Σάββατο, Απρίλιος 17, 2021

Δάφνη, μέρος 5ο, (της Αναστασίας Τερζόγλου)

Ροή Ειδήσεων

Άρθρα & Απόψεις

Οικονομία

Εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΟΣ
Έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση από την εφημερίδα της Καβάλας "ΕΝΗΜΕΡΟΣ" και το Kavala Web News

Γράφει η Αναστασία Τερζόγλου

Η Δαφνούλα, η Ελληνοπούλα μετανάστρια από την Πελοπόννησο που έφτασε εδώ, ορφανεμένη από πατέρα, χτυπημένη από την μεταπολεμική κατάσταση της Ελλάδας, ψάχνοντας στον ήλιο μοίρα, συνέχιζε ακούραστα. Χωρίς να την καταβάλει η απογοήτευση. Ενάντια στις αντιξοότητες και στην αδιαφορία των συγγενών της.

Κάθε μέρα πήγαινε στην εργασία της, βρέξει, χιονίσει. Διότι η Δαφνούλα μας, παρ’ όλο που ο πατέρας της την είχε στα πούπουλα, σύμφωνα με τα δεδομένα των καιρών βέβαια, όταν βρήκε τα δύσκολα, δεν πισωπάτησε ούτε λύγισε. Όρθωσε την ψυχή της, έκανε τον σταυρό της, ανασκουμπώθηκε, γιατί αντιλήφθηκε ότι δεν είχε να περιμένει τίποτε από κανένα, ούτε συγγενή, ούτε από φίλο. Το μόνο που της έμενε, ήταν να μπει δυναμικά στην μάχη ζωής που καλείτο να δώσει, εδώ, στο Μόντρεαλ.

Τα νεύρα της δοκιμαζόταν καθημερινά, από την νύφη της. Ο αδελφός της είχε καταντήσει άβουλος εντελώς. Κατέβαλε το ποσοστό που της αναλογούσε στο σπίτι, απόκτησε τυπικές σχέσεις με την νύφη της, ώστε να μην στεναχωρεί τον αδελφό της, αφού ήταν αναγκασμένη να μοιράζεται την ίδια στέγη μαζί τους και έκανε την ακατάπαυστη εργασία, προσευχή δύναμη και παρηγοριά της. Είχε χάσει την αίσθηση του χρόνου, και αδιαφόρησε για το περιβάλλον. Η μοναχικότητα την δυνάμωνε. Η εργασία την έφερνε πιο κοντά στον στόχο της, που ήταν ο επικείμενος γάμο της και η δημιουργία του δικού της σπιτικού. Της δικής της οικογένειας.

Ο χρόνος εκεί που της φαινόταν αιώνες, κύλησε σαν νερό! Τα χρήματα για το ξεκίνημα συγκεντρώθηκαν, χάρη στην ακατάπαυστη εργασία του ζευγαριού. Ο αρραβωνιαστικός κατέφθασε και τα γεγονότα πήραν τον δρόμο τους. Οι νεόπαντροι άνοιξαν το σπιτικό τους που μοσχοβόλησε φασολάδα, ντολμάδες, πίτες, ψωμί από τα χεράκια της Δάφνης. Παράλληλα φυσικά, εργαζόταν. Όπως και ο σύζυγος της. Ο οποίος αποδείχθηκε άριστος νοικοκύρης και σύζυγος. Τα κουτσούβελα δεν άργησαν. Έτσι, αυξήθηκε η οικογένεια. Υλοποιώντας το «αυξάνεστε και πληθύνεστε» που εύχεται η εκκλησία μας σε κάθε γάμο. Ο σύζυγος, απόλυτα υπεύθυνος προς την οικογένεια του, συμβούλεψε την Δάφνη να μείνει στο σπίτι, ώστε τα παιδία τους να μεγαλώνουν στην αγκαλιά της. Της έλεγε χαρακτηριστικά. «Ή λεφτά, ή οικογένεια» Και η Δάφνη επέλεξε οικογένεια. Έτσι μετά την γέννηση μιας κόρης, ήλθαν, δύο γιοί. Μεγάλη λάτρα στο σπίτι, αλλά και μεγάλη η ευθύνη του κουβαλητή. Πήγαινε σε δύο και τρείς εργασίες, ώστε να μην λείψει τίποτε από το σπιτικό του. Ο σύζυγος είχε αποκτήσει την κακή συνήθεια του καπνίσματος, όπως οι περισσότεροι μετανάστες. Αυτό, τον σκότωσε. Η Δάφνη, έμεινε, με τρία παιδία, μόνη και έρημη στο Μόντρεαλ. Ο τελευταίος γιός, ήταν μόλις έξι ετών.

