Σάββατο, Απρίλιος 17, 2021

Βροχή και δάκρυα (του Παύλου Λεμοντζή)

Ροή Ειδήσεων

Άρθρα & Απόψεις

Οικονομία

Εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΟΣ
Έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση από την εφημερίδα της Καβάλας "ΕΝΗΜΕΡΟΣ" και το Kavala Web News

Έμεινε στη μνήμη ως τραγούδι του Ντέμη Ρούσου. Σερβίρεται ως μεταφορική έννοια, κάθε που ένας δημοσιογράφος σχολιαστής -πες «εσύ», ανενόχλητα- το θέλει ως τίτλο στο κείμενό του.

Μέρες σκυθρωπές, αν όχι βροχερές, μέρες δακρύων εκουσίως ή ακουσίως, ένεκα που οι κρανοφόροι «γλεντούν» με τα χημικά τους και τον υπερβολικό τους ζήλο. Τι να την κάνουμε την ΕΔΕ κ. ανώτερε τιτλούχε της ΕΛ.ΑΣ; Σάμπως οι προηγούμενες ΕΔΕ, για οτιδήποτε καταχρηστικό ένστολο βήμα, έδωσαν πόρισμα στη δημοσιότητα; Μάθαμε ποτέ αν τιμωρήθηκε κάποιος παραβάτης μιας διμοιρίας καταστολής και γιατί; Συνήθως βγαίνει στο «δια ταύτα» μια επίπληξη και κλειδώνεται στο αρχείο. Μέχρι να καεί. Η ΕΔΕ. Στο μεταξύ, κάηκε η πλατεία Ν. Σμύρνης τις προάλλες και άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε από την ηγεσία του της προστασίας πολίτη.

Λάθη που πληρώνονται κυρία κυβέρνηση. Επειδή ο λαός δεν ξεχνά. Είπαμε εμείς οι νομοταγείς πολίτες να τηρήσουμε τα μέτρα ασφαλείας, αλλά όταν η οικογένεια που πήγε βόλτα στο παγκάκι της πλατείας ξυλοφορτώνεται βίαια, είναι τραγωδία που δεν τη θέλει μήτε κι ο Θεός.

Πέραν της μεγάλης διάστασης που έλαβε το θέμα στην κοινωνία, εστιάζοντας στο σκεπτικό και την πρακτική των δυνάμεων καταστολής, η υπόθεση έχει και τις πολιτικές της διαστάσεις, γεγονός που υπαγορεύει και την υποχρέωση απαντήσεων εκ μέρους του αρμοδίου Υπουργού, ως πολιτικού προϊστάμενου.

Η κατάσταση ξέφυγε. Μπροστά σε κάθε στραβοπάτημα στην καθημερινή συμπεριφορά, σε κάθε παράβαση των κανονισμών, σε κάθε βρώμικη σκηνή που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας ή στις οθόνες, οι πολίτες καταλήγουν σε δύο εκδοχές: είτε σε μια εκδοχή απελπισίας, είτε σε μια εκδοχή αστυνομίας. Ο απελπισμένος είναι αυτός που έχει πια παραιτηθεί, αντικρίζοντας μια πραγματικότητα που του φαίνεται συγχρόνως απαράδεκτη και αδιόρθωτη, όπως το απανωτό κι αναποτελεσματικό lockdown.

Υπάρχει, ίσως, κι ένας αριθμός πολιτών που φαντασιώνεται μια υπερ-αστυνομία: ας πούμε την ευχέρεια του κράτους να βρίσκεται σε κάθε πτυχή της πραγματικότητας, να επεμβαίνει στα ραγίσματα και στις παραμικρές σχισμές, να σβήνει εν τη γενέσει τους τις σπίθες του χάους.

Εύκολα, σπεύδουμε να βαφτίσουμε «ηθικό πανικό» και «συντηρητική παθολογία» την καθημερινή μουρμούρα για την απώλεια ελέγχου και την ανομία. Κάποιοι που είμαστε παλιότεροι, μπορούμε να ανατρέξουμε και στις αιχμηρές αναλύσεις των φροϊδομαρξιστών για τη σχέση ανάμεσα στους μικροαστικούς φόβους και τον φασισμό. Οι ίδιες απόψεις, άλλωστε, ανακυκλώνονται με διαφορετικό λεξιλόγιο μέχρι τις μέρες μας.

Οι πολιτικές ελίτ, τουλάχιστον, καλούνται να δείξουν πως υπάρχουν νόμοι, όρια, θεσμοί. Η ίδια η δημοκρατία χρειάζεται φόρμες και σοβαρότητα για να μην εκτραπεί η απόγνωση των ανθρώπων σε μηδενισμό και οι διάχυτες ευχές για «νόμο και τάξη» σε αυταρχική και νεοφασιστική επιλογή.

Η δημοκρατία δεν μπορεί να ταυτίζεται με την ασυνέπεια, το συνεχές ψεύδος, την απατηλή παρηγοριά ή την κούφια ρητορική των υποσχέσεων. Όλα αυτά, όταν διαψεύδονται ή όταν αποδεικνύονται κάλπικα, απλώς ενισχύουν τον ζωτικό χώρο όσων πιστεύουν πως η κατάσταση ξέφυγε. Όταν κυριαρχεί η αίσθηση της περιφρόνησης για τον νόμο, μέσα και έξω από το κράτος, πολλαπλασιάζονται οι απελπισμένοι αλλά και οι οπαδοί μιας φανταστικής υπερ-αστυνομίας που υποτίθεται ότι θα βάλει τέλος σε όλες τις παραβάσεις.

Μπαχαλάκηδες είναι μερίδα παραβατών- καταστροφέων, υποκινούμενη από αντιπολιτευόμενες φατρίες, πολίτες είναι ο λαός που δεν ανήκει σε οργανωμένες ομάδες, είναι οικογένειες, είναι γείτονες, είναι κάτοικοι μιας περιοχής που θέλουν την ειρηνική συνύπαρξη του μέσα σε πλαίσιο νομιμότητας μεν, ασφάλειας δε.

Θα δανειστώ την πρόσφατη δήλωσή του κ. Καμίνη, ο οποίος λέει: «από τον περασμένο Νοέμβριο, το Κίνημα Αλλαγής έχει ζητήσει να παρευρεθεί ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοΐδης στη συνεδρίαση της αρμόδιας Επιτροπής της Βουλής, στην οποία θα συζητηθεί το πόρισμα της “Επιτροπής Αλιβιζάτου” για την αστυνομική βία. Παρ’ ότι το πόρισμα έχει παραδοθεί από τον Μάιο του 2020, ο υπουργός κρύβεται, αρνούμενος επί μήνες να εμφανιστεί με τη δικαιολογία ότι “δεν ευκαιρεί”. Ο κ. Χρυσοχοΐδης οφείλει να εμφανιστεί στη Βουλή, προκειμένου να ασκηθεί ο προβλεπόμενος από το Σύνταγμα κοινοβουλευτικός έλεγχος, πάνω στο πόρισμα μιας Επιτροπής, την οποία ο ίδιος είχε συστήσει επενδύοντας -ρητορικά τουλάχιστον- πολλά στο έργο της».

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

spot_img

Διαφημίσεις