Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου, 2020

Δέσποινα, μέρος 2ο (της Αναστασίας Τερζόγλου)

Ροή Ειδήσεων

Πέντε χώρες από την ευρύτερη περιοχή έρχονται πιο κοντά

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος, συνοδευόμενος από τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Στρατηγό Κωνσταντίνο Φλώρο, παρακολούθησε την τελική φάση της κοινής διακλαδικής άσκησης Ελλάδας –...

Κορωνοϊός: 48 νέα κρούσματα στην Π.Ε. Καβάλας, 1.383 πανελλαδικά

Σήμερα ο ΕΟΔΥ ανακοίνωσε 1383 νέα κρούσματα του κορωνοϊού στη χώρα, εκ των οποίων 14 εντοπίστηκαν κατόπιν ελέγχων στις πύλες εισόδου της χώρας. Ο...

Καταστροφική χρονιά για την αμπελοκαλλιέργεια

Συντριπτικό ήταν το πλήγμα που επέφερε στην αμπελοκαλλιέργεια η πανδημία του κορωνοϊού τη φετινή χρονιά, σύμφωνα με όσα δήλωσε στον «Ενήμερο», ο πρόεδρος του...

Συνάντηση του ΥΕΘΑ Νίκου Παναγιωτόπουλου με τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρο Β’

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος συναντήθηκε την Παρασκευή με τον Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρο Β’ στην Αλεξάνδρεια, στο...

Χωροταξικές ανησυχίες

Η ερμηνεία της λέξης Χωροταξία στα σύγχρονα λεξικά του κόσμου θα μπορούσε να περιγράφεται σαν ένα σύνολο νομοθετικών ρυθμίσεων της πολιτείας για οργάνωση του...

Άρθρα & Απόψεις

Χωροταξικές ανησυχίες

Η ερμηνεία της λέξης Χωροταξία στα σύγχρονα λεξικά του κόσμου θα μπορούσε να περιγράφεται σαν ένα σύνολο νομοθετικών ρυθμίσεων της πολιτείας για οργάνωση του...

Τριανταφυλλιά, 3ο μέρος (της Αναστασίας Τερζόγλου)

Γράφει η Αναστασία Τερζόγλου Η Τριανταφυλλιά, η αφανής ηρωίδα της ιστορίας μας, σαν ευλογημένη, και υπεύθυνη μάνα καθώς είναι, συνέχισε και συνεχίζει τον αγώνα της,...

Μία μέρα Ενός εκπαιδευτικού (του Δημ. Λυμπεράκη)

Γράφει ο Δημήτρης Λυμπεράκης Δεκέμβρης 2020- Πρόγραμμα τηλεκπαίδευσης- 1η διδακτική ώρα07.45: Έγερσις07.50: Πλύσις χειρών και προσώπου07.55: 2λεπτος παρατήρησις της χορηγηθείσης (υπό της κυβερνήσεως βεβαίως βεβαίως)...

Κατάσταση πολιορκίας (του Παύλου Λεμοντζή)

Αβεβαιότητα, ανασφάλεια, φόβος, περιορισμός μετακινήσεων, αστυνομικός έλεγχος των μετακινήσεων, πρόστιμα, κλείσιμο των συνόρων, , κρούσματα, θετικός, αρνητικός.Λέξεις αιχμηρές, θαρρείς και ξεπήδησαν από τη ζώνη...

Παραθεριστική κατοικία: Μία σταθερή και ποιοτική μορφή τουρισμού

Αφού πολλές μορφές της οικονομίας θα αλλάξουν εξαιτίας της πανδημίας του κορωνοϊού, είναι ανάγκη να αλλάξει και η δομή του τουρισμού.Τουλάχιστον στην περιοχή μας...
Εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΟΣ
Έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση από την εφημερίδα της Καβάλας "ΕΝΗΜΕΡΟΣ" και το Kavala Web News

Γράφει η Αναστασία Τερζόγλου

Η Δέσποινα στην αρχή δυσκολεύτηκε μέχρι να συνηθίσει την νέα ζωή της. Όλα της ήταν άγνωστα, ξένα, μοναχικά. Ο σύζυγος είχε μητέρα που μόνο αυτήν άκουγε. Η Δέσποινα αισθανόταν ολομόναχη σε αυτή την κρύα, ξένη χώρα. Πολλές φορές σκέφτηκε να φύγει και να αφήσει την άνεση που της εξασφάλιζε ο σύζυγός της. Ήταν τόσο δεμένος με την μάνα του! (Φαινόμενο, που υφίσταται σε υπερθετικό βαθμό, στην παροικία του Μόντρεαλ. Πιθανόν και σε άλλες Ελληνικές παροικίες.)

Η Δέσποινα, ένιωθε τελείως ξένη απόμακρη και παραμελημένη. Μερικές φορές, όταν οι μάνες δεν αντιλαμβάνονται ότι ο κανακάρης τους μεγάλωσε, έκανε οικογένεια και ότι η παρουσία τους πρέπει να είναι διακριτική κοντά του, δημιουργούν μεγάλο πρόβλημα, πρώτα στα ίδια τα παιδιά τους. Ο σεβασμός προς την μάνα πρέπει να είναι μεγάλος, αλλά και ο σεβασμός προς την οικογένεια του παιδιού μας, πρέπει να είναι μεγαλύτερος. Όταν μάλιστα τα νεοφερμένα άτομα είναι σαν την Δέσποινα της ιστορίας μας. Ταπεινή, συνεσταλμένη φυσιογνωμία, που το νέο περιβάλλον, και τα εντελώς νέα δεδομένα στην ζωή της, την έκαναν ακόμη ποιό κουμπωμένη.