Αφού πέρασε το πρώτο σοκ του πρόωρου θανάτου, στυλώθηκε στα πόδια της. Ο στόχος ήταν το ψυγείο να είναι πάντοτε γεμάτο. Ο δεύτερος στόχος, να μην την παρασύρει η νεαρή ηλικία της, σε λάθος μονοπάτια. Διότι η Δάφνη, όταν πέθανε ο σύζυγος, ήταν μόλις, σαράντα δύο ετών. Νέα και όμορφη. Αυτός ήταν ο άθλος της αξιέπαινης Ελληνίδας μετανάστριας, εδώ, στο Μόντρεαλ του Καναδά. Ποτέ, δεν ξαναπαντρεύτηκε. Δεν ήθελε τα παιδιά της να μεγαλώσουν με πατριό. Από το εργοστάσιο που εργαζόταν προγενέστερα, έπαιρνε εργασία στο σπίτι. Έστελνε τα παιδάκια της στο σχολείο και στρωνόταν στην μηχανή. Έραβε με το κομμάτι. Ώρες ολόκληρες δεν σήκωνε κεφάλι. Τα νιάτα της τα ξέχασε. Ούτε που τα σκεφτόταν. Τα πόδια γέμισαν κιρσούς, απ’ την ακινησία. Την νύχτα δεν κοιμόταν. Έβαζε τα παιδία για ύπνο και αυτή ξενύχταγε πάνω στην ραπτομηχανή. Μερικές φορές κοιμόταν πάνω σ’ αυτήν και το χάραμα κάποιο από τα μεγαλύτερα παιδιά, την μάλωνε. Ήξερε όμως, ότι ήταν αναπόφευκτο να εργάζεται σκληρά για τις σπουδές τους.

Τα μεγαλύτερα παιδιά σύντομα εργάστηκαν. Αυτό είναι δεδομένο σε κάθε σπουδαστή στον Καναδά. Σε διαφορά με την Ελλάδα, παλαιότερα. Από το 2009 όμως, που ξέσπασε η κρίση, τα παιδιά εργάζονται τα καλοκαίρια ώστε να εξασφαλίσουν κάποια έσοδα. Σεζόν όπως λέγεται πλέον στην Ελλάδα. Γίνονται εσωτερικοί μετανάστες, κυρίως, σε παράκτιες περιοχές και στα νησιά. Εκεί δηλαδή, που έρχεται ο τουρισμός, τα Καλοκαίρια. Οι εργοδότες κάνουν συμφωνία με τα παιδιά, τις περισσότερες φορές, να εκτελούν όλο το δωδεκάωρο σερί. Τα Ελληνόπουλα, λόγω του οικονομικού πολέμου, δεν έχουν επιλογές. Έτσι σκοτώνονται στην δουλειά μια περίοδο και μετά το τετράμηνο, μένουν άνεργα. Με αυτούς τους ρυθμούς κινείται, εδώ και 10 χρόνια η Ελλάδα μας. Την αντικρίζουμε στις διακοπές μας να χαμογελά, μέσα από όλα αυτά τα παιδιά, τα μορφωμένα πλέον Ελληνόπουλα, που πρόθυμα και ακούραστα μας σερβίρουν. Η Ελλάδα έχει απόλυτα πάρει παγκόσμιους ρυθμούς. Αυτούς που έχει και η Μεγάλη Ελλάδα. Γι’ αυτό μπορεί και μεταναστεύει για άλλη μια φορά έχοντας όλα τα προσόντα, να σταθεί επάξια στις παροικίες, και όχι μόνο. Όπως συνέβαινε από την αρχή της πορείας της σαν λαός.

Το ερώτημα είναι κατά πόσο ωριμάσαμε, εδώ, στον ξένο τόπο. Ώστε να βοηθήσουμε, τους νέους Έλληνες που καταφθάνουν. Κυνηγημένοι κι αυτοί, όπως κάποτε εμείς. Οι παλαιότεροι εναπομείναντες θυμούνται. Οι νεότερες γενιές; Χαρά σ’ αυτές. Την τύχη τους, την οφείλουν στους γονείς τους. Όπως τα παιδιά της Δάφνης. Οφείλουν, στην άξια Μ Η Τ Ε Ρ Α! Παρ’ όλο, που οι συγγενείς, έπαιξαν απαράδεκτο ρόλο στην προσαρμογή της, η Δάφνη τελικά, τα κατάφερε. Το δυνατό της κύτταρο δεν την διέψευσε, ακόμη κι όταν η μοίρα, της πήρε τον καλό της. Μεγάλωσε τα τρία παιδιά της, τα μόρφωσε, τα πάντρεψε και τώρα ζει μόνη, χωρίς καμία απαίτηση. Το μόνο που κάνει γι’ αυτά, είναι να προστατεύει την ευτυχία τους, από μακριά, διακριτικά και απόλυτα γενναία.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΤΕΡΖΟΓΛΟΥ

ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

Ν Ι Σ – Σ Ε Ρ Β Ι Α Σ

spot_img

Διαφημίσεις