Ο αγαπημένος της εξάδελφος μετανάστευσε στο Μόντρεαλ. Αποφάσισε να τον συντροφεύσει. Μετανάστευσαν και οι υπόλοιπες οι αδελφές, σ’ όλης της γης τα μέρη! Η μία, ξενιτεύτηκε στην Γερμανία, η άλλη στην Αυστραλία, η τέταρτη στην Αθήνα. Μόνο μία από τις αδελφές, παρέμεινε στις ρίζες. Στο όμορφο, γραφικό, χωριό που την γέννησε.

Η Διαμαντίνα, ρίζωσε στον Καναδά. Σήμερα, είναι υπερήλικας της παροικίας Μόντρεαλ. Δημιούργησε και κράτησε την οικογένεια της. Κάτι πολύ σύνηθες για την παλαιότερης κοπής, γυναίκες. Γέννησε τρία γερά παιδιά. Έζησε μαζί με τους γονείς του άνδρα της και τους πρόσεξε σαν γονείς της. Απροσπέραστη υποχρέωση του παρελθόντος. Ήταν ακούραστη, κι άφταστη στην ραπτική τέχνη. Όπως και στο νοικοκυριό της. Η νοσταλγία και τα βιώματα από το χωριό της, διακρίνονται στον κήπο της. Την γωνιά της Ελληνικής γης, που άφησε κάθε μετανάστης, προσπάθησε να την μεταφέρει, στον τόπο που μετανάστευσε. Το ίδιο και η Διαμαντίνα. Εξάλλου, ο χαρακτήρας της Διαμαντίνας ήταν, της προσφοράς. Προσέφερε τις φροντίδες στην οικογένεια, την γοητεία της στο περιβάλλον, το διαμαντένιο χαμόγελο της σε κάθε ευκαιρία, την αστείρευτη ενέργεια της, όπου την χρειάζονταν. Όποιος αρρώσταινε από την οικογένεια, αλλά και από όλο το σόι, αυτή συμπαραστεκόταν. Μέχρι που αρρώστησε η ίδια. Αν όλα όσα προσέφερε, είχαν πράγματι αντίκρισμα, δεν θα κατέληγε σε ίδρυμα του Μόντρεαλ, να βιώνει μόνη, τον Γολγοθά της ασθένειάς της. Σε κάποιες εκλάμψεις, μοναδική της θύμηση, το χωριό της.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΤΕΡΖΟΓΛΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ

ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΝΙΣ ΣΕΡΒΙΑΣ.

Siapis Web Media

Διαφημίσεις