Βράδυ Σαββάτου, η μεγάλη αίθουσα του αμφιθέατρου της Περιφερειακής Ενότητας Καβάλας πλήρης κι εγώ βολεύτηκα στην τελευταία σειρά, με το οπτικό πεδίο σχεδόν ελεύθερο, αφού ο μαέστρος Γιάννης Κανάκης ήταν ακριβώς μπροστά μου, όσο να’ ναι με ρίχνει στο μπόι. Όταν τη σκηνή κατέλαβαν δεκάδες υπέροχα πλάσματα υποδυόμενα τροφίμους ψυχιατρείου, οι φωτισμοί του Σαράντη Μιντζιρίκη έλουσαν σκηνικά και κορμιά με εξαίσια χρώματα, οι μουσικές πλημύρισαν τον χώρο και μια άρτια πρώτη χορογραφία άρχισε κιόλας να κερδίζει το κοινό. Κανένα εμπόδιο δε στάθηκε ικανό να με αποσπάσει από το μαγικό ταξίδι που μας κέρναγε γενναιόδωρα ο Μίλτος Αναστασιάδης και οι χορευτές του. Το μιούζικαλ «ΠροδοΣία» στην πράξη.

Μιούζικαλ! Θέαμα μάλλον ωφέλιμο, κατά το πλείστον, όμως, τερπνόν και ευτυχές! Μουσικά ημιτόνια ενώνονται με χορευτικές φιγούρες και εκλεκτά λόγια πρόζας, για να συνθέσουν ένα αποτέλεσμα μοναδικό, χάρμα οφθαλμών και ώτων. Τροφοδότης της φαντασίας για ονειρικά περάσματα σ’ έναν κόσμο ζωηρό, μελωδικό, όμορφο. Προμηθευτής χαράς και διασκέδασης αλλά και μπόλικης σινε-μαγείας, που φυγαδεύει το μυαλό σε τόπους σαγήνης. Καθοδηγητής, ένας άνθρωπος που συνταίριαξε ομάδες, έγραψε το κείμενο -παραμύθι, χορογράφησε, δίδαξε κινήσεις, σκηνοθέτησε αυτό το έξοχο πολυθέαμα που απολαύσαμε οι τυχεροί.

Το Μιούζικαλ εμφανίζεται για πρώτη φορά στη Μεγάλη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κατά τα τέλη του 19ου αιώνα. Πρόκειται για ένα είδος θεάματος, το οποίο απαρτίζεται από πεζό λόγο, χορό και τραγούδι. Έχοντας ως πρότυπο της κατασκευής του το λαμπρό μουσικό λιμπρέτο (λόγια κειμένου) του Άγγλου ποιητή και δραματικού θεατρικού συγγραφέα Τζον Γκέι «Η Όπερα των Ζητιάνων (1728)», παρουσιάζει χαρακτηριστικά ανάλογα με εκείνα της οπερέτας, από την οποία διαφοροποιείται αφενός στην επιλογή κειμένων, που έχουν συνήθως λαϊκή θεματολογία και ηχητική υπόκρουση και, αφετέρου στη χορευτική του διάσταση, που είναι αναπόσπαστο μέρος τους θεάματος. 

Στην προκειμένη περίπτωση το λιμπρέτο ήταν παραμύθι αντίστοιχο της «Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων» και αποδόθηκε σε δώδεκα σκηνές- χορευτικά με ανάλογα τραγούδια. Η ηρωίδα είναι η Σία (Αναστασία Γιαζκουλίδου), πρώτη χορεύτρια σε θίασο, καλόβολος χαρακτήρας, ταλαντούχο κορίτσι με πολλές δεξιότητες, αγαπητή από συναδέλφους και φίλους, έχει σοβαρό δεσμό με τον θιασάρχη-ας πούμε- και οδεύει στην ευτυχή κατάληξη του γάμου. Όμως, κλυδωνίζεται η ψυχική της υγεία από μια «προδοσία» γυναίκας που ευεργέτησε και κείνη δολίως ρίχνει δίχτυα και τυλίγει τον αγαπημένο της. Μετά από περιπέτειες και εσωτερικές αναζητήσεις τα πράγματα ισορροπούν και το αίσιο τέλος κλείνει την ιστορία.

Απολαύσαμε εξαιρετικές χορογραφίες, δουλεμένες στη λεπτομέρεια από γνωστά μιούζικαλ κι άλλες γεννημένες από τον δάσκαλο , τραγούδια και πρόζα, ντουέτα και σόλο χορευτικά άρτια εκτελεσμένα , ενώ όλα τα νεαρά παιδιά, κυρίως κορίτσια, καταχειροκροτήθηκαν από τους θεατές. Επρόκειτο για μια εμπνευσμένη μουσικοχορευτική παράσταση στο σύνολό της. Άξιοι επαίνων όλοι οι συντελεστές.

Σκηνοθεσία, συγγραφή, χορογραφίες: Μίλτος Αναστασιάδης

Φωτισμοί: Σαράντης Μιντζιρίκης

Σκηνικά: Γιώργος Αναστασιάδης

Βοηθοί χορογράφου: Αναστασία( Σία) Γιαζκουλίδου- Μάγδα Πουλάκη.

Φωνητική διδασκαλία: Μαριάννα Κεσόγλου- Γιάννης Κανάκης

Χόρεψαν κι έπαιξαν οι μαθητές της σχολής.

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