Τετάρτη, 16 Ιουνίου, 2021

Δάφνη, μέρος 4ο (της Αναστασίας Τερζόγλου)

Ροή Ειδήσεων

Άρθρα & Απόψεις

Οικονομία

Εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΟΣ
Έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση από την εφημερίδα της Καβάλας "ΕΝΗΜΕΡΟΣ" και το Kavala Web News
spot_img

Γράφει η Αναστασία Τερζόγλου

Η έρημη Δαφνούλα τον αδελφό τον είχε, αλλά ένιωθε απροστάτευτη. Η μόνη παρηγοριά της ήταν ο Καναδάς που της φαινόταν σταθερή χώρα, ώστε να δημιουργήσει, την δική της οικογένεια. Και δεν είχε άδικο.

Ιδιαίτερα το Μόντρελ, είναι ιδανικός τόπος να δημιουργηθείς. Οι νεότερες γενεές, θα πρέπει να ευγνωμονούν τους γονείς τους, για την δύσκολη επιλογή τους να ξενιτευτούν. Έτσι, σήμερα, είναι πολίτες, μιας πόλης σαν το Μόντρεαλ. Να εκτιμούν, να απονέμουν θαλπωρή, αγάπη, τρυφερότητα και να είναι μελιστάλακτοι προς τις παλαιότερες γενιές. Τις ταλαιπωρημένες που αποκολλήθηκαν από την ρίζα τους. Μια διαδικασία, εξαιρετικά επίπονη, τόσο για τους γονείς όσο και για τους παππούδες τους. Μόνο πολύ δυνατοί άνθρωποι μπορούν να αντέξουν! Όσοι από αυτούς διέπρεψαν και απόκτησαν τα παιδιά τους, τεράστιες περιουσίες και βασιλική άνεση, την οποία οι ίδιοι απολαμβάνουν, μα και τα παιδιά τους, σπουδάζοντας με ακριβοπληρωμένες σπουδές, θα πρέπει καθημερινά να αντιλαμβάνονται το μέγεθος της τύχης τους. Έστω για μια στιγμή, ας πάρουν την θέση αυτών των υπεράνθρωπων ανθρώπων. Ας νιώσουν την αγάπη που τους τρέφουν, για να καταλάβουν την προσπάθεια, ώστε αυτοί και τα παιδιά τους, εδώ και τώρα, να είναι προνομιούχοι στην κοινωνία. Αν, έστω για ένα λεπτό, βλέποντας το δελτίο ειδήσεων, που καθημερινά ενημερώνει για μετακίνηση πληθυσμών, βάλουμε στην θέση τους την δική μας, θα μπούμε στο πετσί, περί όσων γράφω. Αν πάλι, σκεφτούμε ότι τίποτε δεν είναι μακρινό, αλλά μπορεί να συμβεί στον καθένα μας, την επόμενη στιγμή ίσως, θα γίνουμε ταπεινοί και θα αντιληφθούμε απόλυτα τις προσπάθειες που μας έφεραν, στην τωρινή μας προνομιακή θέση.

Έτσι, τίποτε ας μην θεωρούμε δεδομένο. Διότι δεν είναι. Και πρώτα η υγεία μας. Είναι δώρο Θεού που με τις καλές μας σκέψεις κερδίζουμε. Τίποτε δεν παίρνουμε μαζί μας. Δικό μας είναι μόνο ότι δίνουμε. Καλό ή κακό, αυτό συνοδεύει την μνήμη μας. Την ζωή μας. Αυτήν την τελευταία φράση είχε πάντα κατά νου η Δάφνη μας γιατί αν και νέα, ήταν σοφή και φωτισμένη. Ήταν ταγμένη και αφοσιωμένη στον στόχο της. Στην εποχή της. Τότε που οι γυναίκες άνηκαν στον πρίγκιπα τους. Χωρίς φιλοδοξίες καριέρας, αλλά πρώτα οικογένειας. Οι άνθρωποι στα μέσα του 20ου αιώνα, ζούσαν σε ρομαντικότερες εποχές. Ας αφήσουμε την φαντασία μας να καλπάσει, γυρίζοντας πίσω. Ας δούμε τους γονείς μας, με τις αρχαίες ξύλινες βαλίτσες τους, να αποβιβάζονται στο Χάλιφαξ. Λεπτοί σαν κυπαρίσσια. Αν θέλουμε ρεαλιστική εικόνα των γονέων μας; Οι δικές μας παιδικές φωτογραφίες, θα μας πείσουν πώς λειτουργεί το D. N. A… Η μαγικότερη και η πιό πειστική εικόνα, αλλά και αυτή που πραγματικά αγγίζει άμεσα τις βαθύτερες πτυχές της ψυχής μας, είναι τα παιδιά μας. Εκεί, διακρίνουμε την απόλυτη ταύτιση με τα γονικά μας.

