του Παύλου Λεμοντζή
…τι να πρωτοκάνει κι ο κατακαημένος κτηνοτρόφος, άρπαξε το πιο τρανό αρνί, το φορτώθηκε αγκαλιά στη μηχανή κι έβαλε μπρος για τη σωτηρία. Ψευδαίσθηση, ουσιαστικά. Όταν η πύρινη λαίλαπα καταπίνει ζωές και περιουσίες σε εκατοντάδες πυρκαγιές σε δυο μέρες μόνο, όταν έχουν αποκάμει οι δυνάμεις ένστολων και εθελοντών, τότε ο «σώζων εαυτόν σωθήτω.
Και δε χρειάζεται Μαντείο Δελφών για να κατανοήσουν ο ευρυμαθής και ο αμαθής πολίτης ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο «βασίλειο της Δανιμαρκίας», αναφερόμενοι στην απάτη, στη διαφθορά και στο κακό. Αυτό το βαθύ κακό που αιώνες τώρα μολύνει μια μικρή κουκίδα στον παγκόσμια χάρτη.
Στον τόπο μας το κακό έχει ονόματα βαριά, ξεχωρίζω τη φωτιά που μας χάρισε ο Προμηθέας για το καλό, το πλήρωσε ακριβά, αλλά ο ευεργετημένος άνθρωπος αναποδογύρισε την έννοια του καλού και γίνεται στάχτη το κάθε καλοκαίρι του, και όχι μόνο.
Η μαυροκαπνισμένη γυναίκα, κάτοικος του χωριού αλλά χωρίς κατοικία πια, ψέλλισε στην επί τόπου κάμερα: «γίναμε ασέβαστοι». Κατέβασε τα μάτια στην καμένη γη, τι να πει κι ο ρεπόρτερ, σώπασε. Γύρω του άνθρωποι αλαφιασμένοι αγωνίζονταν να μεγαλώσουν τον τρόμο στη φωνή: «Εδώ, τρέξτε εδώ, στο σπίτι μου».
Πού να το βρει το σέβας ο 19χρονος, ο 25χρονος, ο 27χρονος που λαμπάδιασαν την Πάτρα, τη Χίο, την Πρέβεζα; Τους έστειλαν οι μέντορές τους να κάψουν, να ρημάξουν ανθρώπους, ζώα, γης, να δοξάσουν τις αντι-επιθυμίες τους, να δώσουν βήμα στους κυνηγούς της εξουσίας, για να ξεράσουν on line χολή και αόρατες ικανότητες, απέναντι στην ανικανότητα κυβερνώντων.
Στο διαδίκτυο: «Άχρηστη η κυβέρνηση. Η τωρινή. Η πρώην. Η επόμενη. Αλλά και όλοι πουλημένοι». Δεν ονοματίζουν αυτόν που δωροδόκησε τον αυτουργό, αλλά κάποιος θα είναι, δεν μπορεί. Αυτοί που θέλουν οικόπεδα, ανεμογεννήτριες, βίλες. «Οι άθλιοι. Τα πουλημένα τομάρια. Οι ανίκανοι. Οι προδότες».
Επιστημονική φαντασία; Όσο και οι φωτιές που κατακαίνε τη χώρα, τη ρημάζουν.
Υπαρκτά και τα δύο, ζοφερά και τα δύο, εφιαλτικά και τα δύο.
Έτσι, έτσι! Συμφωνούν αρκετοί, εθισμένοι στις εξαπολύσεις αναθεμάτων. «Και πουλημένοι και ανίκανοι. Και θλιβεροί. Και προδότες». Κατά το διαδίκτυο. Και οι πριν και οι τώρα και οι μετά.
Εμείς, οι αδαείς, ποτέ δε θα μάθουμε ποιος είναι ο εγκέφαλος που δίνει εντολές στα χειραγωγημένα ανθρωπάκια. Συγκάλυψη! Ομερτά! Και δικηγόροι που παίζουν στα δάχτυλα τον ποινικό κώδικα και ξεθάβουν αμνησίες και ψυχολογικά προβλήματα. Στα μαλακά ο πελάτης, στα πολλά λεφτά οι ίδιοι, γκαζάκια και εμπρηστικοί μηχανισμοί στην καμένη γη.
Από μια άλλη γωνία, βρίσκουμε μια κατάθεση ψυχής από πυροσβέστη που έζησε την αγωνία κατάσβεσης φωτιάς. Δεν έχει σημασία αν ήταν πέρυσι ή πιο παλιά, το έργο επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, με περισσότερο τρόμο.
«Η λέξη ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ είναι άγνωστη σε αυτή τη χώρα!!!!
Λοιπόν, ζούμε σε μια χώρα όπου επίσημα δεν έχουμε δασικές πόλεις.
Ανεπίσημα, όμως, έχουμε. Το πρόβλημα είναι δασικό, πολεοδομικό, και, κυρίως, αρχιτεκτονικό.
Οικισμοί και πόλεις μέσα σε κωνοφόρα με τα κλαδιά να αγγίζουν τα μπαλκόνια.
Πήγαμε και εγκατασταθήκαμε άναρχα με αστικούς όρους μέσα σε δασικές εκτάσεις, όπου σ’ ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο μεσογειακό περιβάλλον, τα δάση αυτά μοιραία ανανεώνονται – αναφλέγονται ανά 50 χρόνια και λιγότερο.
Η κλιματική αλλαγή και η σταδιακή μετατροπή του Μεσογειακού κλίματος σε Τροπικό είναι εμφανέστερη και παρούσα από ποτέ!
Είμαστε μια χώρα με προϊστορία 200 χρόνων ΑΥΘΑΙΡΕΤΗΣ ΔΟΜΗΣΗΣ, όπου για να αφαιρεθούν αυτές οι περιουσίες μέσα σε ΔΑΣΙΚΕΣ ΕΚΤΑΣΕΙΣ, θα χρειαστούν απαλλοτριώσεις χιλιάδων καταπατημένων στρεμμάτων, πράγμα αδύνατο!
Φτιάξαμε σπίτια μέσα στην μπαρουταποθήκη των κωνοφόρων δέντρων και βρισκόμαστε στο έλεος των πυρομανών, εμπρηστών, ασυνείδητων πολιτών που ψήνουν στην ύπαιθρο, κάνουν θερμές εργασίες, αποψιλώνουν εκτάσεις χωρίς αποκομιδή των προϊόντων αποψίλωσης, δημιουργώντας εκρηκτικούς σωρούς καύσιμης ύλης, αφήνοντας τα οικόπεδά τους απεριποίητα, αφήνοντας το πεύκο να ακουμπάει τη στέγη τους, αφήνοντας τους εαυτούς τους ανεκπαίδευτους και χωρίς ούτε τα στοιχειώδη μέτρα πυροπροστασίας στα σπίτια τους, περιμένοντας τα πάντα από το Κράτος!»
Ο εργάτης της πυρόσβεσης τα είπε όπως ακριβώς έχουν τα πράγματα. Δε νομίζω ότι θα πιάσουν τόπο. Το μόνο που ενδιαφέρει τους συμπολίτες μας είναι η δημοσιοποίηση αγανάκτησης, η διαμαρτυρία κομμάτων με καυστικές ανακοινώσεις, οι επιρρίψεις ευθυνών αλλού αντ’ αλλού και οι απολογισμοί πυρκαγιών, που πάντα θα πονάνε.
ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ
