Τρίτη, 27 Ιουλίου, 2021

Δέσποινα, μέρος 2ο (της Αναστασίας Τερζόγλου)

Ροή Ειδήσεων

Άρθρα & Απόψεις

Οικονομία

Εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΟΣ
Έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση από την εφημερίδα της Καβάλας "ΕΝΗΜΕΡΟΣ" και το Kavala Web News
spot_img

Γράφει η Αναστασία Τερζόγλου

Η Δέσποινα στην αρχή δυσκολεύτηκε μέχρι να συνηθίσει την νέα ζωή της. Όλα της ήταν άγνωστα, ξένα, μοναχικά. Ο σύζυγος είχε μητέρα που μόνο αυτήν άκουγε. Η Δέσποινα αισθανόταν ολομόναχη σε αυτή την κρύα, ξένη χώρα. Πολλές φορές σκέφτηκε να φύγει και να αφήσει την άνεση που της εξασφάλιζε ο σύζυγός της. Ήταν τόσο δεμένος με την μάνα του! (Φαινόμενο, που υφίσταται σε υπερθετικό βαθμό, στην παροικία του Μόντρεαλ. Πιθανόν και σε άλλες Ελληνικές παροικίες.)

Η Δέσποινα, ένιωθε τελείως ξένη απόμακρη και παραμελημένη. Μερικές φορές, όταν οι μάνες δεν αντιλαμβάνονται ότι ο κανακάρης τους μεγάλωσε, έκανε οικογένεια και ότι η παρουσία τους πρέπει να είναι διακριτική κοντά του, δημιουργούν μεγάλο πρόβλημα, πρώτα στα ίδια τα παιδιά τους. Ο σεβασμός προς την μάνα πρέπει να είναι μεγάλος, αλλά και ο σεβασμός προς την οικογένεια του παιδιού μας, πρέπει να είναι μεγαλύτερος. Όταν μάλιστα τα νεοφερμένα άτομα είναι σαν την Δέσποινα της ιστορίας μας. Ταπεινή, συνεσταλμένη φυσιογνωμία, που το νέο περιβάλλον, και τα εντελώς νέα δεδομένα στην ζωή της, την έκαναν ακόμη ποιό κουμπωμένη.

Ήταν γρήγορη και άμεση στις υποχρεώσεις της. Όμως μετά βίωνε την μοναξιά του γάμου. Ο σύζυγος ήταν συνεχώς απασχολημένος με τις επιχειρήσεις, τους συνεργάτες, τους πελάτες και τους φίλους. Μετά, χτυπούσε κάρτα στην μητέρα του, που διεκδικούσε κάθε μέρα επισκεπτήριο. Η Δέσποινα σιωπούσε, κι έμενε αμίλητη για ώρες. Οι πανέμορφες λίμνες των χρυσοπράσινων ματιών της βούρκωναν και συχνά γέμιζαν δάκρυα. Διότι, ο σύζυγος, λόγω της κούρασης και των πολλών υποχρεώσεών του, ήταν νευρικός, την έβρισκε παιδική και ανίδεη προς τον δικό του κόσμο. Τον κόσμο των επιχειρήσεων. Ήθελε να καταλαβαίνει γρήγορα και άμεσα, την πονηριά του κόσμου. Όμως η Δέσποινα ήταν αγνό, απονήρευτο παιδί. Έτσι, μιάς και πάντα όταν μιλούσε, λάθος έκανε κι εκνεύριζε τον σύζυγο, κλείστηκε στον εαυτό της, έπαψε να επικοινωνεί με το περιβάλλον. Ζούσε απομονωμένα και μοναχικά. Μέχρι που αντιλήφθηκε ότι έφερε μέσα της, μια καινούργια ζωή. Η πνοή που άρχισε να αναπνέει στα σπλάχνα της, την αναπτέρωσε. Της έδωσε νόημα ζωής. Η ελπίδα γεννήθηκε μέσα της. Το περιβάλλον δεν της φαινόταν κρύο και απόξενο. Θα γινόταν η πατρίδα του παιδιού της. Ο τόπος που θα το ανέστηνε. Ο σύζυγος, ο πατέρας του παιδιού της, δεν της ήταν ανυπόφορος, τον δικαιολογούσε, στις αργοπορίες και άντεχε τους εκνευρισμούς του. Διότι αντιλαμβανόταν ότι εργαζόμενος θα προσέφερε καλύτερες συνθήκες στο μωρό τους.

Έτσι, τη καινούργια Άνοιξη το μπουμπούκι έσκασε γεμάτο χρώματα και αρώματα. Πανέμορφη, ολόδροση, ανεπανάληπτη οντότητα, όπως ο κάθε ένας από εμάς. Παιδί της παροικίας. Παιδί που γεννήθηκε από υπομονή, και ανατράφηκε με αυτήν. Η Δέσποινα, αυξήθηκε και πληθύνθηκε. Γέμισε το μεγάλο σπίτι παιδιά. Τους έμαθε Ελληνικά σαν σπουδαία μάνα. Τους στάθηκε σε κάθε δυσκολία και αντιξοότητα καθώς και στον πατέρα τους. Μέχρι που έφυγαν από κοντά της για να δημιουργήσουν τις δικές τους φωλιές. Και τότε υπήρξε γενναία και δυνατή. Έτσι, τα άφησε να πετάξουν μακριά της, όπως κι αυτή κάποτε πέταξε μακριά από την μητρική αγκαλιά, χαράζοντας την δική της πτήση. Υπάρχει πάντα ο φόβος της πτώσης. Όμως κάθε μάνα που αγαπά τα παιδιά της, θα πρέπει να τα αφήσει να πετάξουν, βασισμένη στην μέχρι την ώρα της πτήσης γαλουχία, των παιδιών. Διότι ο άνθρωπος φθίνει και φεύγει. Τα παιδιά μόνα, ή, αν είναι τυχερά, με το ζευγάρι τους θα πορευτούν, θα ζήσουν.

Αυτός είναι ο προορισμός του ανθρώπου. Έτσι, κάθε γονέας ας αφήνει το Μέλλον δυναμικά να κατακτά την ζωή. Ας υπάρχει η σκιά προστασίας, όμως να μην βαραίνει απαιτητικά την ψυχή του παιδιού. Υγειώς, η μητέρα, μετανάστρια Δέσποινα, έχοντας κατά νου όλη την δική της εμπειρία, και φυγή, απομακρύνθηκε διακριτικά από τις ζωές των παιδιών της κι έμεινε στην γωνιά της, δίνοντας τους την ευκαιρία, όποτε θελήσουν να την επισκέπτονται, ή, να της τηλεφωνούν. Χωρίς να έχει γνώμη, ούτε για τις επιλογές των συντρόφων τους, ούτε για την ζωή τους. Η μόνη προσευχή που πάντα έκανε ήταν. Να είναι γερά και ευτυχισμένα. Ποιά άλλη μπορεί να είναι ή προσδοκία μιας μάνα;

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΤΗΣ ΤΕΡΖΟΓΛΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ

ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

ΝΙΣ – ΣΕΡΒΙΑ

Διαφημίσεις