Στην Ελλάδα λέγεται κατά κόρον, «Πήρε το όνομα, πήρε και την χάρη». Με ότι συνεπάγεται αυτό. Επίσης, το γνωστό, «Μια εικόνα, χίλιες λέξεις». Χωρίς λόγια θα πεισθούμε, περί τίνος γίνεται λόγος. Τα σπινθηροβόλα μάτια των γονέων μας, φώτισαν τον Καναδά ολάκερο! Όχι σε μία στιγμή. Κατέθεσαν νιάτα, ψυχή, εικοσιτετράωρα. Για την δική τους προκοπή που απορρέει, σε εμάς. Αυτό να θυμάστε. ΤΟ ΕΜΑΣ. Εκεί αρχίζει η δική μας ευθύνη. Η δική μας αγάπη. Η δική μας συμπαράσταση προς τα γονικά μας. Τώρα, που ηλικιωμένοι πλέον, αποκαμωμένοι από τους άθλους ζωής τους, πήραν τον δρόμο για την δύση τους. Η κούραση, η συνεχής προσπάθεια, ο πόνος της αποκόλλησης που βαθειά κρύβουν κι εμείς μην έχοντας τέτοια εμπειρία, δεν μπορούμε να τους νιώσουμε. Αυτό, και η κούραση των ετών τους, τους κάνει δύστροπους ίσως, ακατανόητους μερικές φορές. Κουβαλούν το φορτίο της δικής τους γενιάς και εμπειριών.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι κάθε γενιά, με τον άλφα ή βήτα τρόπο, αποπληρώνει το κόστος της δικής της υπαρξιακής αναφοράς προς την ζωή. Σήμερα οι γενιές αντιμετωπίζουν επίσης τεράστια προβλήματα. Υπερθέρμανση του πλανήτη, υπέρογκη συσσώρευση αποβλήτων με άμεση ανάγκη ανάπτυξης της ανακύκλωσης, χρήση του διαδικτύου και όχι κατάχρηση. Είναι τεράστια προβλήματα που βασανίζουν την παρούσα αλλά και την μελλοντική ανθρωπότητα. Πολλοί από τους υπερήλικες της παροικίας αντιλαμβάνονται το μέγεθος των προβλημάτων των παρόντων γενεών, αλλά είναι τόσα τα προβλήματα υγείας που απέκτησαν ώστε να μας αποκαταστήσουν, που δεν έχουν πλέον την δύναμη να ανταπεξέλθουν. Επίσης, αποθαρρύνονται ίσως, από το γεγονός, ότι εμείς, παρ’ όλους τους κόπους τους, θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε. Αντιλαμβάνονται την ματαιότητα. Τώρα. Λίγο πριν το ΤΕΛΟΣ. Τους φαίνονται ίσως μάταιες οι ταλαιπωρίες που υπέστησαν. Τις περισσότερες φορές από τους δικούς τους ανθρώπους. Τουλάχιστον, αυτούς που πίστευαν δικούς τους. Διότι οι νεοφερμένοι, υφίσταντο τον νόμο των νεοσύλλεκτων του στρατού. Εκμετάλλευση με σκληρό τρόπο. Ανίδεος καθώς είναι ο νεοφερμένος, τρυφερό πόδι όπως λέγεται στην Ελλάδα, αυταπατάται ότι θα βοηθηθεί από την οικογένεια, ή από συγχωριανούς του. Εκεί φαίνεται η ψυχή του καθένα. Η αγριότητα και η αγιότητα του. Αυτό συμβαίνει ακόμη και σήμερα. Στο νέο κύμα μετανάστευσης. Κι όπως πολύ ορθά εξέφρασε κάποιος με διάκριση και φιλαλήθεια, θλιβόμενος από το γεγονός «Οι παλαιοί, που ήλθαν εδώ τυραννίστηκαν και έγιναν θύματα εκμετάλλευσης, μα και το νέο κύμα που καταφτάνει βιώνει χειρότερα»

Ευτυχώς, η Δάφνη μας, υπέστη μόνο ψυχολογική φθορά και οικονομική εκμετάλλευση. Διότι ο γυναικείος πληθυσμός, είναι ευάλωτος, σε εξευτελιστικούς καταναγκασμούς, λόγω της γυναικείας του υπόστασης. Αν δεν υπάρχει ανάλογη μέριμνα και λεπτά αισθήματα, για την αδυναμία του ασθενούς φύλου, ώστε να προστατεύεται από την διαφθορά, την κατακραυγή, την εκμετάλλευση, ακόμη από γυναικεία συγγενικά πρόσωπα. Έτσι απλά. Επειδή πιθανόν, είναι έρμαιο των διαθέσεών τους η νεοφερμένη. Η ανθρώπινη ύπαρξη, με δύο τρόπους αντιδρά κατόπιν δυσκολιών. Ή προφυλάσσει τους επερχόμενους, ενθυμούμενη αυτά που πέρασε, ή γίνεται σκληρή και απάνθρωπη, διαπράττοντας, τα χειρότερα.

