Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος
«Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει» είχε πει ο Σεφέρης, μιλώντας για την βαριά ιστορία του τόπου και τις φυσικές της ομορφιές, σε συνδυασμό με την αδυναμία της να προχωρήσει όπως πρέπει.
Έχει δίκιο. Όπου και να κοιτάξουμε βλέπουμε μια Ελλάδα του πλούτου, που ενώ θα μπορούσε να έχει διορθώσει, να έχει εκσυγχρονίσει, να έχει προκόψει, συνήθως υποφέρει ακριβώς γιατί δεν ενεργεί.
Ένα παράδειγμα είναι τα νερά της. Η Ελλάδα έχει πολλά νερά αλλά έχει αρχίσει μια αγωνία για επερχόμενη λειψυδρία. Η πρώτη απορία είναι: Τι γίνονται τα νερά από τις σφοδρές βροχοπτώσεις όπως η πρόσφατη; Σε λίγες μέρες δεχόμαστε νερά ενός χρόνου.
Οι επιστήμονες εξηγούν, πως τέτοιου είδους έντονα και σύντομα φαινόμενα, σπάνια συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της έλλειψης των αποθεμάτων νερού. Για παράδειγμα, χρειάζονται 40 βροχοπτώσεις τύπου Adel, για να επιστρέψουμε στα υδάτινα αποθέματα του 2015! Γιατί συμβαίνει αυτό;
Γιατί όταν το νερό πέφτει με μεγάλη ένταση και μέσα σε λίγες ώρες, το έδαφος δεν προλαβαίνει να το απορροφήσει. Έτσι, μεγάλο μέρος του καταλήγει επιφανειακά στα ρέματα και τελικά στη θάλασσα, χωρίς να εμπλουτίζει τους υπόγειους υδροφορείς ή τους ταμιευτήρες.
Το πρόβλημα διογκώνεται από την παρατεταμένη ξηρασία που έχει προηγηθεί σε πολλές περιοχές της χώρας.
Το ξερό, «διψασμένο» έδαφος απορροφά αρχικά ένα μέρος της βροχής, όμως αυτό το νερό κατακρατείται στα πολύ επιφανειακά στρώματα του εδάφους. Γι’ αυτό, ακόμη και μετά από δυνατές καταιγίδες, η συνολική εικόνα της λειψυδρίας δεν αλλάζει.
Τι θα μπορούσαμε όμως να κάνουμε; Πολύ απλά θα μπορούσαμε αυτά τα νερά να τα συλλέγουμε σε υδατοδεξαμενές, να μην τα αφήνουμε να χάνονται δηλαδή.
Όμως αν και η κλιματική κρίση έχει έρθει και στην Ελλάδα και ενώ είναι βέβαιο πια ότι θα έχουμε τέτοιες έντονες βροχοπτώσεις πολύ συχνά, αφήνουμε τα νερά να φεύγουν στη θάλασσα. Δεν τα κρατάμε. Και σε μας, μένει η λειψυδρία.