Ήταν γρήγορη και άμεση στις υποχρεώσεις της. Όμως μετά βίωνε την μοναξιά του γάμου. Ο σύζυγος ήταν συνεχώς απασχολημένος με τις επιχειρήσεις, τους συνεργάτες, τους πελάτες και τους φίλους. Μετά, χτυπούσε κάρτα στην μητέρα του, που διεκδικούσε κάθε μέρα επισκεπτήριο. Η Δέσποινα σιωπούσε, κι έμενε αμίλητη για ώρες. Οι πανέμορφες λίμνες των χρυσοπράσινων ματιών της βούρκωναν και συχνά γέμιζαν δάκρυα. Διότι, ο σύζυγος, λόγω της κούρασης και των πολλών υποχρεώσεών του, ήταν νευρικός, την έβρισκε παιδική και ανίδεη προς τον δικό του κόσμο. Τον κόσμο των επιχειρήσεων. Ήθελε να καταλαβαίνει γρήγορα και άμεσα, την πονηριά του κόσμου. Όμως η Δέσποινα ήταν αγνό, απονήρευτο παιδί. Έτσι, μιάς και πάντα όταν μιλούσε, λάθος έκανε κι εκνεύριζε τον σύζυγο, κλείστηκε στον εαυτό της, έπαψε να επικοινωνεί με το περιβάλλον. Ζούσε απομονωμένα και μοναχικά. Μέχρι που αντιλήφθηκε ότι έφερε μέσα της, μια καινούργια ζωή. Η πνοή που άρχισε να αναπνέει στα σπλάχνα της, την αναπτέρωσε. Της έδωσε νόημα ζωής. Η ελπίδα γεννήθηκε μέσα της. Το περιβάλλον δεν της φαινόταν κρύο και απόξενο. Θα γινόταν η πατρίδα του παιδιού της. Ο τόπος που θα το ανέστηνε. Ο σύζυγος, ο πατέρας του παιδιού της, δεν της ήταν ανυπόφορος, τον δικαιολογούσε, στις αργοπορίες και άντεχε τους εκνευρισμούς του. Διότι αντιλαμβανόταν ότι εργαζόμενος θα προσέφερε καλύτερες συνθήκες στο μωρό τους.

Έτσι, τη καινούργια Άνοιξη το μπουμπούκι έσκασε γεμάτο χρώματα και αρώματα. Πανέμορφη, ολόδροση, ανεπανάληπτη οντότητα, όπως ο κάθε ένας από εμάς. Παιδί της παροικίας. Παιδί που γεννήθηκε από υπομονή, και ανατράφηκε με αυτήν. Η Δέσποινα, αυξήθηκε και πληθύνθηκε. Γέμισε το μεγάλο σπίτι παιδιά. Τους έμαθε Ελληνικά σαν σπουδαία μάνα. Τους στάθηκε σε κάθε δυσκολία και αντιξοότητα καθώς και στον πατέρα τους. Μέχρι που έφυγαν από κοντά της για να δημιουργήσουν τις δικές τους φωλιές. Και τότε υπήρξε γενναία και δυνατή. Έτσι, τα άφησε να πετάξουν μακριά της, όπως κι αυτή κάποτε πέταξε μακριά από την μητρική αγκαλιά, χαράζοντας την δική της πτήση. Υπάρχει πάντα ο φόβος της πτώσης. Όμως κάθε μάνα που αγαπά τα παιδιά της, θα πρέπει να τα αφήσει να πετάξουν, βασισμένη στην μέχρι την ώρα της πτήσης γαλουχία, των παιδιών. Διότι ο άνθρωπος φθίνει και φεύγει. Τα παιδιά μόνα, ή, αν είναι τυχερά, με το ζευγάρι τους θα πορευτούν, θα ζήσουν.

Αυτός είναι ο προορισμός του ανθρώπου. Έτσι, κάθε γονέας ας αφήνει το Μέλλον δυναμικά να κατακτά την ζωή. Ας υπάρχει η σκιά προστασίας, όμως να μην βαραίνει απαιτητικά την ψυχή του παιδιού. Υγειώς, η μητέρα, μετανάστρια Δέσποινα, έχοντας κατά νου όλη την δική της εμπειρία, και φυγή, απομακρύνθηκε διακριτικά από τις ζωές των παιδιών της κι έμεινε στην γωνιά της, δίνοντας τους την ευκαιρία, όποτε θελήσουν να την επισκέπτονται, ή, να της τηλεφωνούν. Χωρίς να έχει γνώμη, ούτε για τις επιλογές των συντρόφων τους, ούτε για την ζωή τους. Η μόνη προσευχή που πάντα έκανε ήταν. Να είναι γερά και ευτυχισμένα. Ποιά άλλη μπορεί να είναι ή προσδοκία μιας μάνα;

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΤΗΣ ΤΕΡΖΟΓΛΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ

ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

ΝΙΣ – ΣΕΡΒΙΑ

Διαφημίσεις