Όπως συμβαίνει, στην πραγματική ιστορία της Δάφνης, που εκτυλίχθηκε εδώ στο Μόντρεαλ. Η νύφη της, πιθανόν, ένιωθε απόλυτα κύριος της κατάστασης, λόγω της παλαιότητας της, στον Καναδά. Επίσης, εκμεταλλευόταν την εύνοια που είχε λόγω της συζυγικής της ιδιότητας, με τον αδελφό της Δάφνούλας μας. Πιθανόν ακόμη, ζήλευε την αδελφική αγάπη που έτρεφε ο σύζυγος της, προς την πολύ αξιόλογη νεοφερμένη, νέα γυναίκα. Διότι η Δάφνη, συγκέντρωνε, εκτός της εξωτερικής πολύ καλοβαλμένης της εμφάνισης, μια σωρία, καθόλου ευκαταφρόνητων προσόντων. Ήταν έξυπνη, εργατική, μορφωμένη, λόγω του πατρός της, αλλά και της συναναστροφής της στο γνωστό Αθηναϊκό νοσοκομείο του Ευαγγελισμού, με επιστήμονες. Γνωρίζουμε πολύ καλά, πως το περιβάλλον σε διαμορφώνει και σε μορφώνει. Το λένε εύλογα οι σοφοί μας, ακόμη από την αρχαιότητα. «Όμοιος, ομοίω, αεί πελάζει». Δηλαδή, ο ίδιος με τον ίδιο, πάντα πορεύονται. Η Δάφνη μας είχε μεγάλη καλοσύνη για τους ανθρώπους, λόγω του επαγγέλματος της. Έτσι, το είχε αναγάγει σε λειτούργημα. Όπως είναι λειτουργήματα επίσης, ο δάσκαλος ο ιερέας και όλα τα ανθρωποκεντρικά επαγγέλματα. Ήταν ένα άτομο που εξέπεμπε καλοσύνη, δοτικότητα και την εξέφραζε αυθόρμητα, κάνοντας όλους τους γύρω, να χαίρονται που την είχαν στο περιβάλλον τους.

Αυτό φυσικά δεν άρεσε καθόλου στην νύφη της, γιατί απλούστατα, απείχε παρασάγκας, από την καλοσυνάτη Δάφνη. Ο σύζυγος της, παρ’ όλο το δηλητήριο και την προσπάθειά της να αμαυρώσει τις σχέσεις των δύο αδελφών, συνερχόταν και έδειχνε κάποιο οίκτο. «Το αίμα νερό δεν γίνεται, κι αν γίνεται δεν πίνεται». Χαιρόταν, για την παρουσία της αδελφής του και αισθανόταν περηφάνια για τα καλά λόγια που άκουγε γι’ αυτήν. Η γυναίκα του όμως, με τα θέλγητρά της τον πλανούσε. Με την μικροπρεπή της ψυχή, πάντα διέβαλε την Δάφνη, στρέφοντας τον εναντίον της, βρίσκοντας άπειρα ψεγάδια. Ακόμη, απαιτούσε να της παίρνουν όλο τον μισθό, αφήνοντας της ψίχουλα. Με αυτά, η Δαφνούλα, άναβε το κεράκι της στην εκκλησία, που ανελλιπώς πήγαινε κάθε Κυριακή. Πέρασε το Φθινόπωρο, ο πολύ κρύος Χειμώνας και ήλθε η Άνοιξη. Η κοπέλα, επιβίωσε παρ’ όλη την τρομερή μοναξιά και την ολοήμερη εργασία. Άρχισε να συνεννοείται σιγά-σιγά μαθαίνοντας την γλώσσα και να εργάζεται περισσότερο, προσπαθώντας να κάνει ένα μικρό κομπόδεμα για τον επικείμενο γάμο με τον αρραβωνιαστικό της, που κι αυτός στην Ελλάδα προσπαθούσε κατευθυνόμενος προς τον ίδιο παρονομαστή.

ΣYNEXIZETAI

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΤΕΡΖΟΓΛΟΥ

ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΝΙΣ-ΣΕΡΒΙΑΣ

Διαφημίσεις